Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2007

Η επανάσταση μπορεί να περιμένει!

Σας θυμίζει κάτι ο "Μάης του ΄68" στη Γαλλία, οι κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ στην Αμερική, η εξέγερση του Πολυτεχνείου στη χώρα μας, τα "παιδιά των λουλουδιών"; Για αρκετούς μπορεί να αποτελούν αναμνήσεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες, ανάλογα με τις πολιτικές πεποιθήσεις και τις ιδεολογίες τους. Η γνώση τους δεν προϋποθέτει συμμετοχή στα γεγονότα αυτά, αφού στο σύνολό τους αποτελούν ιστορικά συμβάντα, απ' τα σημαντικότερα των νεότερων χρόνων και αρκετοί τα θεωρούν εξίσου αξιομνημόνευτα με εκείνα που οδήγησαν -πολύ πιο πρόσφατα- στην πτώση του τείχους στο Βερολίνο, στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας και στις συνταρακτικές οικονομικές και πολιτικές μεταβολές που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια σε παγκόσμια κλίμακα. Το καθένα από αυτά αποτέλεσε επαναστατική έκφραση που επέφερε ριζοσπαστικές πολιτικές, κοινωνικές αλλά και εκπαιδευτικές μεταβολές και άλλαξε την πορεία της ιστορίας και την εικόνα του κόσμου μας. Στο σύνολό τους προωθήθηκαν από νέους ανθρώπους, οι οποίοι οραματίζονταν έναν κόσμο διαφορετικό, καλύτερο, πιο δίκαιο και ανθρώπινο ή τουλάχιστον έναν κόσμο απαλλαγμένο από τις δομές που κάθε φορά επιθυμούσε το κατεστημένο.
Η σύγκριση των γεγονότων αυτών με τη σημερινή πραγματικότητα και τη στάση της νέας γενιάς απέναντι στις εξελίξεις οδηγεί σε απογοητευτικά, για τους περισσότερους, συμπεράσματα. Η καθημερινή επαφή μου με εκπροσώπους της συγκεκριμένης γενιάς και η εικόνα που αυτή εκπέμπει έρχεται μάλλον να δικαιώσει τον Μπρυκνέρ και τα γνωρίσματα που αποδίδει στους νέους της εποχής χαρακτηρίζοντάς τους "νέους γέρους", οι οποίοι "έκαναν την αδράνεια δόγμα, την αδιαφορία αρετή και θεωρούν την παθητικότητα ως τη μεγαλύτερη κατάκτηση".
Αν το καλοσκεφτούμε έχει, σε μεγάλο βαθμό, δίκιο. Το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων "πάσχει" από έλλειμμα οραμάτων για το μέλλον, αγνοεί ακόμα και τις βασικές εξελίξεις και η εικόνα που έχει για την πραγματικότητα μάλλον θολή και συγκεχυμένη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Οι περισσότεροι φαίνεται να έχουν αφεθεί, χωρίς την παραμικρή διάθεση για αντίσταση, στην πορεία που έχουν χαράξει γι αυτούς οι γονείς τους, οι παππούδες τους και ό,τι, τέλος πάντων, εκφράζει έντονα το κατεστημένο. Οι επαγγελματικές επιλογές τους, η "πολιτική" στάση τους, η διασκέδασή τους ακολουθούν τα χνάρια της προηγούμενης γενιάς χωρίς ίχνος διαφοροποίησης και χωρίς διάθεση ανατροπής!
Χωρίς τίποτε το ουσιαστικά διαφορετικό, τίποτε το ριζοσπαστικό η νέα γενιά δείχνει και είναι πιο συντηρητική από ό,τι υπήρξε, σ' αυτή την ηλικία, η προηγούμενη. Την πιο "επαναστατική" στιγμή της αποτελεί η κατάληψη των σχολείων, χωρίς σχέση, όμως, με διάθεση για αγώνα και ουσιαστικούς στόχους αλλά για να εξοικονομηθούν ώρες για καφέ ή, χειρότερα ακόμα, για ... διάβασμα (τι φυτά, Θεέ μου!). Ακόμα και αυτή η "επανάσταση" πάντα λήγει άδοξα είτε με την επέμβαση του υπουργείου και την απειλή της εισαγγελικής παρέμβασης είτε με την απειλή παντόφλας από την πλευρά των γονιών. Αλήθεια, οι φοιτητές του Πολυτεχνείου λέτε να είχαν διαλυθεί, αν στη θέση των τανκς η χούντα έστελνε εισαγγελέα;
Είναι φανερό, η νέα γενιά έχει συμβιβαστεί, έχει απαρνηθεί το ρόλο της και τελικά έχει αποποιηθεί της φύσης της. Το όραμά της; Η εύκολη λύση, η αποφυγή κάθε μορφής αγώνα και κάθε προσπάθειας για επιδίωξη του διαφορετικού. Η ανατροπές φαίνεται να την τρομάζουν όπως τρομάζουν τους περισσότερους ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών. Το βόλεμα, η στασιμότητα, η σιγουριά αποτελούν τις κορυφαίες επιδιώξεις της, αποτελούν αυτοσκοπό.
