Κυριακή 5 Ιουνίου 2022

Καταραμένη Παυλίτσα!!!


Γίνεται μια παυλίτσα (-) να επηρεάσει τις επιδόσεις των μαθητών και άρα τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών; Γίνεται! Και θα σας εξηγήσω άμεσα το πώς.

"Πώς πήγαν τα παιδιά στις εξετάσεις;" είναι η ερώτηση που δέχομαι επίμονα τις τελευταίες δύο μέρες. "Εύκολα ήταν τα θέματα, ε;" είναι η παρατήρηση που ακολουθεί από... δαείς και αδαείς.

Πολύ ωραία!

Βέβαια, το "εύκολα ήταν τα θέματα" είναι μια διαπίστωση κενή περιεχομένου και ουσιαστικού νοήματος. Για τον καθένα το «εύκολα» έχει διαφορετική έννοια και ορίζεται με διαφορετικά κριτήρια κι αυτό εξαρτάται από πολλά.

Ένας/μία μαθητής/τρια που προσπάθησε, προσέγγισε την ύλη του μαθήματος με πρόγραμμα εδώ και χρόνια, ασχολήθηκε επιμελώς με τις εργασίες του, μελέτησε τις παρατηρήσεις-διορθώσεις και διδάχτηκε από αυτές, διάβασε εξωσχολικά βιβλία, διατήρησε συνεχή επαφή με τις εξελίξεις και τη γλώσσα, μάλλον είδε τα θέματα και σκέφτηκε: «εύκολα είναι, πάμε να σκίσουμε».

Ένας/μία άλλος/η μαθητής/τρια, όμως, που θυμήθηκε ότι δίνει Πανελλαδικές κάποια στιγμή την τελευταία χρονιά, είδε τις εργασίες ως βασανιστήριο χειρότερο και από εκείνα της Ιεράς Εξέτασης και απλώς τις παρέδιδε για να αποφύγει την γκρίνια των γονιών, ενδιαφέρθηκε απλώς για τον βαθμό αδιαφορώντας για τις παρατηρήσεις στα γραπτά του, δεν γνωρίζει τι θα πει λογοτεχνικό βιβλίο, αγνοεί την πραγματικότητα, μάλλον είδε τα θέματα και σκέφτηκε: «δύσκολα είναι, μας έσκισαν».

Τέλος πάντων, γνωρίζω ήδη πολύ καλά «πώς πήγαν τα παιδιά στις εξετάσεις» και δεν θα το κρατήσω άλλο το μυστικό. Το γνώριζα από την αρχή της χρονιάς. Γνώριζα ότι οι επιδόσεις της φετινής χρονιάς θα ήταν, σε μεγάλο βαθμό, δεδομένες και δεν θα επηρεάζονταν ιδιαίτερα από το επίπεδο των θεμάτων, όποιο κι αν ήταν αυτό. Και δεν είμαι ο μόνος. Όσοι ασχολούνται με σοβαρότητα κι ευθύνη με την προετοιμασία των μαθητών για τις εξετάσεις γνώριζαν πολύ καλά. Τα δυο χρόνια που προηγήθηκαν υπήρξαν καταστροφικά για την πλειονότητα των παιδιών που απομακρύνθηκαν βίαια από το σχολικό και φροντιστηριακό περιβάλλον και άρα τον άμεσο έλεγχο. Και με πολλούς γονείς να τρομοκρατούνται ακόμη και στην ιδέα της σύγκρουσης με τα βλαστάρια τους και της επιβολής ορίων σε αυτά, τα δυο προηγούμενα χρόνια δεν ήταν απλώς καταστροφικά αλλά πέρα για πέρα χαμένα και τραγικά.

Και για να μη σας κρατάω άλλο σε αγωνία, θα δώσω δυο απλά παραδείγματα ενδεικτικά των αποτελεσμάτων που πρέπει να περιμένουμε όχι μόνο στο μάθημα της Γλώσσας αλλά στο σύνολο των Πανελλαδικά εξεταζόμενων μαθημάτων.

Δίνεται στα παιδιά θέμα που τους καλεί να εντοπίσουν την ορθότητα ή το λάθος συγκεκριμένων περιόδων. Το θέμα είχε ως εξής:

«Με βάση τα Κείμενα 1 και 2 να χαρακτηρίσετε τις παρακάτω περιόδους λόγου ως σωστές ή λανθασμένες, γράφοντας στο τετράδιό σας, δίπλα στο γράμμα που αντιστοιχεί σε κάθε περίοδο, τη λέξη Σωστό ή Λάθος (δεν χρειάζεται να αναφέρετε συγκεκριμένο χωρίο κειμένου).

α. Το παρελθόν δεν επηρεάζει τις στάσεις και τις αντιλήψεις μας (Κείμενο 1). β. Μαθαίνουμε ιστορία για να κατανοήσουμε αποκλειστικά το παρελθόν (Κείμενο 1). γ. Η γνώση της ιστορίας βοηθά να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας και τον πολιτισμό μας (Κείμενο 1). δ. Η επέτειος σχετίζεται και με ευχάριστα και με δυσάρεστα γεγονότα της ζωής (Κείμενο 2). ε. Μέσω των επετείων το παρελθόν συνδέεται με το παρόν (Κείμενο 2).».

Πρόκειται για νοήματα η ορθότητα ή το λάθος των οποίων εντοπίζεται ακόμη κι αν κάποιος αγνοεί τα κείμενα που δόθηκαν. Κι όμως, υπήρξαν μαθητές που έχασαν μόρια από αυτό. Υπήρξαν, επίσης, μαθητές που ανέφεραν συγκεκριμένα χωρία του κειμένου ενώ υπήρχε ξεκάθαρη επισήμανση: «δεν χρειάζεται να αναφέρετε συγκεκριμένο χωρίο κειμένου».

Νομίζω ότι και ο πιο άσχετος αρχίζει να διαμορφώνει μια πολύ καθαρή εικόνα για τα φετινά αποτελέσματα. Αν πάλι υφίστανται κάποιες αμφιβολίες, θα τις διαλύσω άμεσα.

Το πρώτο θέμα της Γλώσσας απαιτούσε από τους υποψηφίους: «Να αποδώσετε συνοπτικά τους λόγους (παράγραφοι 2-4) για τους οποίους, σύμφωνα με τον συγγραφέα του Κειμένου 1, είναι σημαντικό να μαθαίνουμε ιστορία.».

Θα αναρωτηθούν ορισμένοι πού βρίσκεται η δυσκολία και θα έχουν απόλυτο δίκιο. Ξεκάθαρη απαίτηση, απλό κείμενο που διατύπωνε τους λόγους με σαφήνεια κι όμως, μια παύλα (-) ανάμεσα στο 2 και το 4 (παράγραφοι 2-4), μια καταραμένη παυλίτσα υπήρξε καταστροφική για πολλούς μαθητές. Οι συγκεκριμένοι τελειόφοιτοι ή απόφοιτοι, έφηβοι δεκαεφτά και δεκαοχτώ ετών, δεν αντιλήφθηκαν την παυλίτσα με την έννοια του «ως» δίνοντάς της την έννοια του «και». Έγραψαν, λοιπόν, περίληψη των παραγράφων 2 και 4 αγνοώντας την ενδιάμεση 3η, η οποία, για την ιστορία, περιείχε βασικά νοήματα, αναγκαία για την πληρότητα της απάντησης.

Δεν πιστεύω ότι χρειάζονται περισσότερες λεπτομέρειες. Το να γνωρίζει κάποιος τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών, πριν ακόμη αρχίσει η διόρθωση των γραπτών, δεν είναι θαύμα, δεν προϋποθέτει καν την ύπαρξη κληρονομικού χαρίσματος.

Είναι ζήτημα απλής παρατήρησης και της συνειδητοποίησης ότι μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Απόγνωση! Απόγνωση κι απελπισία μαζί!

 

ΥΣ: Στη φωτογραφία φαίνεται η κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει πλέον αρκετοί εκπαιδευτικοί




Πέμπτη 2 Ιουνίου 2022

Η στιγμή του αποχαιρετισμού

Η μέρα φεύγει, η ηρεμία έρχεται.

Και οι τελευταίοι μαθητές έχουν ήδη εγκαταλείψει το φροντιστήριο. Ησυχία μετά από έναν διήμερο πανζουρλισμό.

Η πιο δύσκολη χρονιά φτάνει στο τέλος της.

Μια φουρνιά παιδιών που έχασε σημαντικό χρόνο από την εφηβεία, τις τρέλες που έπρεπε να κάνει, τις εκδρομές που έπρεπε να πάει, τη διασκέδαση που έπρεπε να ζήσει, τις σχέσεις που έπρεπε να αναπτύξει, καλείται από αύριο να ολοκληρώσει έναν αγώνα, να ολοκληρώσει μια περίοδο της ζωής της, η οποία δεν συνοδεύτηκε από τις καλύτερες συνθήκες.

Μετά από δυο χρόνια απομόνωσης, μακριά από φίλους, μακριά από το σχολείο, μακριά από την καθημερινότητα που θεωρούσαμε δεδομένη, τα παιδιά κλήθηκαν να προσαρμοστούν σε ρυθμούς που δεν είχαν ζήσει στη λυκειακή ζωή τους,  κουβαλώντας στους ώμους τους μια, έτσι κι αλλιώς, πρωτόγνωρη και εξαιρετικά πιεστική κατάσταση. Την προετοιμασία για τις Πανελλαδικές.

Μετά από δυο, περίπου, χρόνια αναστάτωσης έπρεπε να βρουν τα πατήματά τους, να οργανώσουν τη δουλειά τους, να προγραμματίσουν τις υποχρεώσεις τους.

Και οι περισσότεροι φαίνεται ότι τα κατάφεραν.

Ήδη θαυμάζω τα συγκεκριμένα παιδιά. Και θα συνεχίσω να τα θαυμάζω ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των εξετάσεών τους.

Ήδη έδωσαν έναν εκπληκτικό και δύσκολο αγώνα, κάποιοι έχοντας δίπλα τους γονείς τους, κάποιοι μόνοι τους.

Αυτά τα παιδιά, στα μάτια μου, τα έχουν καταφέρει ήδη και είναι έτοιμα να καταφέρουν ακόμη περισσότερα στη ζωή τους.

Τελευταία μέρα και τα χαμόγελα στα εφηβικά πρόσωπα, η διάθεση για χιούμορ, η ψυχραιμία απέναντι στην αυριανή μέρα, οι ζεστές αγκαλιές, τα υπέροχα λόγια τους, ήταν αρκετά για να με γεμίσουν αισιοδοξία και να μου δώσουν την πίστη ότι αυτά τα παιδιά θα είναι νικητές σε ό,τι κι αν αποφασίσουν να κάνουν.

Τα ίδια δεν δείχνουν να έχουν συνειδητοποιήσει τι έχουν καταφέρει. Εγώ, όμως, ξέρω κι αναγνωρίζω τη δύναμή τους, τα ψυχικά αποθέματά τους κι αυτό μου δίνει κι εμένα δύναμη, κουράγιο να συνεχίσω να δίνω την ψυχή μου για κάθε νέα γενιά!!!

Καλή τύχη, παιδιά!!!

Η ζωή σας μόλις ξεκινάει!

Σας ευχαριστώ για όλα!!!🥰

Σάββατο 28 Μαΐου 2022

Η πρόβλεψη για το θέμα της Έκθεσης

Λοιπόν, αυτό ήταν. Το εύκολο κομμάτι της δουλειάς μου, το εκπαιδευτικό, έφτασε στο τέλος του. Επίσημα έχω βάλει πλέον μια ωραία τελίτσα(.), η οποία συνοδεύεται από μια υπέροχη και ολόισια παυλίτσα(-).
Εντάξει, μέχρι την Παρασκευή πρόκειται να ζήσω τα μαρτύρια του Ιώβ και μάλιστα μαζεμένα από αλλοπαρμένους εφήβους και τρελαμένους γονείς αλλά αυτό είναι άλλο θέμα και δεν έχει την παραμικρή σχέση με το γνωστικό αντικείμενο.

Στη διάρκεια της χρονιάς τα πάντα δούλεψαν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Δίδαξα κανόνες προσέγγισης θεμάτων, τεχνικές εντοπισμού στοιχείων, λύσεις για οργάνωση προλόγων και επιλόγων, προτάσεις για τη σύνδεση παραγράφων και ενοτήτων, άκουσα διαφορετικές θέσεις, κουβέντιασα με τα παιδιά πιθανές απορίες, πρότεινα λύσεις στις δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Όμως, όλα αυτά δείχνουν πολύ μακρινά. Τα αναπολώ με νοσταλγία.

Τις τελευταίες μέρες πριν τις Πανελλαδικές, για αρκετούς μαθητές και τις οικογένειές τους, όλη η τάξη, η οργάνωση, οι κανόνες και κυρίως η λογική, ανατρέπονται, πάνε περίπατο και τη θέση τους, τελείως υπεροπτικά, καταλαμβάνουν το άγχος, η απόγνωση και άρα ο απόλυτος πανικός.
Λίγο η εξάντληση, μέτρια το πρωτόγνωρο της διαδικασίας, πολύ η συνειδητοποίηση των κενών, κάνουν κάθε προσπάθεια, που έχει προηγηθεί, σμπαράλια. Και σε όλα αυτά, τα διαχρονικά, φέτος ήρθαν να προστεθούν και τα απόνερα της αναγκαστικής απομόνωσης, λόγω της πανδημίας, για να δυσχεράνουν περαιτέρω την ήδη επιβαρυμένη ατμόσφαιρα.

Ως γνωστόν, ο πανικός και η απελπισία είναι κακοί σύμβουλοι. Δεν τα πάνε καλά με τη λογική και την οργάνωση. Παρασύρουν τη σκέψη και τις αντιδράσεις σε σκοτεινές ατραπούς. Οδηγούν το άτομο, ανεξάρτητα από την ηλικία του, σε κινήσεις γραφικές και αδιέξοδες, σε αναζητήσεις περίεργες και επικίνδυνες. Οδηγούν σε μεταφυσικές περιηγήσεις και ερωτήσεις που δεν σχετίζονται με τα ανθρώπινα. 

Στο κλίμα αυτό κινούνται οι παρακλήσεις γονιών, μαθητών αλλά και τελείως άσχετων με το αντικείμενο, να τους ενημερώσω για το θέμα που "θα πέσει" στις εξετάσεις. Κι αυτό μου προκαλεί κρύο ιδρώτα και ανατριχίλες χειρότερες από εκείνες που μου δημιούργησε, δις, ο κορωνοϊός και με κάνουν να σκέφτομαι βρομοκούβεντες, τις οποίες, βέβαια, προσπαθώ να μην εκστομίσω, γιατί δεν είναι της αισθητικής μου. Οδηγούν στον αφανισμό και των ελάχιστων ψηγμάτων σεβασμού που διαθέτω για μεγάλο τμήμα της ανθρωπότητας.

"Και δεν μου λέτε. Τι θέμα θα βάλουν φέτος;", ρωτάει δήθεν χαλαρά ο κακόμοιρος ο γονιός που ήρθε τάχα να ενημερωθεί για το παιδί του ενώ η μόνη ενημέρωση που επιθυμεί διακαώς είναι για το θέμα των Πανελλαδικών. "Άντε καλέ κύριεεε, δεν θα μας πείτε ποιο θέμα θα πέσει στις εξετάαασεις;", αναρωτιέται η μπουμπού, η οποία έχει την αίσθηση ότι με το τράβηγμα των φωνηέντων γίνεται χαριτωμένη και συμπαθής.

Κι εγώ; Τι να πω εγώ ο δύσμοιρος; Να ομολογήσω ότι, αν και -με βεβαιότητα- διαθέτω το κληρονομικό χάρισμα, δεν είχα ακόμη μήνυμα από το υπερπέραν; Και τι σόι καθηγητής είμαι εγώ, αφού δεν γνωρίζω το θέμα των Πανελλαδικών (πριν αυτό δοθεί στους υποψηφίους); Δεν πάω να πλύνω κανένα πιάτο καλύτερα; Και πώς να εξηγήσεις στον κάθε άσχετο ότι η επίδοση των μαθητών δεν εξαρτάται από... εμπνευσμένες προβλέψεις αλλά από την ποιότητα της καλλιέργειάς τους και από την προσπάθεια που έχει προηγηθεί;

Θα μπορούσα, βέβαια, να κάνω βουτιά στον λαϊκισμό και να καθοδηγήσω τους απελπισμένους στην αναζήτηση ενός καλού μέντιουμ (χωρίς σεξιστική αναφορά), μιας χαρτορίχτρας ή ενός χαρτορίχτη(;;;), μιας καφετζούς ή ενός καφετζή(;;;); Δεν μας έφταναν τα υπόλοιπα, έχουμε και τη συμπεριληπτική χρήση της γλώσσας και τα προβλήματα που προκαλεί!!!

Αν ο ΟΠΑΠ έπαιρνε πρέφα την κατάσταση που επικρατεί θα προωθούσε τυχερό παιχνίδι του στιλ: "Πάμε στοίχημα στο θέμα των Πανελλαδικών".

Οπότε κι εγώ, αδύναμος να αντιμετωπίσω τη συγκεκριμένη κατάσταση, αφήνω στην άκρη μαρκαδόρους, πίνακες, μολύβια, γόμες (τα εργαλεία της δουλειάς, δηλαδή) και περιμένω. Περιμένω την έμπνευση, τη φώτιση, το μήνυμα από το υπερπέραν που θα μου αποκαλύψει το θέμα των Πανελλαδικών και φέτος. Και μόλις φτάσουν τα νέα, θα τα ανακοινώσω στους μαθητές μου. Κι έχω την αίσθηση -μεταξύ μας, όχι απλώς αίσθηση- ότι οσονούπω έρχεται η πρόβλεψη η καλή και για το φετινό θέμα και ότι οι μαθητές μου θα σκίσουν στις εξετάσεις.

Φτάσαμε -ποιος να το περίμενε- στο 2022 αλλά ο κοσμάκος είναι ακόμη ευάλωτος σε κάθε είδους αγυρτεία, κατεργαριά, απατεωνιά, γίνεται θύμα κάθε κομπογιαννίτη, τσαρλατάνου που παρουσιάζεται τη δύσκολη στιγμή και του πουλάει αυτό που θα τον κάνει να νιώσει πιο ήρεμος. Και οι Πανελλαδικές είναι μια τέτοια στιγμή και δεν είναι λίγοι εκείνοι που τις εκμεταλλεύονται πουλώντας προφητείες καθησυχαστικές, προβλέψεις ηρεμιστικές, που επιζητά ο αθώος και λίγο... αγαθούτσικος κοσμάκος.

Σε αναμονή της φανέρωσης του θέματος, λοιπόν, χαλαρώνω, αράζω και παρατηρώ με ελαφρύ μειδίαμα τη γραφικότητα που εκτυλίσσεται και το μόνο που έχω να κάνω είναι να ευχηθώ μεγάλες πετυχησιές στους φετινούς υποψηφίους!



Τετάρτη 27 Απριλίου 2022

Ελβετία, μια χώρα για να ζεις

Η σημαία βρίσκεται παντού

Η προσαρμογή μετά από ένα ταξίδι αναψυχής είναι πάντα μια δύσκολη υπόθεση. Η προσαρμογή μετά από ένα ταξίδι στην Ελβετία είναι ακόμη πιο δύσκολη, αφού πρόκειται για μετάβαση σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Ως χώρα είναι μοναδικά μαγική. Τουλάχιστον από τις, μέχρι στιγμής, ταξιδιωτικές εμπειρίες μου έχω αρκετούς λόγους να το πιστεύω. Ομορφιά, τάξη, ησυχία, ήρεμοι ρυθμοί, ασφάλεια, υψηλό βιοτικό επίπεδο, περιγράφουν, σε μεγάλο βαθμό, την ελβετική καθημερινότητα τόσο των κατοίκων της (πόσο τους ζηλεύω) όσο και των επισκεπτών της.

Η Ελβετία συνοδεύεται από έναν μύθο. Πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για μια πανάκριβη
Η άνεση δεν κρύβεται

χώρα. Ισχύει αλλά με προϋποθέσεις. Είναι πανάκριβη για τους τουρίστες και ειδικά για εκείνους που προέρχονται από χώρες όπως... η Ελλάδα. Αν, όμως, συγκρίνει κανείς τις τιμές της με τις αντίστοιχες αμοιβές εκείνων που εργάζονται εκεί, τότε, με βεβαιότητα, θα αναθεωρήσει. Η αναλογία -τιμών και αμοιβών- οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια χώρα που επιτρέπει την άνετη ζωή και ταυτόχρονα την αποταμίευση χωρίς στερήσεις, όπως μας διαβεβαίωσε ο Χρήστος, ένας από τους πολλούς Έλληνες μετανάστες που συναντήσαμε.
"Η σύντροφός μου κι εγώ, αγοράσαμε καλά αυτοκίνητα, κάνουμε τρεις φορές τον χρόνο διακοπές, διασκεδάζουμε και, παράλληλα, αποταμιεύουμε", μας είπε.

Ο Χρήστος δεν ήταν ο μόνος Έλληνας που συναντήσαμε. Σε αρκετά καφέ ή εστιατόρια, όταν λέγαμε ότι είμαστε από την Ελλάδα, καλούσαν κάποιον συμπατριώτη μας να μας εξυπηρετήσει και, μάλλον, να μας κάνει να αισθανθούμε πιο άνετα. Η ελληνική παροικία
στην Ελβετία μετράει αρκετές χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας. Υπάρχουν νέοι που παρακολουθούν μεταπτυχιακά, άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που εργάζονται ως στελέχη επιχειρήσεων, έχουν δικές τους επιχειρήσεις ή δουλεύουν στο σέρβις καταστημάτων διασκέδασης ή εστίασης.

Λουκέρνη
Η αίσθηση που αποκομίζει ο επισκέπτης από τις πρώτες ήδη εμπειρίες είναι ότι πρόκειται για μια χώρα φτιαγμένη για τους κατοίκους της, την ηρεμία και την ασφάλειά τους. Οι διαβάσεις πεζών είναι πράγματι "διαβάσεις πεζών". Οι οδηγοί εκνευρίζονται όχι όταν βλέπουν πεζό να διασχίζει τον δρόμο (πάντα μέσω διάβασης) αλλά όταν βλέπουν πεζό να διστάζει να τον διασχίσει αφήνοντας προτεραιότητα στα αυτοκίνητα!!! Εξίσου ασφαλείς και άνετοι αισθάνονται οι ποδηλάτες αλλά και όσοι (πάρα πολλοί) χρησιμοποιούν ηλεκτρικά πατίνια, τα οποία διατίθενται για ενοικίαση σε κάθε σημείο των πόλεων και φαντάζομαι κανείς δεν διανοείται να τα βυθίσει στην παραπλήσια λίμνη ή το ποτάμι...

Κάτοικοι και επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να μετακινηθούν με άνεση και ακρίβεια, τόσο μέσα στις πόλεις όσο και έξω από αυτές, χρησιμοποιώντας το τεράστιο δίκτυο μέσων σταθερής τροχιάς ή λεωφορείων, τα οποία λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένα και πολύ καθαρά ρολόγια, για την ποιότητα των οποίων, άλλωστε, οι Ελβετοί φημίζονται.

Στον δρόμο για το Ιντερλάκεν
Στο γερμανόφωνο, βόρειο, τμήμα της χώρας -φαντάζομαι ότι και στις υπόλοιπες περιοχές ισχύουν παρόμοιες συνθήκες- κάθε διαδρομή είναι μια αποκάλυψη. Δρόμοι τέλεια συντηρημένοι σαν από βελούδο, ποδηλατόδρομοι ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες και ορεινές περιοχές. Πάρκινγκ για αυτοκίνητα ακόμη και στα πιο μικρά χωρία. Εννοείται ότι η στάθμευση εκτός των ορισμένων περιοχών πρέπει να αποτελεί άγνωστη εικόνα στην Ελβετία. Και εννοείται ότι δεν υφίσταται δωρεάν πάρκινγκ  π ο υ θ ε ν ά. Τα πάντα πληρώνονται. Όπως και τα γούστα άλλωστε. Σκουπίδια, επίσης, πουθενά. Μαγευτικά τοπία, ατελείωτο πράσινο, χωριουδάκια βγαλμένα από τα πιο όμορφα παραμύθια, χιονισμένα βουνά, ποτάμια και παντού, μα παντού, λίμνες να ξεφυτρώνουν εκεί που δεν τις περιμένεις.

Η ομορφιά βρίσκεται παντού
Μπαίνοντας στο Ελβετικό Εθνικό Μουσείο διάβασα ότι: "Επειδή η Ελβετία αποτελεί μια άγονη, ορεινή χώρα, οι κάτοικοί της αναγκάστηκαν να στραφούν στην καινοτομία". Η αλήθεια είναι ότι όπου κι αν πήγαμε δεν αντιληφθήκαμε ότι η χώρα είναι άγονη. Κάθε εκατοστό έχει αξιοποιηθεί στο έπακρο για καλλιέργειες, βοσκοτόπια, εργοστάσια, τουριστικές υποδομές και φυσικά, καταστήματα που εμπορεύονται σοκολάτες και μοιάζουν με κοσμηματοπωλεία (και οι τιμές τους επίσης).

Για τους Ελβετούς η επαφή με τη φύση και η άθληση αποτελούν προτεραιότητα. Ίσως αυτό εξηγεί, ως έναν βαθμό, τους ελάχιστους θανάτους από covid. Η εικόνα ανθρώπων, κάθε ηλικίας, να περπατούν, να κάνουν ποδήλατο, να αθλούνται στα δάση, στις όχθες των λιμνών και των ποταμών είναι συνηθισμένη και καθημερινή. Δεν συζητάμε για το τι συμβαίνει τα Σαββατοκύριακα, στη διάρκεια των οποίων οι κάτοικοι εγκαταλείποντας τις πόλεις ξεχύνονται σε όρη και λαγκάδια. Ακόμη και μια βροχερή μέρα η άθληση δεν αναβάλλεται.

Stein am Rhein
Η ομορφιά βρίσκεται παντού και όχι αποκλειστικά στο φυσικό τοπίο. Καλοδιατηρημένα μεσαιωνικά χωριά, οργανωμένες και πλήρως αξιοποιημένες παλιές πόλεις, κτήρια περιποιημένα, μουσεία με εκθέματα για κάθε αισθητική και ενδιαφέρον περιμένουν τους επισκέπτες, ντόπιους και ξένους, να τα απολαύσουν. Εννοείται ότι από ένα ταξίδι στην Ελβετία δεν πρέπει να λείψει μια επίσκεψη στο εντυπωσιακό, από κάθε άποψη, Μουσείο Τέχνης της Ζυρίχης (Kunsthaus Zurich).

Kunsthaus Zurich

Θα αναρωτιέται κάποιος αν η συγκεκριμένη χώρα έχει κάτι αρνητικό. Έχει αλλά όχι για τους επισκέπτες της ή τους μετανάστες. "Οι Ελβετοί δεν διαθέτουν κοινωνικές δεξιότητες" μου μεταφέρουν δικοί μου άνθρωποι που ζουν στην Ελβετία. Κακό (ή καλό) του κεφαλιού τους. Έτσι έμαθαν, έτσι πορεύονται. Αυτό, όμως, δεν επηρεάζει τους "ξένους" κατοίκους, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν τις κοινωνικές δεξιότητές τους μεταξύ τους. Παρέες Ελλήνων, Ιταλών, Ισπανών... συναντιούνται στα καφέ, τα μπαρ, τα πάρκα, τις πλατείες και συζητούν, ξεφαντώνουν, πίνουν, διασκεδάζουν, ερωτεύονται. 

Ως πολυπολιτισμική κοινωνία η Ελβετία τα έχει όλα και δίνει ευκαιρίες για έκφραση αλλά και οργάνωση του τρόπου ζωής που ο καθένας επιθυμεί. Μια κοινωνία πρότυπο, η οποία θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε κράτος που στοχεύει στην εξέλιξή του, τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των κατοίκων του, την αρμονική συνύπαρξη, την ασφάλεια, τον σεβασμό των δικαιωμάτων, την ελευθερία, την τάξη, την ηρεμία.

Μια χώρα τόσο γλυκιά!

Μια χώρα όνειρο, 

μια χώρα για να ζεις!!!



Ζυρίχη







Ζυρίχη








Βέρνη







Παρασκευή 8 Απριλίου 2022

Η κακιά η προίκα

Η ένταση της πρόσφατης πανδημίας έχει κοπάσει. Για κάποιους είναι σαν να μην τη ζήσαμε ποτέ. Ήθελαν τη ζωή τους πίσω και μάλλον την πήραν. Πιθανώς τώρα δεν ξέρουν τι να την κάνουν αλλά δικό τους θέμα. Τα περιοριστικά μέτρα αίρονται το ένα μετά το άλλο. Οι ελευθερίες επανέρχονται και όλα βαδίζουν προς το καλύτερο.

Όλα; 

Μάλλον όχι.

Η κατάσταση που ζήσαμε (τη ζούμε ακόμη κι ας μη θέλουμε να το σκεφτόμαστε) άφησε πίσω της μια κακιά, μα πάρα πολύ κακιά προίκα. Άφησε πίσω της συντρίμμια, αρρωστημένους και αγρίμια, σύμφωνα και με το λαϊκό άσμα. Ελάχιστοι, όμως, ασχολούνται και με τα συντρίμμια και με τους αρρωστημένους και με τα αγρίμια.

Θα περάσει καιρός ώστε να κινητοποιηθούμε απέναντι στα προβλήματα μιας γενιάς που αυτή τη στιγμή κάθεται στα θρανία με χίλια δυο προβλήματα. Όταν αποφασιστεί η όποια κίνηση, θα είναι αργά και κάθε επανόρθωση αδύνατη.

Παιδιά με έντονες ανασφάλειες, που αδυνατούν να συγκεντρωθούν, να θέσουν ρεαλιστικούς στόχους, να οργανωθούν, που θέλουν χωρίς να προσπαθούν, είναι η εικόνα που αντικρίζουν και η πραγματικότητα που βιώνουν εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας.

Να μην πιέσουμε τα παιδιά, να μην τους χαλάσουμε χατίρι, να μην απαιτούμε από αυτά, να μην τα φέρνουμε αντιμέτωπα με τις ευθύνες τους, να μην επισημαίνουμε τις αδυναμίες τους.

Και απέναντι στην κατάσταση αυτή, γονείς ανήμποροι να παρέμβουν έστω και ελάχιστα, παραδομένοι στη μοίρα, το τυχαίο, το "έχει ο Θεός". Πιθανώς, βέβαια, αγνοούν ποιος Θεός έχει αλλά είναι καταπραϋντικό να αφήνεσαι στο "γραφτό να γίνει".

Ίσως η αδυναμία τους να είναι μια προσπάθεια εξισορρόπησης της δικής τους ανάγκης να βρουν ξανά τη ζωή τους, της δικής τους διάθεσης να ξεφύγουν από τα τραύματα που επέφερε ο εγκλεισμός, ο φόβος, ο θάνατος οικείων ανθρώπων, η αγωνία για το άμεσο αλλά και το πιο μακρινό αύριο. Και στην προσπάθειά τους αυτή αφήνουν τα παιδιά τους χωρίς έλεγχο, χωρίς καθοδήγηση, χωρίς δομή και την παραμικρή στήριξη. Θύματα του αυθορμητισμού της ηλικίας.

Και τα παιδιά το αντιλαμβάνονται αυτό. Και το εκμεταλλεύονται ασύδοτα. Και γίνονται όλο και πιο χειριστικά. Προβάλλουν την κατάσταση που βίωσαν ως αιτία για την αδράνειά τους, για την αδιαφορία τους απέναντι στις υποχρεώσεις τους, για να δικαιολογήσουν τις ατελείωτες ώρες ενασχόλησης με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα βιντεοπαιχνίδια, για την απόκτηση μεγαλύτερης ελευθερίας στη διασκέδαση. Και οδηγούνται στην ανεξέλεγκτη σπατάλη του χρόνου αλλά, δυστυχώς, και των καλύτερων χρόνων τους. Θύματα, γονείς και παιδιά, μιας αντίληψης που έχει ταυτίσει τη χαρά με τη διασκέδαση, την καλοπέραση, την αδράνεια.

Οι ειδικοί κραυγάζουν ότι όλο αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος, ότι μακροπρόθεσμα θα επιφέρει πιο δραματικές συνέπειες αλλά ποιος τους ακούει αυτούς; Άλλωστε ισχύει και εδώ το "Ένας ξένος θα μου πει τι να κάνω με το δικό μου παιδί; Τι ξέρει αυτός ο... ειδικός;".

Εντάξει, αλλά ο χρόνος περνάει και χάνεται. Ωραία η εφηβεία αλλά κρατάει λίγο και μετά ανοίγεται μια ολόκληρη ζωή, η οποία, συνήθως, κρατάει πολύ. Και η εφηβεία μπορεί να είναι διάστημα συνυφασμένο με τη διασκέδαση, την καλοπέραση, τις σχέσεις, τα ξενύχτια... αλλά χωράει κι άλλα. Πρέπει να χωράει. Είναι η περίοδος που χτίζεται η προσωπικότητα, είναι χρόνος για απόκτηση εφοδίων αναγκαίων για τη μεγάλη ζωή που ακολουθεί. Κι αν κάποιος αδιαφορήσει γι αυτά, τότε θα πρέπει να είναι έτοιμος για ό,τι ακολουθήσει. Κι αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι αποτυχίες, συμβιβασμοί, αποδοχή της μετριότητας, απανωτές διαψεύσεις, απόγνωση.

Κι από την άλλη, αρκετοί εκπαιδευτικοί παλεύουν, αγωνίζονται αλλά το κάνουν ερασιτεχνικά. Δεν διαθέτουν άλλωστε τα εφόδια, ώστε να αντιμετωπίσουν συνολικά την πρωτόγνωρη και γι αυτούς πραγματικότητα. Ιδίως όταν καλούνται να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τις παραξενιές, την τεμπελιά, την αδιαφορία και τα παράπονα των παιδιών αλλά και εκείνα των γονιών, οι οποίοι -απόλυτοι σύμμαχοι των παιδιών τους εδώ- απαιτούν υψηλές επιδόσεις αλλά με ελάχιστη προσπάθεια. Απαιτούν καλή προετοιμασία για τις εξετάσεις αλλά χωρίς οι ίδιοι (πρωτίστως οι ίδιοι) και τα παιδιά τους να στερηθούν το παραμικρό. Απαιτούν μεγάλες επιτυχίες αλλά με μικρό κόπο.

Πολλοί πιστεύουν ότι αφήσαμε πίσω μας τα δύσκολα. Καλά είναι να το ξανασκεφτούν.