Και τώρα θα μείνουν σπίτι και οι ηλίθιοι. Επιτέλους!

Η δουλειά τελείωσε.

Έφτασε η ώρα της καθημερινής ενημέρωσης.

Τα νέα είναι καλά.

Πολύ καλά, θα έλεγα.

Επιτέλους, αυτό που έπρεπε  να έχει γίνει εδώ και δέκα μέρες, γίνεται από αύριο. Απαγόρευση κυκλοφορίας και ελπίζω αυστηρή επιτήρηση και ακόμη αυστηρότερες τιμωρίες για τους παραβάτες. Χωρίς εξαιρέσεις.

          Κάποιοι, φαντάζομαι, τώρα θα αρχίσουν τις κλασικές μπούρδες περί αυταρχικού μέτρου και άλλες τέτοιες, δήθεν προοδευτικές υστερίες και ανοησίες, οι οποίες θα συνοδεύονται, φαντάζομαι πάλι, από δακρύβρεχτες αναλύσεις περί κατάλυσης της δημοκρατίας, περιορισμού της ατομικής ελευθερίας, επιβολής δικτατορίας και άλλα τέτοια φαιδρά. Βλακείες!

Ωραία θα ήταν να κυριαρχεί η Αναρχία. Και δεν εννοώ την «αναρχία», όπως μπορεί να την αντιληφθεί το ακατοίκητο κεφαλάκι του κάθε καταστροφέα και χουλιγκάνου που κυκλοφορεί με πέτρες και μολότοφ προσπαθώντας να επιβάλει τη δική του εξουσία και διάθεση. Αυτοί είναι τουλάχιστον αδύνατο να αντιληφθούν ακόμη και βασικές αρχές της αναρχίας.

Εννοώ την αναρχία που προϋποθέτει την ωριμότητα του κοινωνικού συνόλου σε βαθμό που δεν θα χρειαζόταν ο οποιοσδήποτε νόμος. Ο καθένας μας θα γνώριζε τα όρια της δράσης του -και αυτό εμπεριέχει όχι μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, θα αισθανόταν ελεύθερος μέσα σε αυτά, θα τα σέβονταν και δεν θα ενοχλούσε κανέναν. Γιατί ο νόμος παύει να είναι αναγκαίος, εκεί που η ατομική ευθύνη αποτελεί γνώρισμα και του τελευταίου μέλους της κοινωνίας. Χωρίς εξαιρέσεις.

Αν ακόμη και ένα μέλος του συνόλου είναι ανίκανο να αναλάβει τις ευθύνες του, τότε έρχεται ο νόμος (ως ανάγκη) και του επιβάλλει να κάνει όσα από μόνο του θα έπρεπε να κάνει ως ελεύθερο και ώριμο άτομο. Εννοείται, βέβαια, ότι όσο περισσότεροι ανεύθυνοι ηλίθιοι συσσωρεύονται σε ένα σύνολο, τόσο περισσότεροι και αυστηρότεροι νόμοι κρίνονται απαραίτητοι, ώστε να περιοριστεί η δράση των ανεγκέφαλων και επικίνδυνων -για τους υπόλοιπους- βλακών.

Κι έρχομαι στα δικά μας. Η πρώτη ανάγνωση των μέτρων με εντυπωσίασε. Και με εντυπωσίασε, επειδή ούτε σε μένα ούτε στους οικείους μου ούτε στους συναδέλφους μου, τα νέα μέτρα έρχονται να πουν το παραμικρό, να προσθέσουν κάτι ή να επιβάλλουν οποιονδήποτε περιορισμό. Ως ελεύθεροι άνθρωποι και δείχνοντας σεβασμό στο σύνολο αποφύγαμε τις εκδρομές στο χωριό, τις μαζικές συναθροίσεις, κάθε περιττή έξοδο και μετακίνηση. Και το κάναμε για το καλό το δικό μας αλλά και για το καλό των άλλων.
Μένουμε μέσα, εργαζόμαστε πιο έντονα από ό,τι πριν, ενημερωνόμαστε, διαβάζουμε, βλέπουμε ταινίες, συζητάμε, κάνουμε δουλειές που είχαν μείνει πίσω. Δεν μας φτάνουν οι ώρες!
Για όλους εμάς, και φαντάζομαι για αρκετούς ακόμη, τα νέα μέτρα δεν φαντάζουν περιοριστικά.