Είναι φοβερό, το χάσμα των γενεών δεν υφίσταται πλέον και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου! Όλο και περισσότεροι γονείς είναι ευχαριστημένοι με τις επιλογές και τη στάση των παιδιών τους. Τι δείχνει κάτι τέτοιο; Μα ότι τα παιδιά αυτά οδηγούνται σε επιλογές που θα έκαναν και οι γονείς τους, ζουν με βάση τα πρότυπα των γονιών τους και έχουν υιοθετήσει καθετί που θεωρεί "καλό" η προηγούμενη γενιά. Ο συντηρητισμός σε όλο του το μεγαλείο και η δικαιολογία των νέων αυτών το ότι οι συνθήκες δεν ευνοούν την επαναστατική συμπεριφορά. Μάλλον, σύμφωνα με την άποψη αυτή, ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο! Καταφέραμε να εξαλείψουμε το ρατσισμό, εδραιώσαμε την ειρήνη και τη δημοκρατία, οργανώσαμε το εκπαιδευτικό σύστημα και φυσικά περιορίσαμε δραστικά την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, την αδικία, την οικολογική καταστροφή και την ανεργία ενώ παράλληλα το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο σέβεται πλέον τους νόμους αποφεύγοντας κάθε μορφή αυθαιρεσίας! Όλα καλά και υπέροχα!!! Ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος! Άρα δεν έχει μείνει κάτι για το οποίο να χρειάζεται να αγωνιστούμε. Δε μένει παρά να απολαύσουμε την τελειότητα που κατακτήσαμε!
Κι αφού είναι έτσι, γιατί όλο και περισσότεροι νέοι δηλώνουν ότι νιώθουν καταπιεσμένοι, γιατί αυξάνει διαρκώς ο αριθμός εκείνων που επιδιώκουν την ένταξή τους σε μια στρατιωτική σχολή εξαιτίας του φόβου της ανεργίας; Είναι φανερό ότι λόγοι για αντίδραση κι αγώνα υπάρχουν και είναι αρκετοί και ουσιαστικοί, δεν υπάρχει όμως η "πάστα" των νέων εκείνων που θα αντιδράσουν, θα διεκδικήσουν, θα ρισκάρουν και θα οραματιστούν ένα καλύτερο αύριο.
Η υπερπροστασία των γονιών από τη μια και ο συντηρητισμός του σχολείου από την άλλη καλλιεργούν άτομα χωρίς πρωτοβουλία και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, άτομα που έχουν αποξενωθεί από την πραγματικότητα ζώντας σε πολυτελή κλουβιά, άτομα γεμάτα προκαταλήψεις. Είναι αυτό που έλεγε ο Λαζόπουλος στην "Κυριακή των παπουτσιών": "Σήμερα βρέχει, ας αναβάλουμε την επανάσταση για μια άλλη μέρα"!
Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν πράγματι τέτοιους νέους θέλουμε! Σίγουρα "καλά παιδιά" αλλά τι να περιμένουμε απ' αυτούς. Σε τι ελπίζουμε ως κοινωνία αν οι νέοι μας δεν μπορούν να μας υποσχεθούν τίποτε διαφορετικό, τίποτε καλύτερο; Ως κοινωνία έχουμε χάσει το δικαίωμα στο όνειρο και το σημαντικότερο έχουμε δημιουργήσει μια γενιά χωρίς οράματα για το μέλλον, μια γενιά που υπομονετικά περιμένει να έρθει η σειρά της να εξουσιάσει, γεγονός για το οποίο δε φαίνεται να βιάζεται καθόλου. Η γενιά των DOORS απαιτούσε: "θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα", η νέα γενιά, σίγουρα σε πιο ήπιους τόνους, λέει: "θέλουμε τον κόσμο αλλά αν δε θέλετε να μας τον δώσετε τον ξαναδιεκδικούμε αργότερα, μην ανησυχείτε"!
Η επανάσταση, λοιπόν, μπορεί να περιμένει, το κατεστημένο μπορεί να κοιμάται ήσυχο και εγώ θα συνεχίσω να μπαίνω στην αίθουσα με την ελπίδα ότι αργά ή γρήγορα θα συναντήσω τα άτομα εκείνα που θα έχουν πραγματικά τη διάθεση να αλλάξουν τον κόσμο, τους νέους που ξεφεύγοντας από τη μοιρολατρία, τη μιζέρια, την κατάντια της παραίτησης, θα αποφασίσουν να διαφυλάξουν τη φύση τους και το δυναμισμό τους αντιτάσσοντας το όραμα στη στασιμότητα, την αγνότητα στη διαφθορά, το ακραίο στο μέτριο, την ανθρωπιά στην κακία, την ελπίδα στην παθητικότητα, την ομορφιά στην ασχήμια και στη μιζέρια.

