Καταλήψεις χωρίς... άποψη!

Τέτοια περίπου εποχή κάθε χρόνο, με ξετρελαίνει να παρακολουθώ τις αναλύσεις, τους βαθυστόχαστους προβληματισμούς, τις αντικρουόμενες θέσεις και να κατανοώ την αγωνία ορισμένων να φτάσουν στην ουσία του θέματος των σχολικών καταλήψεων! Γράφω «περίπου», γιατί οι καταλήψεις είναι πια θεσμός για τη χώρα μας, αφού για κανέναν δεν αποτελούν έκπληξη. Όλοι τις περιμένουμε, όπως και τα Χριστούγεννα, απλώς δεν ξέρουμε πότε ακριβώς, γιατί η περίοδός τους δε χαρακτηρίζεται από ακρίβεια. Οπότε είναι κάτι σαν Πάσχα, απλώς λίγο πιο χαρωπές!
Δηλαδή, από την έναρξη του σχολείου αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε: «βρε, πότε θα γίνουν οι καταλήψεις φέτος»; Και δε θα ήταν καθόλου άσχημο η απορία να μπει και στο στοίχημα του ΟΠΑΠ. Κάτι σαν το «πάμε στοίχημα στις καταλήψεις», οπότε και θα σπάσουν όλα τα ταμεία και θα περιοριστεί και το χάσμα των γενεών, αφού οι γονείς θα προσπαθούν να καλοπιάσουν τα παιδιά τους για να αντλήσουν πληροφορίες για το πότε θα αρχίσουν, πότε θα λήξουν, ποιο θα είναι το κόστος των συνολικών ζημιών ή αντίστοιχα κατά σχολείο, ποιο σχολείο θα τις ξεκινήσει και άλλα τέτοια που τον φτιάχνουν το λαό μας!
Οι καταλήψεις των ελληνικών σχολείων είναι έτσι κι αλλιώς πολύ ωραίο πράγμα ακόμη κι αν δεν μπουν ποτέ στο στοίχημα! Γιατί αν μπουν, ενδέχεται τα παιδιά να το θεωρήσουν παρέμβαση του κατεστημένου και να πάψουν να τις στηρίζουν από αντίδραση και μόνο! Κι ενώ οι καταλήψεις είναι ωραίο πράγμα, έχουν πάψει προ πολλού να διαθέτουν περιεχόμενο, τουλάχιστον τέτοιο που αναζητούν οι αναλυτές τους. Κάποιοι απ’ αυτούς βλέπουν πίσω από τις μαθητικές καταλήψεις τη διάθεση αντίδρασης στην κατάντια του σχολείου. Άλλοι εντοπίζουν τη διάθεση των μαθητών να διεκδικήσουν, να προτείνουν, να διορθώσουν!
Ουτοπία! Εντάξει, δε λέω πρόκειται για μια θέση, αλλά αν πράγματι κάτι τέτοιο υποκινεί τις καταλήψεις, ποιες είναι οι προτάσεις που διατυπώνει η μαθητική κοινότητα; Τι προτείνουν τα παιδιά; Γιατί ωραία και καλά είναι να διεκδικούν ένα καλύτερο σχολείο, ένα καλύτερο αύριο, καλύτερο σχήμα τυρόπιτας, πιο γλυκό ήχο κουδουνιού, καλύτερο φραπέ ή έστω καλαμάκι γι αυτόν, αλλά πώς θα γίνουν αυτά; Προσωπικά όταν ακούω το «έχουμε αιτήματα» σκέφτομαι την Παπαρήγα σε … πιο μικρό και σίγουρα πιο χαριτωμένο! Σοβαρό και κυρίως φρέσκο πράγμα δεν εντοπίζω πουθενά για πουθενά!
Η θέση που υποστηρίζει ότι οι καταλήψεις είναι προϊόν ιδεολογικής τοποθέτησης και λογικής συγκρότησης της νέας γενιάς εμπεριέχει ιδιαίτερο αλλά ανύπαρκτο ρομαντισμό! Ωραίο είναι να σκεφτόμαστε ότι οι σχολικές καταλήψεις είναι μικρές επαναστάσεις μιας γενιάς που διεκδικεί και απαιτεί δυναμικά ένα καλύτερο σχολείο, μιας γενιάς που διεκδικεί το δικαίωμά της στη γνώση, όμως, λυπάμαι που θα απογοητεύσω όσους έστω κι αμυδρά πιστεύουν κάτι τέτοιο, γιατί πολύ απλά δεν ισχύει! Και δεν ισχύει όχι γιατί το συμπέρανα εγώ! Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ανατραπεί ή να θεωρηθεί μια ακόμη από τις πολλές απόψεις!
Δεν ισχύει, επειδή οι ίδιοι οι μαθητές, με τους οποίους έρχομαι σε επαφή καθημερινά, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για κάτι τέτοιο! Υπάρχουν σίγουρα εκείνοι που προσπαθούν να δώσουν στις καταλήψεις διεκδικητικό χαρακτήρα, αλλά οι περισσότεροι το κάνουν τόσο επιφανειακά που αδυνατούν να στηρίξουν λογική απάντηση ακόμη και στο πιο απλοϊκό ερώτημα. Η πλειονότητα των μαθητών δεν ντρέπεται να ομολογήσει ότι οι καταλήψεις, τις οποίες μάλιστα υποστηρίζει με πάθος, έχει τόση σχέση με το αγωνιστικό πνεύμα της νεολαίας, όση έχει και η Χιονάτη με τα τρία γουρουνάκια ή ο Πινόκιο με τη φασολιά!
Λοιπόν, και για να μη μακρηγορούμε! Οι έγκυρες και χιλιοδιασταυρωμένες πηγές μου υποστηρίζουν ότι τα σχολεία κλείνουν ή ανοίγουν όποτε καπνίσει (εξ ου και καπνιστές) στον οποιονδήποτε! Και συνήθως τα σχολεία κλείνουν γιατί κάποιοι μαθητές νιώθουν κουρασμένοι, κάποιοι άλλοι βαριούνται φρικτά μια διαδικασία κενή περιεχομένου, ορισμένοι θέλουν να διαβάσουν και άλλοι νιώθουν την ανάγκη για περισσότερες φροντιστηριακές ώρες! Αν υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται πεισματικά να δεχτούν την πεζότητα των καταλήψεων ακόμη, ας σκεφτούν το πολύ απλό που ακολουθεί!
Αν το κλείσιμο των σχολείων εμπνεόταν από το πάθος του αγώνα και της διάθεσης για βελτίωση θα σταματούσε πριν την επίτευξη έστω και ελάχιστων στόχων; Ή είδατε ποτέ επανάσταση με ωράριο, δηλαδή, να σταματά τα Σαββατοκύριακα ή κατά τις επίσημες αργίες; Μήπως αν οι καταλήψεις διαπνέονταν από μια ιδεολογία, θα σταματούσαν μόλις έφτανε η ώρα της εκδρομής; Δηλαδή, να σκεφτώ ότι το ’74, αν η χούντα υποσχόταν στους φοιτητές του Πολυτεχνείου πενθήμερη εκδρομή με τα έξοδα πληρωμένα, θα κατάφερνε να τους βγάλει από κει μέσα, χωρίς τανκς και άλλες τέτοιες ανοησίες; Ε! Θα το κατάφερνε; Αμ δε που θα το κατάφερνε!
Την αιτία των καταλήψεων τη γνωρίζουν οι περισσότεροι και κυρίως η νέα γενιά και οι γονείς της! Καταλήψεις γίνονται γιατί κανείς -μαθητές, γονείς και πλέον εκπαιδευτικοί και υπουργείο- δεν πιστεύει ότι με το κλείσιμο του σχολείου χάνεται κάτι! Οι πάντες έχουν πειστεί ότι το σχολείο δεν προσφέρει και πολλά και γι αυτό δε βλέπουμε γονείς να πιέζουν για λήξη των καταλήψεων, δε βλέπουμε εκπαιδευτικούς να αντιδρούν σ’ αυτές προσπαθώντας να συνετίσουν τα παιδιά, δε βλέπουμε καν το υπουργείο να ανησυχεί για τις χαμένες διδακτικές ώρες! Οι χαμένες ώρες δε χρειάζεται καν να καλυφθούν!
Οι νέοι, δυστυχώς, έχουν την αίσθηση ότι από το σχολείο δεν μπορούν να περιμένουν και πολλά, γι αυτό και κανείς δε νοιάζεται για το πότε αυτό ανοίγει και πότε κλείνει. Ανοιχτό ή κλειστό το ίδιο κάνει! Άλλωστε οι καταλήψεις φαίνεται να αποτελούν μια από τις καλύτερες στιγμές του σχολείου! Οι υπόλοιπες είναι τα διαλείμματα, οι αργίες και οι εκδρομές… Η ώρα του μαθήματος δεν είναι! Δυστυχώς!