Αντίθετα μάλιστα, ήρθαν να κατευνάσουν τις ανησυχίες μας, εξαιτίας εκείνων που αδυνατούσαν -και συνεχίζουν να το κάνουν- να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης. Τώρα πια, ακόμη και ο πιο κρετίνος (που σημαίνει αθεράπευτα καθυστερημένος), ακόμη κι εκείνος που ενέπνευσε στους γλωσσολόγους τον ορισμό της βλακείας, θα αναγκαστεί να στρώσει τον κώλο του και να κόψει φλέβες στο σπίτι του πεθαίνοντας από την ανία. Καλό μου φαίνεται*!

Με απλά λόγια: Η απαγόρευση κυκλοφορίας ήταν μέτρο αναγκαίο και έπρεπε να έχει ληφθεί εξαρχής, γιατί οι βλάκες κυκλοφορούν ανάμεσά μας και είναι επικίνδυνοι, όχι για τον εαυτό τους (κάτι που ελάχιστα ενδιαφέρει) αλλά για όλους τους άλλους. Κι επειδή οι βλαμμένοι αδυνατούν να αναλάβουν και την παραμικρή ευθύνη, έπρεπε κάποιος να βρεθεί να μας προσέχει. Και μάλλον βρέθηκε.

Κι ένα καλό μέτρο - τιμωρία, για τους ηλίθιους που θα παραβιάσουν το μέτρο, θα αποτελούσε ο ισόβιος κατ’ οίκον περιορισμός τους. Θα μας γλίτωνε από πολλά και οι συγκεκριμένοι δεν θα έλειπαν από κανέναν...

* Μου φαίνεται καλό και το ότι θα στρώσει τον κώλο του αλλά και η πιθανότητα να κόψει τις φλέβες του με όλα τα παρεπόμενα.

Ηλιθιότητα, η χαρά του Κορωνοϊού

Ο κορωνοϊός απειλεί να εκθρονίσει το διαχρονικά και οικουμενικά κυρίαρχο θέμα των συζητήσεων: τον καιρό. Γιατί, όπως και με τον καιρό, έτσι και με τον κορωνοϊό ο καθένας έχει κάτι να πει. Οι σχετικοί συνήθως λένε τα σχετικά αλλά ποιος τους ακούει και οι άσχετοι τα άσχετα και -ω του θαύματος- βρίσκουν ακροατήρια μαζικά και φανατικά.

     Οι ειδικοί -από την πρώτη στιγμή- επέστησαν την προσοχή των πολιτών και σε μεγάλο βαθμό στηρίχτηκαν στην ατομική ευθύνη του καθενός ως προς τη λήψη μέτρων προφύλαξης. Κι όμως, βρεθήκαμε θεατές σε μια ακόμη παράσταση του ελληνικού θιάσου στο θέατρο του παραλόγου. Η ατομική ευθύνη και η λογική ηττήθηκαν (δεν συμβαίνει για πρώτη φορά) από την ηλιθιότητα. Οι προτροπές των ειδικών αποδείχτηκαν μάταιες. Ο Έλληνας δεν συμμαζεύεται. Και δεν συμμαζεύεται όχι επειδή κουβαλάει το επαναστατικό μέσα του. Όχι. Δεν συμμαζεύεται επειδή η έλλειψη παιδείας και διάθεσης επιβολής του νόμου του το επιτρέπουν. Η ιστορία έδειξε άλλωστε ότι ο τράχηλος του Έλληνα μια χαρά υπομένει ζυγούς. Έστω κι αν αυτοί (οι ζυγοί) διαρκούν μόνο... τετρακόσια χρόνια.

Εκεί που ως λαός έχουμε ένα θεματάκι είναι η ελευθερία, η λογική και η ευθύνη. Αυτές δύσκολα τις διαχειριζόμαστε κι ακόμη πιο δύσκολα τις ανεχόμαστε.

Είπαν, λοιπόν, οι ειδικοί ότι ακυρώνονται οι εκδηλώσεις του καρναβαλιού. Και το είπαν για το καλό του κοινού κι όχι για την καταδυνάστευσή του. Κι αυτό, μάλλον, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Όμως, να κι αν το είπαν, να κι αν δεν το είπαν. Γέμισαν οι δρόμοι καρναβαλιστές. Πιθανώς όλοι αυτοί που ξεχύθηκαν στους δρόμους αλαλάζοντας σαν πρωτόγονοι σε στιγμές ένθεης μανίας και έξαλλου ενθουσιασμού ένιωθαν ότι κάνουν αντίσταση. Αντίσταση, όμως, σε ποιον;  Μα σε αυτόν που κάνει πάντα αντίσταση ο Έλληνας: τη λογική. Η δημόσια υγεία, το δημόσιο συμφέρον δεν απασχόλησε κανέναν. Ναι, αλλά αυτός που αντιστέκεται στη λογική, δεν χωράει αμφιβολία ότι δεν είναι λογικός. Είναι κάτι άλλο.

Οπότε τι έπρεπε να γίνει; Να βγουν οι ειδικές δυνάμεις και να τους περιλάβουν όλους αυτούς με δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες; Τότε ίσως κάτι θα καταλάβαιναν. Γιατί όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος*.

Το ίδιο διάστημα τα κλαμπ και τα σκυλάδικα γνώρισαν μεγάλες πιένες. Ο συνωστισμός στο κατακόρυφο από άτομα που δεν μπορούσαν να σκεφτούν το παραμικρό. Έφηβοι, με την άδεια και ίσως την παρότρυνση των γονιών τους, βγήκαν για να «ξεσκάσουν» και να διασκεδάσουν αδιαφορώντας για τις συνέπειες. «Ε παιδιά είναι!». Ο παραλογισμός στα κόκκινα. Και πώς ο γονιός να επιβάλει στο παιδί του περιορισμούς, όταν ο ίδιος αδυνατεί να θέσει τέτοιους στον εαυτό του; Γιατί και ο γονιός ήθελε και να «ξεσκάσει» και να διασκεδάσει. Οπότε τι θα έλεγε στο παιδί; «Κάτσε μέσα βλαμμένο!» ενώ την ίδια στιγμή αυτός θα ετοιμαζόταν όλο χαρά και χάρη για τη μεγαλειώδη έξοδο της Αποκριάς; «Όλοι βγαίνουν. Εμείς όχι;» αλλά και «Μια φορά είναι οι Αποκριές». Ε βέβαια, η χαρά του μασκαρά.

Το σκηνικό: Το παιδί να ετοιμάζεται και να στολίζεται για τον πανικό και η μάνα να αναρωτιέται «Ζακετάκι πήρες»; Λες και το ζακετάκι αποτελεί μέτρο προφύλαξης από τον κορωνοϊό. Αμ κυρά μου, αν ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν θα επικρατούσε οργασμός στα ερευνητικά κέντρα των πανεπιστημίων και των φαρμακευτικών εταιρειών, ώστε να βρεθούν εμβόλια και φάρμακα για την αντιμετώπιση της απειλής. Ο οργασμός θα επικρατούσε στις εταιρείες ένδυσης, ώστε να κατασκευαστούν πολλά και ωραία ζακετάκια. Αλλά δεν είναι έτσι. Βλέπει κανείς κάπου την ευθύνη και τη λογική ενώ μου διαφεύγει προσωπικά; Και δεν χρειάζεται να επαναλάβω τι είναι εκείνος που δεν είναι λογικός.

Σωτηρία από πουθενά. Συζητήσεις επί συζητήσεων και για τις εκκλησίες και το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Το «Εκείνος που πιστεύει, δεν κολλάει τον ιό» ακούγεται και με τρομοκρατεί όσο τα καρναβάλια. Δηλαδή, όλα αυτά τα ανθρωπάκια που έφεραν τον ιό από τους Αγίους Τόπους δεν στάθηκαν ικανά να βάλουν σε σκέψη κάποιους; Το γεγονός ότι έκλεισε και ο Ναός της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ περνάει απαρατήρητο; Μα υπάρχει πιο ιερός και αγιασμένος τόπος από αυτόν; Κι όμως, η επίσκεψη σε αυτόν δεν στάθηκε ικανή να αποτρέψει την ασθένεια των πιστών. Οπότε, μήπως να αφήσουμε τα φανατικά και μεταφυσικά στην άκρη και να δώσουμε χώρο στην επιστήμη και τη λογική; Γιατί αν δεν συμβεί αυτό, βλέπω σε λίγο να αρχίσουν να πέφτουν οι ηλικιωμένοι -συνήθεις θαμώνες των ιερών ναών- σαν τα κοτόπουλα από τον ιό.

Και μέσα στον πανικό άρχισαν οι σκέψεις -ήδη μπορεί να έχει αποφασιστεί- για κλείσιμο των σχολείων. Στο οποίο, δεν διαφωνώ. Θα μπορούσε να είναι ένα μέτρο πρόληψης της εξάπλωσης του ιού αλλά... Θα έπρεπε να συνοδεύεται κι από την ατομική ευθύνη. Αλλά αυτή είπαμε ότι δεν χαρακτηρίζει την πλειονότητα του πληθυσμού. Γιατί το να κλείσουν τα σχολεία και να συνεχίσουν να είναι γεμάτα τα καφέ και τα κλαμποσκυλάδικα δεν θα βοηθήσει στο παραμικρό. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό μια τέτοια απόφαση να οδηγήσει τους ηλιθίους στο συμπέρασμα ότι τα σχολεία κλείνουν επειδή αποτελούν φωλιά του κορωνοϊού. Οπότε δώρον άδωρον.

Κάποιος θα πρέπει να αναλάβει το δύσκολο έργο του να εξηγήσει στους ηλιθίους ότι ο κορωνοϊός μπορεί να φωλιάσει παντού. Και στα σχολεία και στα φροντιστήρια και στους ναούς και στις συναγωγές και στα τζαμιά και στα καφέ και... παντού. Κάποιος θα πρέπει να αναλάβει το δύσκολο (μάλλον ανέφικτο) έργο να πείσει τη μάζα ότι η ηλιθιότητα δεν τρομάζει τον κορωνοϊό. Αυτός απειλεί εξίσου και τους ηλιθίους. Έστω κι αν οι ίδιοι αδυνατούν να το αντιληφθούν.

* Λέγεται για κάποιον που δεν συνετίζεται με τα λόγια (μάλλον επειδή αδυνατεί να τα επεξεργαστεί) και απαιτούνται δραστικότερα μέτρα συνέτισης, δηλαδή ξυλοδαρμός ή πλαστικές σφαίρες (τα οποία επίσης αδυνατεί να επεξεργαστεί αλλά τα νιώθει στο τομάρι του).

            

Δημιουργώντας τρύπες στο νερό

Το αποτέλεσμα των εκπαιδευτικών επαναστάσεων

Οι «επαναστάσεις» στην εκπαίδευση είναι πολύ συχνό και πλέον γραφικό φαινόμενο. Παρόλ’ αυτά, και μετά από εξαιρετικά μεγάλο διάστημα ενασχόλησής μου με τον χώρο, δεν έχω καταφέρει να συνδέσω τη συχνότητα αυτών των επαναστάσεων με μια λογική αιτία. Ίσως όλη αυτή η κινητικότητα να οφείλεται στο γεγονός ότι είναι σχετικά ανέξοδες και το κυριότερο ότι μπορούν να ανακοινώνονται κάθε τόσο, να συζητιούνται για λίγο, να προκαλούν μικροαγωνίες και να καταλήγουν «σκελετοί στο κελάρι». Σε οποιοδήποτε άλλον τομέα οι επαναστάσεις κοστίζουν και προκαλούν αναστάτωση και τέτοια πράγματα δεν τα επιθυμεί καμιά ελληνική κυβέρνηση.

Πριν κάποια χρόνια κάποιος υπουργός Παιδείας, κάποιας κυβέρνησης, ακολουθώντας το έθιμο, αποφάσισε να προχωρήσει σε μια ακόμη επανάσταση στον χώρο της εκπαίδευσης. Αδυνατώ να συνδέσω το γεγονός τόσο με τον υπουργό όσο και με την κυβέρνηση στην οποία ανήκε. Κι αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από εκείνους που ετοιμάζουν τις επόμενες εκπαιδευτικές επαναστάσεις. Θα συζητηθούν για λίγο, θα εμφανιστούν στα κανάλια κι αυτό ήταν και πάει. Υστεροφημία με «ριζοσπαστικές» αλλαγές στην εκπαίδευση δεν πέτυχε κανείς.

Βέβαια, τα λέω δεν τα λέω εγώ, οι ανατρεπτικές και προοδευτικές ιδέες δεν πρόκειται να σταματήσουν ποτέ κι αυτό ίσως είναι καλό. Πλέον έχουμε εθιστεί σε αυτές και τις αναμένουμε.

Ο ξεχασμένος υπουργός, λοιπόν, είχε αποφασίσει -σίγουρα μετά από εισηγήσεις των πάνσοφων συμβούλων του- ότι το μάθημα της Έκθεσης δεν θα έπρεπε να ζητείται ως ένα απλό κείμενο. Η Έκθεση των μαθητών έπρεπε να αποκτήσει ζωντάνια και ρεαλισμό και να είναι ενταγμένη σε κάποιο επικοινωνιακό πλαίσιο. Έτσι, τα κείμενα των μαθητών πλέον θα έπρεπε να οργανώνονται σε μορφή «άρθρου», «εισήγησης» ή «επιστολής» (έστω κι αν κανείς δεν στέλνει πια επιστολές). Οι υπεύθυνοι πίστευαν ότι κάτι τέτοιο θα ανέτρεπε την κατάσταση που ήδη είχε αρχίσει να διαμορφώνεται, ότι οι μαθητές θα μπορούσαν να κατανοήσουν και κυρίως να χειρίζονται καλύτερα τη γλώσσα αναζητώντας και αποτυπώνοντας τις αποχρώσεις και τις διαφορές της ανάλογα με την επικοινωνιακή περίσταση.

Η επανάσταση ανακοινώθηκε, εφαρμόστηκε, προκάλεσε αγωνίες και προβληματισμούς και τελικά έφερε αποτελέσματα που προσιδιάζουν στην υδάτινη τρύπα. Τα θέματα άρχισαν να διατυπώνονται σύμφωνα με τις κοσμοϊστορικές προτάσεις, οι μαθητές συνέχισαν να γράφουν εκθέσεις, όπως το έκαναν και στο παρελθόν, χρησιμοποιώντας κάποια τυπικά εξωτερικά και άλλα τόσα εσωτερικά χαρακτηριστικά και αυτό ήταν. Παρατηρώντας κανείς την ποιότητα αντίληψης και εκφοράς του λόγου των σημερινών μαθητών αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα όχι μόνο δεν διορθώθηκαν αλλά χειροτέρευσαν επικίνδυνα. Οι μαθητές, τα τελευταία χρόνια, γνωρίζουν όλο και λιγότερες λέξεις και ακόμη λιγότερες μπορούν να χρησιμοποιήσουν σωστά. Η κατανόηση των όσων διαβάζουν κινείται σε απλοϊκά επίπεδα ενώ και η δυνατότητά τους να εξηγήσουν το οτιδήποτε, ακόμη και το πιο απλό, θυμίζει τη Βαβέλ της Γένεσης.

Όλα είναι έτοιμα για μια καινούρια επανάσταση στον χώρο και το μάθημα της Γλώσσας δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από τον χορό. Ακούγοντας ή διαβάζοντας κάποιος το μεγαλόπνοο σχέδιο και κυρίως την ορολογία που χρησιμοποιείται κατανοεί εξαρχής ότι πρέπει να κρατάει μικρό καλάθι. Οι υπεύθυνοι ανακοίνωσαν το σχέδιο και αποσύρθηκαν στον περιχαρακωμένο χώρο τους, οι σύμβουλοι μεταφέρουν τις ανακοινώσεις στην εκπαιδευτική κοινότητα και θα αποσυρθούν στον δικό τους και θα απομείνουν οι εκπαιδευτικοί να παλεύουν με το θεριό, να εκτίθενται στους μαθητές και να προσπαθούν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Κι όλα αυτά ενώ έχουμε ήδη φτάσει στα μέσα Φεβρουαρίου λίγους μόνο μήνες πριν τις πανελλαδικές, στις οποίες θα εφαρμοστεί(;) το νέο πλάνο.

Το βλέπω να έρχεται. Τα θέματα στο μάθημα της Γλώσσας θα διατυπωθούν με... επαναστατικό τρόπο, οι υποψήφιοι θα τα περιλάβουν με τον τρόπο που μόνο αυτοί γνωρίζουν, θα γράψουν όπως ακριβώς ξέρουν και όοολοι θα είναι ευχαριστημένοι.

Μια ακόμη τρύπα στο νερό, με την ευθύνη του πιο ζωηρού υπουργείου, βρίσκεται στα σκαριά.

Ας μας φωτίσει το Φεγγαράκι το λαμπρό...

Την υπομονή μου την έκανα. Έμεινα μακριά από το πληκτρολόγιο. Σφύριζα, τάχα, αδιάφορα παρακολουθώντας τις απονενοημένες κινήσεις Υπουργείου Παιδείας και ΙΕΠ. Απέφυγα συζητήσεις και παρεμβάσεις (έστω προσπάθησα) για όσα τραγελαφικά ξεκίνησαν από τον τραγελαφικό Γαβρόγλου και τις τραγελαφικές αποφάσεις της τελευταίας (κυριολεκτικά) στιγμής αλλά και για εκείνα που συνεχίστηκαν από τη νέα ηγεσία του υπουργείου. 