7 σχόλια:

Maria είπε...

δε θυμάμαι αν εισαι ο ίδιος άνθρωποσ που λίγα χρόνια πριν, τότε με τα τησ Γένοβασ, μου έλεγεσ οτι κάτι κινείται, κι οι άνθρωποι ενεργοποιούνται...κι εγώ βλέπω τρομερή κινητικότητα, ειδικά τα μεσημέρια στουσ καφέδεσ και στη αποχαύνωση τησ τιβι (αν πρέπει να την ανοίγετε ασ βλέπετε ΣΚΑΙ, κάνει καλό στην υγεία)

οχι οτι ειμαι ιδιαίτερα αισιόδοξη για τουσ συγκατοίκουσ μασ στον πλανήτη αλλά κάνω μερικέσ σκέψεισ (μ'ενοχλεί το τελικό "σ" τελευταία, συγνώμη...κόλλημα) κ κυρίωσ με το δεδομένο οτι η πολιτική είναι δυσκίνητο και πολλών συμφερόντων καράβι:

-πέρα απ' τουσ αδρανείσ υπάρχουν ακτιβιστέσ (καινουργια λέξη-καινούργια δραστηριότητα;), άνθρωποι που ασχολούνται και αφοσιώνονται με πάθοσ σε σημαντικά προβλήματα. εννοώ αυτούσ που αφιερώνουν χρόνο κι ενέργεια περισσότερη από μια συνδρομή στην Αμνησία -κ λοιπεσ συναφείσ οργανώσεισ, περιβάλλον κλπ, κίνηση που συνήθωσ γίνεται για να θάβουμε πιθανέσ τύψεισ για συνθήκεσ εκμετάλλευσησ/εξευτελισμού/φτώχιασ που εκατομμύρια κόσμου υποφέρει προκειμένου να απολαμβάνουμε εμείσ φαγητά/ρουχα/τσιγάρα/ηλεκτρονικέσ συσκευέσ και λοιπέσ παροχέσ- βάζω τον εαυτό μου σ'αυτούσ. δεν ξέρω αν το όλο θέμα του ακτιβισμού δρομολογεί συζήτηση για τα κίνητρα των ανθρώπων αυτών αλλά αρκετοί έχουν καταφέρει σημαντικά πράγματα (Muhammad Yunus πχ).

