Αλήθεια τώρα; Υπάρχει σοβαρός
άνθρωπος που ασχολείται με τον «θεσμό», βρίσκοντας απόλαυση στα τραγούδια με τα
οποία εκπροσωπούνται οι διάφορες χώρες;
Θα μου πείτε ότι σίγουρα υπάρχει
άνθρωπος και, μάλιστα, όχι ένας αλλά πολλοί. Ναι, αλλά εγώ αναρωτήθηκα αν
υπάρχει «σοβαρός άνθρωπος», οπότε ξανασκεφτείτε την απάντηση. Και επειδή αδυνατώ
να την περιμένω (την απάντησή σας), διατυπώνω την άποψή μου και, με βεβαιότητα,
ισχυρίζομαι ότι αυτός ο άνθρωπος, μπορεί να είναι «άνθρωπος» αλλά δύσκολα είναι
και σοβαρός.
Σύμφωνα με τις πηγές μου (πολλές επαφές
με εφήβους) και τα ελάχιστα ακούσματα μου, ο διαγωνισμός έχει -εδώ και πάρα πολλά
χρόνια- μετατραπεί σε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που προσπαθεί να δηλώσει
ο τίτλος του. Και σε αυτό το… διαφορετικό το τραγούδι δεν βρίσκεται στο
επίκεντρο.
Άλλα είναι αυτά που έχουν
καταλάβει κεντρική θέση στη σκηνή του και είναι πολλά.
Κυρίως, όμως, είναι η πρόκληση.
Μια πρόκληση χωρίς όρια.
Η ενδυμασία, το μακιγιάζ των
διαγωνιζόμενων, η ευκαιρία σε ομάδες συνανθρώπων μας -οι οποίες στην
καθημερινότητά τους βιώνουν έντονο ρατσισμό και περιθωριοποίηση- να δείξουν ότι
υπάρχουν, ότι έχουν φωνή και δικαιώματα. Αυτά είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν
και, προσωπικά, δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα με αυτό. Διατηρώ και αξιοποιώ στο
έπακρο το δικαίωμα να μην παρακολουθώ αυτό το... «πράγμα». Μπορεί να χάνω αλλά
δεν το διακινδυνεύω.
Η ένστασή μου έχει να κάνει,
απλώς, με τον χαρακτηρισμό του διαγωνισμού ως «διαγωνισμού τραγουδιού». Το
βρίσκω ύπουλο και παραπλανητικό. Εξαιρετικά παραπλανητικό. Χωρίς να έχω τη
φοβερή εμπειρία, θα τολμήσω να ισχυριστώ ότι η ποιότητα της μουσικής που
παρουσιάζεται στη Eurovision
δεν έχει την παραμικρή σχέση με την Τέχνη. Μπορεί να έχει σχέση με τα πανηγύρια,
από τα οποία οι απαιτήσεις του κοινού δεν είναι ιδιαίτερα υψηλές. Χωρίς να είμαι
βέβαιος, έχω την εντύπωση ότι κανένα από τα διακριθέντα και μη κομμάτια που
παρουσιάστηκαν, τα τελευταία χρόνια, στον διαγωνισμό, δεν κατάφερε να μπει στις
λίστες των μεγάλων επιτυχιών.
Πρόκειται, λοιπόν, για θέαμα που μπορεί
να βρίσκει απήχηση σε παιδάκια του Δημοτικού και του Γυμνασίου, τα οποία
ονειρεύονται ότι και τα ίδια, κάποια στιγμή, θα καταφέρουν να προσελκύσουν τα
φώτα της δημοσιότητας, ως νέοι Ακύλες, με προκλητικές εμφανίσεις και τραγούδια,
τα οποία δίνουν την αίσθηση ότι είναι γραμμένα από κάποιο εργαλείο ΑΙ και,
μάλιστα, εργαλείο στη δωρεάν έκδοσή του. Το γεγονός ότι ανάμεσά τους υπάρχουν
και μαθητές Λυκείου, το βρίσκω ιδιαίτερα ανησυχητικό.
Μπορεί να βρίσκει, επίσης,
απήχηση σε άτομα που ανήκουν σε underground
ομάδες, οι οποίες εντοπίζουν στην αγκαλιά της Eurovision έναν
χώρο έκφρασης, που δεν τους προσφέρεται από τα μαζικά μέσα της κυρίαρχης
κουλτούρας και οι οποίες, όμως, προσδοκούν την ενσωμάτωσή τους σε αυτή.
Πρόκειται για τη δική τους επανάσταση κάτι σαν τα «φεστιβάλ υπερηφάνειας».
Τώρα, το γεγονός ότι παρακολουθούν
τον διαγωνισμό και ενήλικες (σίγουρα πολλοί), το βρίσκω εξαιρετικά ταπεινωτικό,
αποκαρδιωτικό. Βέβαια, το συγκεκριμένο κοινό, συνήθως, ισχυρίζεται ότι παρακολουθεί
το πανηγύρι, απλώς, για να γελάσει. Όμως, η παρακολούθηση του διαγωνισμού και η
άντληση γέλιου από αυτόν σημαίνει ότι το νοητικό επίπεδο αυτών των ανθρώπων ανέχεται
και αντέχει τέτοιας ποιότητας θεάματα.
Δεν είμαι εναντίον του θεσμού
ούτε υπέρ της κατάργησής του. Απλώς, θα έβρισκα λογική και αναγκαία μια μικρήηη
αλλαγή του τίτλου του. Ίσως κάτι σε: «Ευρωπαϊκός διαγωνισμός της απόλυτης και χωρίς
όρια πρόκλησης». Αν μη τι άλλο, κάτι τέτοιο θα έδειχνε σεβασμό προς την Τέχνη
της μουσικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου