Μια ακόμη μέρα στη δουλειά;

Η πόρτα άνοιξε για πρώτη φορά λίγο μετά τις 11. Το πρώτο μεγάλο χαμόγελο φώτισε τον χώρο. Το σκηνικό επαναλήφθηκε πολλές φορές. Το φροντιστήριο σήμερα ακτινοβολούσε. Οι επιτυχίες στη Νομική, την Ψυχολογία, την Ιατρική, τα Πολυτεχνεία, τις Οικονομικές σχολές και τις σχολές Πληροφορικής, Παιδαγωγικών, Στρατιωτικές… δεν άφηναν περιθώρια για οτιδήποτε άλλο.

Μέρα ανακοίνωσης των βάσεων. Η μέρα που πρόσωπα γνώριμα καταφθάνουν στην «άποψη» για να ξανασυστηθούν. Αυτή τη φορά χωρίς άγχος, χωρίς ανασφάλειες και, κυρίως, χωρίς… μαύρους κύκλους. Πόσο τους πάει!!! Πρόσωπα χαρούμενα, όμορφα, γεμάτα αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία και την προσμονή μιας νέας ζωής που τους ανοίγεται διάπλατα.

Αυτή τη μέρα το φροντιστήριο μετατρέπεται σε χώρο γιορτής, πανηγυριού (σίγουρα όχι σαν εκείνα τα λαϊκά, τα οποία απεχθάνομαι όπως ο Ακατονόμαστος το λιβάνι), συνάντησης συνεργατών, φίλων αγαπημένων.

H πόρτα ανοιγοκλείνει ασταμάτητα. Οι χώροι γεμίζουν. Τα χαμόγελα, οι φωνές χαράς πολλαπλασιάζονται. Κάποιοι φέρνουν γλυκά, κάποιοι φέρνουν φίλους τους να μας γνωρίσουν, να γνωρίσουν τον χώρο στον οποίο βίωσαν την ενηλικίωση, την πορεία προς την επιτυχία.

Και αγκαλιές. Οι πιο όμορφες αγκαλιές. Το περίεργο είναι ότι, μετά από τόσα χρόνια, δεν θυμόμαστε ποτέ πόσα μόρια «έπιασε» κάποιος (έστω κι αν κάποιοι επιμένουν να τα σημειώνουν), ξεχνάμε σε ποια πόλη ή σε ποια σχολή πέρασε ο καθένας. Θυμόμαστε άλλα. Τον μαθητή ή τη μαθήτρια που δάκρυζε, εξαιτίας μιας αποτυχίας σε ένα διαγώνισμα. Εκείνους που υπόσχονταν ότι από Δευτέρα θα ξεκινούσαν σοβαρή προσπάθεια ώσπου κάποια Δευτέρα, πράγματι, το έκαναν.

Αυτούς συναντήσαμε σήμερα.

Όχι τους βαθμούς τους. Όχι τις σχολές στις οποίες πέτυχαν. Συναντήσαμε παιδιά που μιλούν πιο δυνατά, γελούν πιο… πραγματικά, κοιτάζουν πιο μακριά, γιατί, πλέον, δεν τα απασχολεί το επόμενο διαγώνισμα, η ύλη στην οποία πρέπει να προετοιμαστούν, οι προθεσμίες.

Και μέσα στο κλίμα αυτό έρχεται η απρόσμενη εξομολόγηση. Δεν θυμάμαι ποιος το είπε πρώτος. Δεν έχει και σημασία.

«Αν κάτι θα μου λείψει από τη μαθητική ζωή είναι αυτό το φροντιστήριο»!

Η μεγαλύτερη ανταμοιβή για όλους μας. Το γεγονός ότι άτομα, που δεν μας έχουν πια ανάγκη, δηλώνουν ότι ο χώρος μας υπήρξε το καταφύγιό τους στις δύσκολες στιγμές, χώρος έκφρασης, ηρεμίας, κοινωνικότητας, ψυχοθεραπείας!!!

Ως καθηγητές μπορεί να διαθέτουμε απαντήσεις για πολλές μαθητικές απορίες, έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργούμε πρωτότυπα θέματα, να συμβουλεύουμε και να καθοδηγούμε με σχετική άνεση, να μετατρέπουμε δύσκολες στιγμές σε ευχάριστες και διασκεδαστικές εμπειρίες. Απέναντι, όμως, σε αυτή την εξομολόγηση δεν έχουμε να πούμε τίποτε. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να τη διαχειριστούμε.

Σε τέτοιες στιγμές συνειδητοποιείς ότι δεν υπήρξες απλώς δάσκαλος που προετοίμαζε μαθητές για τις εξετάσεις τους. Συνειδητοποιείς ότι, χωρίς να το έχεις καταλάβει, δίδασκες στους μαθητές και κάτι άλλο. Πώς να αντέχουν. Πώς να γελούν με τον εαυτό τους. Πώς να μη φοβούνται ένα λάθος. Πώς να συνεχίζουν, όταν όλα δείχνουν περίπλοκα.

Δεν υπάρχει βιβλίο για όλα αυτά. Ούτε ύλη. Όσοι -μέσα από γραφεία, μακριά από αίθουσες- προσπαθούν να οργανώσουν τα νέα εκπαιδευτικά προγράμματα, την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, τα νέα βιβλία,… δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα εγχειρίδιο για το πώς καταφέρνεις να κερδίσεις την εμπιστοσύνη, την εκτίμηση, τον σεβασμό του μαθητή. Ένα εγχειρίδιο για τα πιο χρήσιμα μαθήματα που καλούμαστε να προσφέρουμε στα παιδιά.

Κάποια στιγμή τα παιδιά άρχισαν να αποχωρούν και, σταδιακά, το φροντιστήριο γέμισε… ησυχία. Η ησυχία που ακολουθεί μια όμορφη γιορτή. Σε λίγες εβδομάδες θα αρχίσει ο σχεδιασμός για τη νέα χρονιά, για τα τμήματα, την κατανομή των ωρών. Άλλωστε, αυτό μας είπαν -έστω κι αν δεν το γνωρίζουν- τα παιδιά που μόλις έφυγαν: Συνεχίστε!

Κι εμείς αυτό θα κάνουμε. Ένας καινούργιος κύκλος θα ξεκινήσει. Ανάμεσα στα καινούργια πρόσωπα, θα υπάρξουν πάλι παιδιά που θα φοβούνται, θα αμφιβάλλουν, θα νιώθουν άγχος. Όπως ακριβώς εκείνα που σήμερα έφυγαν χαμογελώντας. Μια ακόμη δύσκολη χρονιά, μέχρι να ανοίξει ξανά η πόρτα, να μπει μέσα ένα παιδί, να χαμογελάσει, να πει δύο λέξεις: «Τα κατάφερα!».

Σήμερα δεν υπολογίσαμε μόρια. Μετρήσαμε χαμόγελα και γίναμε μάρτυρες της καινούριας ζωής που ανοίγεται στα παιδιά με τα οποία συνυπήρξαμε σε μια κρίσιμη φάση και ηλικία.

«Μια ακόμη μέρα στη δουλειά»; Θα μπορούσες να το πεις κι έτσι.

Οι αίθουσες άδειασαν, σβήσαμε τα φώτα. Σε λίγες εβδομάδες κάποιοι άλλοι θα κάθονται στα θρανία, θα νιώθουν άγχος, θα αμφιβάλλουν, θα ονειρεύονται. Κι εμείς θα είμαστε εκεί για να προετοιμάσουμε, να στηρίξουμε, περιμένοντας την επόμενη τέτοια μέρα στη δουλειά. Την καλύτερη μέρα.

Καλή τύχη παιδιά! Να αξιοποιήσετε ευκαιρίες, να προσέχετε και να μην ξεχνάτε ποτέ μα ποτέ: Να παίρνετε μαζί σας ζακετάκι!