επισησ, με δεδομένη την ανικανότητα τησ εκπαίδευσησ (και την τρομακτική ευθυνη που πέφτει πλέον στουσ γονείσ αν θέλουν τα παιδιά τουσ στοιχειωδώσ έστω να μπορούν να συνδέσουν αιτία-αποτέλεσμα κ να γίνουν, κάπωσ, αυτάρκεισ άνθρωποι-οχι οτι θέλω να σε αγχώσω, θα μου πεισ λεσ κ δεν το ήξερεσ...) σκέφτομαι μήπωσ μια ακόμα λύση ειναι και η αλλαγή που μπορεί ο καθένασ μασ να κάνει στουσ γύρω του (πόσουσ ανθρώπουσ μπορείσ να επηρεάσεισ πραγματικά; εννοώντασ να τουσ κάνεισ να σκεφτούν κατι παραπάνω για την κατάσταση των πραγμάτων; 1-2-10? τουσ φίλουσ; τουσ συναδέλφουσ; τον ταρίφα που θα συναντήσεισ και θα σου πει "λεσ και δεν τα ξέρουμε εμείσ, αυτά, αυτές οι ρωσίδες ειναι σεξομανείσ, σιγά μην τισ εκβιάζουν και τισ κρατούν φυλακισμένεσ" γκρρρρ....πολλά νεύρα!). θα μου πεις ότι κι αυτό ειναι μια δικαιολογία για να μένουμε απαθείσ; πιθανόν.
(νιώθω οτι έχω βγει εκτός θέματος...αν υπήρχε στην αρχή βεβαια)

κι εμείσ, εδώ, τώρα, αναλύουμε και σχολιάζουμε για τη θέση - κι ευθύνη μασ;- ντυμένοι, χορτάτεοι, εργαζόμενοι, με την άνεση του σπιτιού μασ, με την ασφάλεια των φίλων και τησ οικογένειάς μας γυρω μασ. άντε, πάμε και σε κανα αντιρατσιστικό φεστιβάλ και σε καμιά άλλη εξυπνάδα αντίστασησ (= βλέπε συγκέντρωση στο σύνταγμα για τισ πυρκαγιέσ που κατέληξε στο άμεσο κι θετικότατο αποτέλεσμα τησ έκδοσησ του ΦΕΚ για την επέκταση του καζίνου τησ πάρνηθασ στισ καμμένεσ εκτάσεισ, σουπερ, λιακάδα, φραπέσ στο σύνταγμα, νο προμπλεμ) για να λέμε οτι ειμαστε ευαισθητοποιημένοι. κου-κου-ρου-κου-ντιτζιμον.

γενικά δεν ειμαι τόσο απογοητευμένη (μ'εχει κουράσει η υποκρισία βεβαια, έλεοσ δλδ), τελευταία διαπιστώνω οτι γνωρίζω και κάποιουσ που σκέφτονται πέραν των γνωστών γραφικοτήτων. μπορεί οι πλειονότητα εδώ γύρω (στη δουλειά εννοω) να ειναι ημίτρελοι αλλά κάπωσ το δουλεύουν το ρημάδι.

ΦΙΝ

(τίτλοι τέλουσ)
.
.
.