Το ΠΑΣΟΚ νίκησε!!!

Μα είναι τρελοί αυτοί οι ΠΑΣΟΚτζήδες; Τι είναι αυτό που πιπιλίζουν, κερδισμένοι αλλά κυρίως χαμένοι;"

"Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε"!

Το έχω ακούσει ήδη να επαναλαμβάνεται τόσο που ήδη έχει καταντήσει βαρετό και κουραστικό! Το κατάλαβε ακόμη και το ραδίκι που έχει φυτρώσει στη γλάστρα της βεράντας, ακόμη και η αχνιστή τυρόπιτα που μόλις βγήκε από το φούρνο!

Σκέφτομαι ότι το επαναλαμβάνουν για να το πιστέψουν οι ίδιοι ή για να ξορκίσουν το αναμενόμενο κακό!

Μπορεί, βέβαια, να το επαναλαμβάνουν, γιατί μετά από τόσες ήττες "θέλουν να το ακούνε"! Σου λέει ευκαιρία είναι, γιατί στις επόμενες εκλογές δεν ξέρει κανείς τι γίνεται!!!

Η επανάληψη είναι μεν η μητέρα της μαθήσεως αλλά σε υπερβολικές δόσεις γίνεται μητέρα και πατέρας και θεία της απόλυτης βαρεμάρας!

Αλλά, καλοί μου άνθρωποι, υπήρχε περίπτωση και να χάσει το ΠΑΣΟΚ σήμερα;
Εντάξει αύριο, μεθαύριο μπορεί να χάσει και να χαθεί, αλλά σήμερα!!!

Μα και οι τρεις υποψήφιοι -Παπανδρέου, Βενιζέλος, Σκανδαλίδης- δεν είναι ΠΑΣΟΚ;
Υπήρχε δηλαδή περίπτωση το ΠΑΣΟΚ να μην είναι πρώτο αλλά δεύτερο ή τρίτο;
Κι αν δεν κέρδιζε το ΠΑΣΟΚ σήμερα, ποιος θα μπορούσε να κερδίσει; Ε, ποιος;;;
Άντε πάντα τέτοιες νίκες!
Μη χειρότερα!

Θεωρίες Συνωμοσίας!

"Μπορώ να σας αναγγείλω ότι είμαστε κοντά στον τελικό σκοπό. ακόμα λίγο και ο κύκλος του Συμβολικού Φιδιού (ο οποίος παριστάνει το λαό μας) θα κλείσει. Κι όταν ο κύκλος αυτός κλείσει όλα τα κράτη της Ευρώπης θα περισφιχθούν σε αυτόν σαν σε ισχυρή λαβή. Η δύναμη μας έγκειται στη χρόνια πείνα και στην αδυναμία του εργάτη, γιατί αυτά πάντα τον υποδουλώνουν στη θέληση μας χωρίς να μπορεί να αντισταθεί σε αυτήν την θέληση. Όταν έρθει ο καιρός για τον παγκόσμιο ηγεμόνα μας να στεφθεί, αυτά τα χέρια θα σαρώσουν ό,τι θα μπορούσε να του είναι εμπόδιο. Μέχρι τότε πηγαίνουμε το λαό από τη μία πλάνη στην άλλη για να απαρνηθεί ακόμα και εμάς προς όφελος του βασιλέως δεσπότου εκ του αίματος της Σιών τον οποίο ετοιμάζουμε για τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή είμαστε άτρωτοι σα διεθνής ισχύ, γιατί όταν επιτίθενται εναντίον μας από ένα κράτος μας υπερασπίζονται τα άλλα".

Απόσπασμα από τα πρωτόκολλα

των Σοφών της Σιών

Τι κοινό μπορεί να έχουν μεταξύ τους ο πλανητάρχης Μπους, ο πρωθυπουργός μιας μικρής βαλκανικής χώρας, μια νοικοκυρά, ένας επιχειρηματίας, ένας εργάτης στις μέρες μας; Μη βιαστείτε να απαντήσετε ότι δεν παρουσιάζουν κανένα κοινό στοιχείο, γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να ίσχυε κατά το παρελθόν αλλά όχι πλέον! Όλοι τους -κι όχι μόνο οι προαναφερθέντες- φαίνεται ότι έχουν υποστεί μια απίστευτης σφοδρότητας εξίσωση παρόλα τα εμφανώς αντιφατικά χαρακτηριστικά που παρουσιάζουν. Όλοι τους, ανεξαρτήτως από το βαθμό της δύναμής τους και το πνευματικό επίπεδό τους, δείχνουν να έχουν ασπαστεί με ιδιαίτερο φανατισμό μια νέα κοσμοαντίληψη σύμφωνα με την οποία πίσω από οτιδήποτε συμβαίνει κρύβεται μια συνωμοσία που τους απειλεί και σε κάθε ευκαιρία στρέφεται εναντίον τους. Καθετί αρνητικό -αδιάφορος ο βαθμός σπουδαιότητας- οφείλεται σε αόρατες δυνάμεις του κακού που κινούν περίτεχνα τα νήματα της πολιτικής, της οικονομίας, της κοινωνίας, της επιστήμης με σκοπό να κατατροπώσουν οτιδήποτε υποκειμενικά καλό υφίσταται γύρω μας. O Μεσαίωνας αντεπιτίθεται, απλώνοντας το σκοτεινό πέπλο της άγνοιας και της απλοϊκότητας και συμπαρασύροντας αδιακρίτως δικαίους και αδίκους στο πνεύμα της συνωμοσιολογίας. Ο καθένας έχει αποκτήσει τον προσωπικό αόρατο εχθρό του και όλοι μαζί προσμένουν παθητικά τον αφανισμό τους!
Η αντίληψη αυτή, έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια της παράνοιας, μολύνει το μυαλό και επηρεάζει τον τρόπο συμπεριφοράς όχι μόνο των απλών ανθρώπων αλλά και εκείνων από τους οποίους θα περίμενε κανείς δυναμική αντιπαράθεση και αντίσταση στον παραλογισμό και την παιδαριώδη προσπάθεια υπεραπλουστευτικής προσέγγισης της κατάστασης που επιχειρείται από κάθε κατεύθυνση. Το γεγονός έχει καταλήξει πλέον γραφικό και γελοίο, έχοντας χάσει κάθε δυνατότητα να προκαλέσει και τον παραμικρό προβληματισμό ή ανησυχία. Αντιθέτως, εκείνο που προκαλεί θαυμασμό είναι η απίστευτη ευκολία με την οποία ο καθένας μπορεί πια να κατασκευάζει μια δικής του έμπνευσης θεωρία συνωμοσίας, παρέχοντας διέξοδο στα αστυνομικά ένστικτά του αλλά και στην ανόητη προσπάθειά του να αναλύσει και να ερμηνεύσει το περιβάλλον που διαμορφώνεται. Και οι περισσότεροι, περιχαρακωμένοι στα όρια της μονομανίας τους, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν το σημείο ζωώδους αποβλάκωσης στο οποίο περιέρχονται κάθε φορά που αδίστακτα προσπαθούν να μας καταστήσουν κοινωνούς της θέσης τους. Όσο για ποικιλία άλλο τίποτα! Και τι δεν έχουμε ακούσει! Συνωμοσία της παγκόσμιας τρομοκρατίας, της δεξιάς και των επιχειρηματικών συμφερόντων, των σιωνιστών, συνωμοσία των μονοπωλίων που ρυθμίζουν τα της παγκοσμιοποίησης, της αμερικανικής υπερδύναμης, των εργατικών συνδικάτων και πάει λέγοντας!
Εκείνο που λείπει βεβαίως είναι οι συγκεκριμένες αναφορές και τα αποδεικτικά στοιχεία! Για οτιδήποτε αρνητικό συμβαίνει την ευθύνη φέρει ολοκληρωτικά κάποιας μορφής συνωμοσία αλλά από ποιον αυτή εξυφαίνεται παραμένει ουσιαστικά άγνωστο, δίνοντας κι έναν τόνο μυστηρίου στο όλο κλίμα. Η συγκεκριμένη ιδεοληψία τείνει να μετατρέψει ολόκληρο τον πλανήτη σε απέραντο φρενοκομείο όπου η λογική περιττεύει και συνεπώς περιθωριοποιείται όχι επειδή δε θα μπορούσε να δώσει καθαρές απαντήσεις αλλά εξαιτίας της αδυναμίας των περισσοτέρων να αποδεχτούν την πραγματικότητα και της διάθεσής τους να καταφεύγουν σε ψευδαισθήσεις αρκετά βολικές για τους ίδιους και τις ελλείψεις τους κάθε φορά που περιέρχονται σε δύσκολη θέση. Πρόκειται για στάση ζωής απολύτως αιτιολογημένης αλλά σε καμιά περίπτωση αποδεκτής. Η ουσία και η πηγή της βρίσκεται στην πολυπλοκότητα των σύγχρονων δεδομένων αλλά και στην ταχύτητα με την οποία αυτά εναλλάσσονται γύρω μας, αφού πριν ακόμη μια πραγματικότητα παγιωθεί και γίνει κατανοητή δίνει τη θέση της σε μια καινούρια με την οποία καλούμαστε να εναρμονιστούμε και την οποία είναι απαίτηση να αποδεχτούμε. Για την πλειονότητα των ανθρώπων η συγκεκριμένη διαδικασία είναι αδύνατη και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τις πνευματικές δυνατότητές τους.
Σίγουρα, η ελλιπής προετοιμασία και άρα η άγνοια για ό,τι συμβαίνει αποτελούν τις πρωτογενείς αιτίες της αντίδρασης που έχει καταλάβει σχεδόν τους πάντες. Εξαιτίας τους επιτείνεται η σύγχυση και ο φόβος που γεννιέται απέναντι στο άγνωστο παραλύει κάθε πιθανότητα λογικής αντιμετώπισης μιας κατάστασης που φαντάζει ακατάληπτη και άρα καθίσταται ιδιαιτέρως σκληρή και απάνθρωπη. Πρόκειται ουσιαστικά για την εξωτερίκευση της αίσθησης αδυναμίας παρέμβασης του ανθρώπου σε κάτι που δείχνει να εξελίσσεται ανεξάρτητα από τη θέληση, τις προβλέψεις, τα πιστεύω και τα όνειρά του! Το όλο σκηνικό γίνεται αποδεκτό ως κάτι εξαιρετικά προβληματικό, κακό και αδιέξοδο όπου είναι φυσικό ο πανικός να κυριαρχεί, η απολυτότητα να δεσπόζει και η αποβλακωτική διάθεση να καθορίζει τις αντιδράσεις ανθρώπων, ευνοώντας την προσφυγή σε μοιρολατρικές στάσεις ζωής.
Το μόνο που απασχολεί και έχει σημασία είναι να εντοπιστεί η πηγή του κακού και μάλιστα αυτό πρέπει να τοποθετηθεί μακριά μας. Για ανάληψη ευθυνών βέβαια ούτε λόγος, για αποδοχή της αδυναμίας ας μην το συζητήσουμε καθόλου, αλλά παρόλ' αυτά η ανάγκη να εντοπιστεί ο «εχθρός» είναι τόσο ισχυρή που κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να καταφεύγουν στη δημιουργία ψευδαισθήσεων στα όρια των οποίων τελικά εγκλωβίζονται. Η άποψη περί συνωμοσιών είναι τόσο μα τόσο βολική που ελάχιστοι μπορούν να της αντισταθούν. Άλλωστε το μόνο που διεκδικούν είναι η αποποίηση των ευθυνών τους και η διάθεση να νιώσουν ότι οι ίδιοι καθόλου μα καθόλου δεν ευθύνονται για όσα διαδραματίζονται. Ο αδύνατος θεωρεί ότι για το σύνολο των δεινών του ευθύνεται εκείνος που τα καταφέρνει καλύτερα αλλά και ο ισχυρός συχνά αισθάνεται την ανάγκη να αιτιολογήσει λάθη και παραλείψεις του ή απλώς να συγκαλύψει τις πραγματικές επιδιώξεις του μέσα από θεωρίες συνωμοσίας. Ο ιμπεριαλιστής που νιώθει την ανάγκη εκλογίκευσης των παράλογων σχεδίων του, ο πολιτικός που αισθάνεται την απήχησή του να περιορίζεται, ο άνθρωπος του πνεύματος που θεωρεί αναγκαία την παρέμβασή του στο κοινωνικό γίγνεσθαι ακόμη κι αν αδυνατεί να προσαρμοστεί σ' αυτό, ο επιχειρηματίας που βλέπει τους ανταγωνιστές του να αυξάνουν τα κέρδη τους, τελικά όλοι έχουν έναν καλό λόγο πρόσδεσης στο άρμα της συνωμοσιολογίας. Και όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι δείχνουν να συμφωνούν στο απροσδιόριστο και χωρίς συγκεκριμένη ταυτότητα πρόσωπο της συνωμοσίας.
Η ανοησία βρήκε την απόλυτη έκφραση, η αδυναμία και η άγνοια ανακάλυψαν το προσωπείο τους και το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι, αδυνατώντας να κατανοήσουν τα όσα συμβαίνουν, να δουν καθαρά την πορεία των πραγμάτων, να αποδεχτούν τα λάθη τους και να επηρεάσουν την εξέλιξη, εγκαταλείπουν την τύχη τους παθητικά στο αόρατο χέρι του κακού που ρυθμίζει τα πάντα είναι ανησυχητικό. Η πορεία του κόσμου δεν μπορεί να εξαρτάται από τις αόρατες δυνάμεις του καλού και του κακού που εναλλάσσονται σε μια αγωνιώδη προσπάθεια επικράτησης. Το στοιχείο που καθορίζει την εξέλιξη είναι η ανθρώπινη δύναμη κι αυτό σημαίνει ότι δε χρειαζόμαστε περισσότερους αδύναμους και ανασφαλείς ανθρώπους! Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα πιστεύουν με πάθος στον εαυτό τους και στηριγμένοι σ' αυτό θα καταφέρουν να δαμάσουν τη σημερινή κοινωνία που κινείται προς τα εμπρός με τους ρυθμούς και τα ένστικτα ενός άγριου θηρίου αδιαφορώντας για τις αντοχές μας. Οι άνθρωποι που επιρρίπτουν καθετί στη διάθεση συνωμοσίας αόρατων εχθρών δεν είναι παρά άτομα που δηλώνουν ξεκάθαρα την ανικανότητά τους να αντιμετωπίσουν πρακτικά και λογικά τα προβλήματα που προκύπτουν και άρα δεν έχουν το παραμικρό δικαίωμα στην εμπιστοσύνη μας!

*Ο κ. Ζάχος θεωρεί μάλλον τυχαίο το γεγονός ότι οι περισσότεροι
Έλληνες πολιτικοί καταφεύγουν συχνά στη συνωμοσιολογία.

Όταν η φαντασία γίνεται πραγματικότητα!

«Το όνειρο του χθες είναι η ελπίδα του σήμερα
και η πραγματικότητα του αύριο»
Ρόμπερτ Γκόνταρντ

Ακόμη και ο πιο ευφάνταστος νους δε θα τολμούσε να σκεφτεί, λίγα χρόνια πριν, ότι θα έφτανε κάποτε η στιγμή που τα όρια μεταξύ επιστημονικής φαντασίας και πραγματικότητας θα γίνονταν τόσο δυσδιάκριτα όσο σήμερα! Το «απίστευτο», το «εκπληκτικό», το «αδύνατον» είναι λέξεις που ελάχιστα μπορούν να περιγράψουν αυτό που νιώθει ο άνθρωπος της εποχής μας μπροστά στον όγκο αλλά και την ταχύτητα με την οποία τα τεχνολογικά επιτεύγματα, εγκαταλείποντας τις σελίδες των μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας αλλά και τις κινηματογραφικές οθόνες, κάνουν την εμφάνισή τους και βολεύονται αναπαυτικά γύρω μας. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα η ζωή μας απόκτησε ψηφιακή ταυτότητα σε τέτοιο βαθμό που καθιστά προβληματική την προσαρμογή των περισσοτέρων. Η μουσική, ο κινηματογράφος, η επικοινωνία, η ενημέρωση, η εργασία, η γνώση έχουν τόσο μεταβληθεί που κάνουν δύσκολη την οποιαδήποτε σύγκριση ακόμη και με το πρόσφατο παρελθόν. Η τεχνολογία της βιομηχανικής περιόδου, οι πρώτοι υπολογιστές αλλά και τα πρώτα κινητά θεωρούνται ήδη και χαρακτηρίζονται πρωτόγονες τεχνολογίες και απλοϊκές συλλήψεις σε σχέση με τα επιτεύγματα που χρησιμοποιούνται καθημερινά.
Κι ενώ η επιστήμη και η τεχνολογία κινούνται με ορμητικά βήματα προς την κατάκτηση και εφαρμογή του καινούριου, μια μεγάλη μάζα ανθρώπων παραμένει μακριά από τη δυνατότητα κατανόησης των ρυθμών ανανέωσης των δεδομένων που καθορίζουν τις συνθήκες της ζωής μας. Η πλειονότητα αποδέχεται σχεδόν μοιρολατρικά ό,τι συμβαίνει και κάποτε αγνοεί την εξέλιξη, αρνούμενη να αποδεχτεί μια αλλαγή που δεν πρόκειται να εμποδιστεί από καμιά δύναμη του παρελθόντος και για την οποία δεν προετοιμάστηκε οργανωμένα σε καμιά περίπτωση. Το γεγονός οδηγεί σε ολοκληρωτικά λάθη, τραγικές κρίσεις, απανωτά σοκ και συνειδησιακές συγκρούσεις με κατεστημένες αντιλήψεις και συνήθειες. Η αδυναμία και η έλλειψη διάθεσης προσαρμογής ήδη κάνουν φανερά τα πρώτα αποτελέσματά τους γύρω μας και μάλιστα με μια απίστευτη πολυμορφία που ξεκινάει από την ανεργία που παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις και φτάνει στην κατάρρευση παραδοσιακών θεσμών και στην περιθωριοποίηση όλο και περισσότερων ανθρώπων.
Απόλυτη και απελπιστική αντίφαση! Από τη μια στα ερευνητικά κέντρα και στα τεχνολογικά ιδρύματα χτίζεται το μέλλον και από την άλλη στα σχολεία, την οικογένεια και την πολιτική ζωή ελάχιστα βήματα προόδου συντελούνται, τουλάχιστον προς τη σωστή κατεύθυνση και με σκοπό την προετοιμασία των ανθρώπων, της οικονομίας και της κοινωνίας του μέλλοντος. Όταν ο Σ. Κιούμπρικ ετοίμαζε τα γυρίσματα της ταινίας «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος», συμβουλευόταν τις πρωτοπόρες για την εποχή εταιρίες ψηφιακής τεχνολογίας, ώστε να καταφέρει να προσεγγίσει τις μελλοντικές εξελίξεις σ' ένα περιβάλλον επιστημονικής φαντασίας και η αλήθεια είναι ότι τα κατάφερε πολύ καλά! Κάτι αντίστοιχο δε βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα ούτε από τα πολιτικά κέντρα εξουσίας, ούτε από τους υπευθύνους για το σχεδιασμό και την εφαρμογή εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Η συγκεκριμένη ολιγωρία οδηγεί σε λαθεμένους σχεδιασμούς τόσο σε οικονομικό και κοινωνικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο. Η πολιτική αντί να ανοίγει επενδυτικούς δρόμους, ευνοεί την επιχειρηματική συρρίκνωση, ενώ και οι μηχανισμοί διαπαιδαγώγησης αντί να προσφέρουν τις βάσεις για την απαιτούμενη ευελιξία και προσαρμοστικότητα των σημερινών παιδιών, προετοιμάζουν τη στασιμότητά τους.
Κι όμως, τα πράγματα θα μπορούσαν να απλοποιηθούν σε σημαντικό βαθμό, αν γινόταν συνείδηση πως αυτό που σήμερα περιγράφεται στα βιβλία επιστημονικής φαντασίας και εκτυλίσσεται στις, αντίστοιχου περιεχομένου, κινηματογραφικές ταινίες σύντομα θα είναι κομμάτι της πραγματικότητάς μας. Τα περισσότερα από τα μηνύματα που δέχονται τα σημερινά παιδιά μέσα από φανταστικές σειρές κινουμένων σχεδίων και διαστημικών ιστοριών αύριο θα αποτελούν την πρακτική πλευρά της ζωής τους. Αρκετά από τα παιδιά αυτά αύριο θα εργάζονται και θα κάνουν διακοπές σε διαστημικούς σταθμούς, θα μετακινούνται με ιπτάμενα οχήματα, θα ζουν σε πλήρως ψηφιακό περιβάλλον και θα παρακολουθούν ταινίες με ψηφιακούς χαρακτήρες μπροστά στις οποίες το «Matrix Reloaded» θα μοιάζει με τη Χιονάτη και τους εφτά νάνους. Αυτή είναι η κατευθυντήρια γραμμή και έχει αποδειχτεί επανειλημμένως, άρα μένει να γίνει αποδεκτή. Ανέκαθεν η φαντασία αποτέλεσε τον προθάλαμο της κατάκτησης, ανέκαθεν τα όνειρα και τα οράματα ελάχιστων πρωτοπόρων μετά από μικρό ή μεγάλο διάστημα γίνονται η πραγματικότητα των απλών ανθρώπων.
Το άγχος και η άρνηση είναι περιττά με την προϋπόθεση ότι η «Φυσική Τάξη» θα καταφέρει να λειτουργήσει αποτρεπτικά απέναντι σε κάθε βήμα που εγκυμονεί κινδύνους και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί όσες δεήσεις κι αν γίνουν, αν ο καθένας μας δεν αποτελέσει συμμέτοχο των εξελίξεων. Το απίστευτο θα παίρνει με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα τη θέση του δεδομένου, το παραδοσιακό θα υποκλίνεται στο σύγχρονο, το ελλιπές θα προσφέρει τη θέση του στο πληρέστερο και αυτό θα γίνεται χωρίς τριγμούς, αν η εξέλιξη καθοριστεί από τις μάζες των καταναλωτών, από το πλήθος των πολιτών και από τον όγκο των εργαζομένων κι όχι από τη μειονότητα που σήμερα προετοιμάζει το μέλλον ερήμην των πολλών. Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί ενημέρωση και σωστή προετοιμασία των μελλοντικών γενιών, ώστε να μάθουν να ερευνούν, να διεκδικούν και να επιλέγουν με ουσιαστικά κριτήρια κι όχι με βάση τις προκαταλήψεις του κατεστημένου. Μια γενιά μ' αυτά τα χαρακτηριστικά δε θα εγκαταλείπει άκριτα αλλά και δε θα φοβάται να παραμερίσει οτιδήποτε ξεπερασμένο. Γι αυτή τη γενιά η Νικόλ Κίντμαν και ο Κιάνου Ριβς θα είναι είδωλα, ώσπου κάποιο ψηφιακό ομοίωμά τους καταφέρει να υποδυθεί πιο πειστικά κινηματογραφικούς ρόλους. Η συγκεκριμένη γενιά θα παρακολουθεί με το ίδιο ενδιαφέρον τις ανθρώπινες «Ώρες» αλλά και το ψηφιακό «Matrix»!
Το μέλλον είναι ήδη εδώ, η φαντασία αποτελεί όλο και πιο συχνά στοιχείο της καθημερινότητας και μένει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τη νέα κατάσταση με σύνεση και μέτρο αλλά και με τον ενθουσιασμό του μικρού παιδιού που ανοίγει το περιτύλιγμα του δώρου του! Στο φουτουριστικό Σταρ Τρεκ κυριαρχούσε η άποψη: «να πάμε με θάρρος εκεί που κανείς δεν έχει ξαναπάει» και μάλλον αυτός πρέπει να είναι ο οδηγός του σύγχρονου ανθρώπου.

Από την άλλη, όμως, καλούμαι να αποδεχτώ εξίσου την αντίδραση του ρεαλιστή γιου μου, ο οποίος μετά την παρακολούθηση συζήτησης περί «παράλληλων συμπάντων» και Matrixοειδών εφέ θεώρησε ότι όσα γνώριζε και αποδεχόταν μέχρι τότε ανατρέπονταν. Αφού επεξεργάστηκε τα δεδομένα, την ώρα που πήγαινε για ύπνο με φώναξε για να μου δηλώσει σε έντονο ύφος: «Λοιπόν, μπαμπά να μην ξανακούσω ανοησίες για ... παράλληλα σύμπαντα! Υπάρχει ένα σύμπαν, μία Γη, μία Σελήνη και αυτό θα πιστεύουμε μέχρι να αποδειχτεί κάτι διαφορετικό! Εντάξει λοιπόν; Καληνύχτα!» Ο μικρός είχε ταχτοποιήσει το δικό του σύμπαν και ήρεμος πλέον αποκοιμήθηκε. Όλα ήταν στη θέση τους. Η Γη, η Σελήνη, το Σύμπαν και βέβαια ο Παναγιώτης στο ζεστό κρεβάτι του! Εντάξει, λοιπόν, Παναγιώτη! Θα το πιστέψουμε, όταν αποδειχτεί αλλά θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι γι αυτό!

*Ο κ. Ζάχος θεωρεί ότι η προετοιμασία για το μέλλον είναι η μισή αρχοντιά,
η άλλη μισή είναι από παλιά η καθαριότητα.

Πανεπιστήμιο: Η απαξίωση ή ο κύκλος ολοκληρώθηκε

Απογοήτευση! Μ’ αυτή τη λέξη περιγράφει η πρωτοετής φοιτήτρια που κάθεται απέναντί μου την εμπειρία της από την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Λίγες μέρες πριν, την ίδια ακριβώς λέξη χρησιμοποίησαν κάποιοι άλλοι πρωτοετείς που με επισκέφτηκαν. Εδώ και μια πενταετία περίπου πληθαίνουν εκείνοι που νιώθουν το ίδιο για το Πανεπιστήμιο, έναν χώρο τον οποίο ονειρεύτηκαν, για τον οποίο μόχθησαν και στερήθηκαν! Αυτό που περίμεναν οι περισσότεροι απλώς δεν υπάρχει πια, γιατί έχει πεθάνει!
Λίγα χρόνια πριν, όλοι αυτοί θεωρούσαν το σχολείο βαρετό, κοπιαστικό, καταναγκαστικό, ανούσιο, το οποίο απλώς έπρεπε να ανεχτούν, αν ήθελαν να προχωρήσουν σε άλλα επίπεδα. Η εισαγωγή τους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση έκανε θρύψαλα τις προσδοκίες τους για κάτι πιο ουσιαστικό, ενδιαφέρον και ποιοτικό. Όλο και περισσότεροι πρωτοετείς περιγράφουν την κατάσταση με μελανά χρώματα: «καθηγητές που απαιτούν αποστήθιση, επιβολή μελέτης που θυμίζει σχολείο στα χειρότερά του, ανταγωνισμός που θυμίζει κήπο με ολόφρεσκα άνθη και … φυτά. Άγνοια φοιτητών σε βασικά ζητήματα, ακυρώσεις μαθημάτων, λόγω καταλήψεων ή επειδή δεν υπάρχουν καθηγητές, μηδαμινή οργάνωση». Και κυρίως: «έλλειψη εκπαιδευτικών προσωπικοτήτων», σίγουρα με εξαιρέσεις, «που να μπορούν να συναρπάσουν, να καθοδηγήσουν ή απλώς να πείσουν ότι κάτι έχουν να προσφέρουν στους φοιτητές στα αμφιθέατρα (όπου υπάρχουν) ή και έξω από αυτά»!
Η ίδια κρίση που εδώ και χρόνια είχε εισβάλει στις πρώτες εκπαιδευτικές βαθμίδες, πλέον κυριαρχεί και στην Τριτοβάθμια. Ορισμένοι πρέπει να αισθάνονται εξαιρετική ικανοποίηση για την κατάκτησή τους. Μόνο τα στρείδια καθώς και τα συμπαθέστατα μαρούλια αδυνατούσαν να αντιληφθούν την πορεία των πραγμάτων.
Συνδυασμός λαϊκιστικών προσεγγίσεων από πολιτικές παρατάξεις κάθε χώρου, συνδικαλιστικούς παράγοντες, φοιτητικές οργανώσεις, εκπαιδευτικούς φορείς έφτασαν τα πράγματα ως εδώ! Λάθη επί λαθών στο βωμό του κομματικού συμφέροντος, του βολέματος, της ευκολίας της μη προσπάθειας έχουν την ευθύνη για την κατάντια. Γιατί ωραίο και καλό είναι όλοι να έχουν πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά ποιοι «όλοι» είναι αυτοί;
Ο μαθητής κουνουπίδι που με δυσκολία, χωρίς διάθεση και με χίλια δυο λιπάσματα κατάφερε να τελειώσει το Λύκειο χωρίς να έχει αποκομίσει το παραμικρό από αυτό, ανήκει στους «όλοι!!!»; Στην Ελλάδα -παγκόσμια πρωτοτυπία- φαίνεται να ανήκει! Ωραία! Κι όταν αυτός (ο όλος) μπαίνει στο ΑΕΙ τι θα κάνει; Μήπως θα στρωθεί στη δουλειά; Μα καλοί μου άνθρωποι, αυτός δεν ξέρει τι θα πει δουλειά, άρα και να θέλει, αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις. Οπότε; Οπότε θα ζητήσει τα εύκολα, θα κινητοποιηθεί για το δικαίωμα στην αντιγραφή, για πιο εύκολα θέματα και την … «αιωνιότητα και μια μέρα» ως δικαίωμα του φοιτητή. Και πώς θα το κάνει αυτό; Με εξαιρετική επιτυχία και ευκολία! Με καταλήψεις, βανδαλισμούς, απειλές αλλά σίγουρα όχι με ουσιαστική προσπάθεια!
Κι όταν το πανεπιστήμιο μετατρέπεται σε θερμοκήπιο ζαρζαβατικών ο καθηγητής τι θα κάνει; Τι μπορεί να κάνει; Θα διατηρήσει το επίπεδο υψηλό; Σιγά και μην το κάνει! Τα βοϊδίσια βλέμματα που αντικρίζει, τον αναγκάζουν να υποβαθμίσει το λόγο, τα θέματα, το επίπεδο και τις απαιτήσεις σε απλοϊκά, ώστε να μπορεί να … επικοινωνήσει με το περιβάλλον. Και θα το κάνει, γιατί πρέπει να βρει έναν τρόπο να ξεφορτώνεται κάπου κάπου ορισμένους ανίδεους δίνοντάς τους πτυχίο λόγω έλλειψης χώρου! Αυτό θα κάνει, έστω κι αν το κάνει με βαριά καρδιά!
Βέβαια, υπάρχει κάτι ακόμη. Ποιοι είναι οι σημερινοί εκπαιδευτικοί των ΑΕΙ; Είναι άνθρωποι που έχουν τη στόφα του καθηγητή; Είναι άτομα με ανησυχίες, με πολύπλευρη κουλτούρα, με ερευνητικό έργο ικανό να τους προσφέρει τη σιγουριά και το κύρος που απαιτεί η θέση τους; Είναι, με απλά λόγια, άτομα με ισχυρή προσωπικότητα ή άνθρωποι που εξασφάλισαν μια θεσούλα στο Δημόσιο και τώρα κάαααθονται; Λίγο δύσκολο πάντως να βρεθούν τόσες προσωπικότητες για την κάλυψη των θέσεων του διδακτικού προσωπικού. Και είναι δύσκολο, γιατί οι θέσεις αυτές είναι πολλές, μα πάρα πολλές για την Ελλάδα.
Η ίδρυση σχολών σε κάθε χωριό, οικισμό, κατασκήνωση και στάνη της χώρας δείχνει πόσο καταστροφική υπήρξε. Ναι μεν εξυπηρέτησε το λαϊκισμό, κάλυψε τη ματαιοδοξία της «αρχοντοχωριατιάς» κι έκανε τα χατίρια στο κάθε «τίποτα» αλλά δε βοήθησε την Ανώτατη Εκπαίδευση. Κι αυτό γιατί η χώρα μας δε διέθετε όλους αυτούς που θα μπορούσαν να καλύψουν τη θέση του καθηγητή, του πρύτανη, του λέκτορα και του δε συμμαζεύεται π.χ. στη σχολή ΑΕΙ «τούβλου και μπάζου» της Άνω Κολοπετινίτσας! Διέθετε ορισμένους. Και μετά έπρεπε να στραφεί σε άτομα που μπορεί να είχαν τα τυπικά προσόντα, σε καμιά περίπτωση, όμως, τα ουσιαστικά.
Και το χειρότερο είναι ότι δεν πρόκειται αυτούς να τους αποκτήσει ποτέ και στο μέλλον, αφού από μετριότητες μόνο μετριότητες μπορούν να προκύψουν. Κι από αυτές τις μετριότητες θα πρέπει στο μέλλον η κοινωνία μας να επιλέξει τους πολιτικούς της, τους επιχειρηματίες της, τους δημόσιους υπαλλήλους της και κυρίως τους εκπαιδευτικούς -κάθε βαθμίδας- που θα εκπαιδεύσουν τις μελλοντικές γενιές!
Κατά τα άλλα ορισμένοι επιμένουν να μην υπάρχουν κριτήρια, να μην υπάρχουν εξετάσεις, να μη γίνεται ιεράρχηση και αξιολόγηση.

«Όλοι έχουν το δικαίωμα…»! Εντάξει, «όλοι» το έχουν, που να πάρει, αλλά μήπως πρέπει να κάνουν και κάτι για να το αξιοποιήσουν; «Ισότητες» Σοβιετικού τύπου έχουν πεθάνει προ καιρού και σήμερα υπάρχουν μόνο ευκαιρίες που αξιοποιούνται με σκληρή προσπάθεια κι όχι με συνθήματα! Τουλάχιστον έτσι γίνεται αλλού! Αλλού μόνο, γιατί στη χώρα μας τρεφόμαστε με συνθήματα και καθοδηγούμαστε από το φτηνό λαϊκισμό γραφικών και ανάξιων μειονοτήτων!