έχω και παραγελλιά: είχε γράψει ο γιανναράς στην "Κ" το καλοκαίρι:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_29/07/2007_236031

παίζει να γράψεισ τιποτα για την κοινωνική συνοχή; με απασχολεί το θέμα. είμαστε στα όριά τησ; ποιεσ ανάγκεσ έρχεται να καλύψει μια κοινωνία όταν οι συνθήκεσ ζωήσ διαμορφώνουν συνειδήσεισ ανθρώπων που ενδιαφέρονται σχεδόν αποκλειστικά για τον εαυτό τουσ; ποιο είναι το κίνητρο που θα οδηγήσει σε προσπάθεια διατήρησησ μιασ συλλογικότητασ;
ποια ειμαι; που βαδίζω; να κουρευτώ; τι να φάω; ποιεσ ταινίεσ να πρωτοδώ; θα παω λονδίνο για λίγο αρχέσ νοέμβρη, γιουχου :)
ασε που ζω και την εξήσ φρίκη: όσο μεγαλώνω νιώθω οτι γίνομαι αριστερή και φεμινίστρια.. γιατρέ μου θεραπεύεται...;

αντε, με'γεια το μπλογκ :)

lampro είπε...

Ωραία... καταρχήν με γεια το μαγαζί! Καλότυχο, να ρχεται κόσμος να το βλέπει, ε άμα ρίχνει και καμιά καλή ιδέα καλά θα είναι, να μιλάμε να λέμε τον πόνο μας, τη χαρά μας, τα νεύρα μας, ένα πράμα σα καφενείο. Τελικά ίσως τα μπλογκ (μπογκ) να είναι ο θρίαμβος του Νεοέλληνα (ως χαρακτήρα). Φραπές -ή γαλλικός- άποψη για όλα και εντάξει μια παρέα είμαστε πείτε και σεις τη γνώμη σας, αλλά σιγά μαντάμ ο καπνός ενοχλεί...

τώρα για τους νέους, συγνώμη ρε Σωτήρη αλλά εσείς οι γονείς δεν είστε ποτέ σας ευχαριστημένοι. όταν τα παιδιά σας τα κάνε λίμπα ήταν τετιμπόηδες, αλήτες, ξεστρατιμένοι, αμαρτωλοί κτλ, στο πυρ το εξώτερον. τώρα που ηρεμήσανε είναι χαλβάδες, συμβιβασμένοι, νεκροί κτλ. Καμιά ελπίδα. Το χάσμα γενιών είναι ακριβώς αυτό: Οι γονείς δεν καταλαβαίνουν. Ίσως γιατί ο κοινωνικός τους ρόλος είναι να μην καταλάβουν. Ναι τα παιδιά δεν επαναστατούν πια -πολύ. Αλλά μιλάς μόνο για την Ευρωπαϊκή και την Αμερικάνικη νεολαία -γιατί μάλλον ιδέα δεν έχουμε τι συμβαίνει στην Ασία και την Αφρική- και κυρίως δεν έχουμε καταλάβει κάτι: Οι πιτσιρικάδες (μεγαλώνω και γω γαμώτι μου) έχουν ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Που σημαίνει ένα παράλληλο σύμπαν που μπορώ να είμαι και να κάνω ό,τι θέλω! Καμιά επανάσταση λοιπόν, αντί για Τσε γίνονται Μπάτμαν και δραπετεύουν σε άλλο κόσμο με άλλη ταυτότητα.

Εξάλλου δες το και διαφορετικά: Οι γονείς τους τι κατάλαβαν με τις επαναστάσεις? Μήπως η απάθεια είναι η νέα μορφή αστικής αντίστασης? (Μπήπως παίρνω ληγμένα?)

Δεν ξέρω, εγώ άλλωστε δεν πίστευα ποτέ ιδιαίτερα σε επαναστάσεις, μαζικά κινήματα και τέτοια άγρια, οπότε δε βλέπω καμία τραγωδία σε αυτό. Μα τρομάζει μόνο το γεγονός ότι οι άνθρωπόι σταμάτησαν να σκέφτονται και αυτό είναι πισωγύρισμα για μία δυτική κοινωνία. Αλλά αυτό δεν απαιτεί συλλογική, απαιτεί ατομική δράση -αφύπνιση λέγεται σα ξυπνητήρι ΝΟΚΙΑ- όπως το θέτει και η Μαρία, να αλλάξουμε τα λίγα που μπορούμε.

Αυτά τα λίγα για πρώτο σχόλιο, θα επανέλθω -μ αρέσει να μιλάω άλλωστε- αλλά αν θες πες μας κάτι για το ρόλο της Αριστεράς, που ξέχασε την πρωτοπορία και από ατμομηχανή κατάντησε βαγόνι κ μάλιστα αντιδραστικό -με κολλημένα φρένα και μυαλά.

ΣΩΤΗΡΗΣ Π. ΖΑΧΟΣ είπε...

Καλή και γλυκιά Μαρία είναι απολύτως εκνευριστικό αυτό το "σ" που χρησιμοποιείς τελείως μα τελείως παράταιρα!!! Είμαι ο ακριβώς ίδιος άνθρωπος με τον οποίο κουβέντιαζες τα της Γένοβας. Αλλά ως ίδιος άνθρωπος έχω της διαφορετικές στιγμές μου. Διαφορετικά ερεθίσματα προκαλούν διαφορετικές σκέψεις και ... συναισθήματα (μάλλον ένα μόνο: τον ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟ της απραξίας)!!! Τα παιδιά της Γένοβας, των ΜΚΟ, της δράσης, της έκφρασης, της συμμετοχής είναι η μια πλευρά του κόσμου μας, η αισιόδοξη, η όμορφη και μάλλον εκείνη που θα επικρατήσει μακροπρόθεσμα. Η άλλη πλευρά (και δυστυχώς η πλειονότητα ακόμη, δηλαδή η καθυστέρηση)είναι εκείνη που σωρηδόν συναντώ σε ... κλειστούς χώρους -αίθουσες, καφέ, ηλεκτρονικάδικα-. Είναι εκείνη που έχει ταυτιστεί απολύτως με τους γονείς και κυρίως με τους παππούδες της περιμένοντας απλώς το ... τέλος, όποιο κι αν είναι αυτό. Όλοι αυτοί περιμένουν την καλή νεράιδα με το μαγικό ραβδί! Ε, αυτοί συχνά πυκνά μου προκαλούν εκνευρισμό κι αντίδραση, διάθεση να τους κινητοποιήσω, ώστε να πάψουν απλώς να σπαταλούν το υπερπολύτιμο οξυγόνο. Κι ενώ γνωρίζω τα δεδομένα, κάποτε δεν μπορώ να συγκρατηθώ και να αποδεχτώ την κατάσταση. Όσο για τους προβληματισμούς σου (ποια είσαι, πού βαδίζεις...) μηνη ανησυχείς στο παραμικρό! Εφηβεία λέγεται. Μπορείς να συνεχίσεις να βλέπεις τους φίλους σου και τα αγαπημένα πρόσωπα, γιατί δεν είναι κολλητική. Το ελπιδοφόρο είναι ότι περνάει από μόνη της, άρα δε χρήζεις καν ιατρικής παρακολούθησης!
Τέλος δε θέλω καθόλου να ανησυχείς για την "κοινωνική συνοχή". Η επιθυμία σου διαταγή! Ένα άρθρο γι αυτή ήδη ετοιμάζεται (πολύ καλή ιδέα). Πάντως δεν είναι χάλια τα πράγματα, τουλάχιστον όχι όσο φαίνονται. Ξεφεύγοντας από το μύθο του στιλ: "ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό", σκέψου ότι ανέκαθεν η οποιαδήποτε μορφή κοινωνικότητας στηρίχτηκε σε ένα και μόνο στοιχείο: ΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ! Οπότε κι αφού είμαστε πολύ μακριά από το να διαμορφώσουμε ανθρώπους δυνατούς, θα συνεχίσουμε να ζούμε στα όρια της βαρετής και τρισάθλιας κοινωνίας που μας έδωσε ο ... Θεός(;. Σύντομα θα έχεις το άρθρο σου. Και πάψε να χρησιμοποιείς το "σ". Ποιος σου δίδασκε Έκθεση;;; Ε, ποιος;;; Α, να διαβάσεις και το άρθρο για το "σ" που υπάρχει ήδη στο blog. Ελπίζω μετά από αυτό να σταματήσεις να το μεταχειρίζεσαι με τον τρόπο αυτό!

ΣΩΤΗΡΗΣ Π. ΖΑΧΟΣ είπε...

Αγαπητέ Νίκο,γράφεις ότι δεν πιστεύεις στις επαναστάσεις αλλά τελικά θέλεις να γίνει μια τέτοια, γιατί το να αρχίσουν και πάλι να σκέφτονται οι άνθρωποι είναι η ζητούμενη επανάσταση σήμερα. Όταν αναφέρομαι σε επανάσταση δεν εννοώ να πάρουμε τα όπλα και να βγούμε στο κουρμπέτι, να πιάσουμε τις πλαγιές και να στήσουμε οδοφράγματα! Κι εγώ δε συμπάθησα ποτέ τέτοιου είδους ... επαναστάσεις. Δεν είμαι υπέρ της φασαρίας. Άλλωστε η επαναστάσεις που στηρίχτηκαν στη φασαρία κατάληξαν απλώς σε αλλαγή εκείνων που καταλάμβαναν την εξουσία για να την ασκήσουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τους προηγούμενους. Εκείνο που μας χρειάζεται είναι μια επανάσταση στη σκέψη! Αυτή μπορεί να διορθώσει τα πράγματα, γιατί είναι συνεχής, καθημερινή και κυρίως ουσιαστική. Κι αυτό σίγουρα εμπεριέχει ατομική δράση, απλώς αν αρχίσει να συμβαίνει πιο μαζικά, θα έχει και καλύτερα αποτελέσματα. Καλύτερες πολιτικές επιλογές, κοινωνικές κρίσεις και κυρίως καλύτερες συμπεριφορές που θα στηρίζονται στο σεβασμό. Θεωρώ ότι αυτό είναι πιο εύκολο να συμβεί από τους νέους, γιατί οι μεγαλύτεροι έχουν αποκτήσει μυαλό σαν ζεστή τυρόπιτα γεγονός που δεν αλλάζει μάλλον. Όσο για την Αριστερά πιστεύω ότι βρίσκεται σε κατάσταση σοκ όπως και όλες οι ιδεολογίες που διαμορφώθηκαν στα πλαίσια του εθνικισμού και προσπαθούν χωρίς ουσιαστικές αλλαγές να επιβιώσουν στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης. Με το γεγονός αυτό ασχολούμαι στο "ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ" αλλά θα το κάνω και σε επόμενο άρθρο. Επίσης ασχολούμαι αναλυτικά με το θέμα στο μυθιστόρημα που ετοιμάζω με τίτλο "ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ ΦΟΝΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ".
Όσο για την παρατήρηση για το πώς αντιδρούμε "εμείς οι γονείς", θεωρώ και ελπίζω ότι έχω ξεφύγει από την κατηγορία. Κάθε που ο γιος μου, ο Παναγιώτης, αντιδρά μετά από σκέψη και εκφράζει τα επιχειρήματά του σε κάτι που δε συμφωνούμε, γίνομαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Χαίρομαι όταν έχω ενδείξεις ότι ο μικρός βρίσκεται στο δρόμο της επανάστασης όχι με σχέδιο να τα σπάσει και να τα γκρεμίσει όλα αλλά για να χτίσει χρησιμοποιώντας σύγχρονα υλικά. Υλικά της γενιάς του κι όχι υλικά από τα παλιατζίδικα της δικής μου γενιάς.
Το γεγονός ότι μεγαλώνεις από μόνο του δεν είναι κακό. Κακό είναι να μεγαλώνεις και να μην είσαι ευχαριστημένος με όσα έχουν γίνει κατά τη διαδικασία (μεγαλώματος) και δε νομίζω ότι ανήκεις σ'εκείνους που κοιτάζουν πίσω τους και αντικρίζουν το κενό!

Maria είπε...

ωχ...πολύ δουλειά με φορτώνεισ- μέχρι να διαβάσω το άρθρο για "σ" θα το χρησιμοποιώ :)

εφηβεία μέχρι τα 30+, έρμη μεσόγειοσ...

εγώ παντωσ δε συμφωνώ οτι η άποψη "ο άνθρωποσ ειναι ον κοινωνικό" ειναι μύθοσ- εκτός αν δεν ορίζουμε με τον ίδιο τρόπο την έννοια. ο άνθρωπος, όπως όλα τα πρωτεύοντα, ζει σε αγέλες - εδω βλ.κοινωνίεσ- που του εξασφαλίζουν τα απαραίτητα προσ το ζείν και τον προστατεύουν. αυτό το σκοπό δεν έχει η κοινωνία; οι νόμοι, η θρησκεία, η μαγεία ή οτιδήποτε παρόμοιο υπήρξαν, στη διάρκεια τησ πορείασ μασ στη γη, η συνεκτική ύλη που εξυπηρετεί το σκοπό αυτό.
συμφωνώ βεβαια οτι η μορφή τησ κοινωνίασ εξελίσσεται με το χρόνο.
αναμένω το άρθρο :)

άντε φιλιά κ με γεια τα καινουργια χρώματα!

Ανώνυμος είπε...

Άφησα ένα σχόλιο αναφορικά με το παρόν αρθρο σου. Δυστυχώς δεν δημοσιεύτηκε καν, διότι η δημοκρατική λογοκρισία αποδείχτηκε ισχυρότερη της αλήθειας. Αρνείσαι τον διάλογο και αυτό με ευχαριστεί επειδή πιστεύω ότι τον φοβάσαι...
υ.γ. πρώην μαθητής του 'ΚΕΝΤΡΟΝ'.

Σωτήρης Π. Ζάχος είπε...

"Αγαπητέ"... Ανώνυμε,
α) Δε συνηθίζω το διάλογο με Ανώνυμους
β) Η ανωνυμία δείχνει φόβο απέναντι στο διάλογο. Ενώ εγώ δημοσιεύω τις θέσεις μου -όποιες κι αν είναι αυτές- με ταυτότητα, εσύ κρύβεσαι πίσω από μια πολύ... ανεύθυνη ανωνυμία
γ) Το blog αυτό είναι σαν το σπίτι μου. Μπορείς κι εσύ να δημιουργήσεις ένα και να εκφράζεις, ελπίζω επώνυμα, τις θέσεις σου. Όσοι αφήνουν σχόλια είναι επισκέπτες και, όπως στο σπίτι μου, δε δέχομαι όλους τους επισκέπτες, ιδίως όταν εκφράζουν απόψεις ρατσιστικές για οποιονδήποτε
δ) Μου αρέσει ο διάλογος αλλά όταν υπάρχει πιθανότητα να βγει κάτι θετικό από αυτόν. Συχνά βαριέμαι αφόρητα με άτομα που εκφράζουν στερεότυπα χωρίς να διαθέτουν την αναγκαία -ιστορική στην περίπτωσή σου- γνώση
ε) Το γεγονός ότι υπήρξες μαθητής μου -ποιος άραγε- δεν αποτελεί ικανή συνθήκη για σεβόμαστε ο ένας τις απόψεις και τελικά την προσωπικότητα του άλλου
στ) Η δημοσίευση θέσεων χωρίς ταυτότητα είναι κάτι που καταδικάζω σε κάθε περίπτωση