Αλλά κι εγώ άνθρωπος είμαι κι έχω και τα όριά μου. Οπότε... 

Τα πάντα άρχισαν όταν, λίγες μέρες πριν τις τελευταίες εθνικές εκλογές, ο υπουργός και οι συνεργοί του (sic) νύχτα αποφάσισαν ότι το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας θα εξετάζεται με τρόπο διαφορετικό. Η συνεξέταση με τη Λογοτεχνία ήταν μια πραγματικότητα για τις Πανελλαδικές και για την εκπαιδευτική κοινότητα. 

Λίγο μετά οι εκλογές ήρθαν κι έφυγαν και μαζί τους έφυγε και ο κ. υπουργός και ό,τι πρέσβευε. Και μας έμεινε αμανάτι η συνεξέταση. Ένα σύστημα που, χωρίς προηγούμενη δοκιμή και πρακτική εφαρμογή σε προηγούμενες τάξεις, θα εφαρμοστεί για πρώτη φορά στις φετινές Πανελλαδικές. 

Και ήρθαν οι επόμενοι. Προχώρησαν σε κάποιες «βελτιωτικές», όπως τις χαρακτήρισαν, κινήσεις αλλά, όντας μακριά από την εκπαιδευτική πράξη, δεν κατάφεραν και πολλά. Προβλήματα επί προβλημάτων, σύγχυση εκπαιδευτικών, συντονιστών και μαθητών. Αλαλούμ. Ένα αλαλούμ το οποίο αντιμετωπίσαμε εξαρχής όσοι κινούμαστε μέσα σε μαθητικές αίθουσες, ερχόμαστε σε επαφή με τους μαθητές-υποψηφίους και παλεύουμε να καλύψουμε πιθανές προσεγγίσεις του μαθήματος. Τα προβλήματα πολλά με σημαντικότερο την έλλειψη εμπειρίας της πλειονότητας των μαθητών στην προσέγγιση της Λογοτεχνίας και της ιδιαίτερης γλώσσας της. 

Χάος, πανικός, τρία πουλάκια κάθονταν... Οι ενεργοί εκπαιδευτικοί το είδαν νωρίς. Πιθανότατα το γνώριζαν και πριν το δουν, λόγω εμπειρίας. Εκείνοι που δεν το έβλεπαν ήταν οι υπεύθυνοι για τα εκπαιδευτικά δεδομένα της χώρας. Και δεν θα μπορούσαν να το δουν, αφού οι περισσότεροι κινούνται σε αποστειρωμένο-εργαστηριακό περιβάλλον. Διαθέτουν πτυχία και θεωρητική κατάρτιση υψηλού επιπέδου (μάλλον) αλλά τους λείπει το σημαντικότερο: η επαφή με τη σχολική αίθουσα του ελληνικού σχολείου (όχι αναγκαστικά του σχολείου υποβαθμισμένων περιοχών, απομακρυσμένων χωριών κτλ...) και την πραγματικότητα των μαθητών. 

Τέλος πάντων, ο καιρός πέρασε. Κάποια από τα προβλήματα έφτασαν στα αφτιά των υπευθύνων αλλά τους ήταν αδύνατον να πιστέψουν και να αποδεχτούν την κατάσταση. Αποφάσισαν, λοιπόν, να οργανώσουν μια προσομοίωση εξέτασης του μαθήματος με συμμετοχή μαθητών Λυκείων της πρωτεύουσας, ώστε να αξιολογήσουν από πρώτο χέρι τα «ενδεχόμενα» αποτελέσματα. 

Το κριτήριο βασίστηκε σε δυο αποσπάσματα από το βιβλίο του Fernando Savater «Μιλώντας στον γιο μου για την ηθική και την ελευθερία», στα οποία ο συγγραφέας αναφέρεται στην... ηλιθιότητα (αγνοώ αν ήταν τυχαία η επιλογή ή αν στοχευμένα εμπεριείχε ψήγματα αυτοκριτικής των υπευθύνων ή υπονοούμενα για τους εξεταζόμενους και τους δασκάλους τους). Παράλληλα, δόθηκε ποίημα του Τάσου Πορφύρη με τίτλο «Το μαχαίρι» (κι εδώ η επιλογή θα μπορούσε να βρίθει υπονοουμένων...). 

Κάποιοι μαθητές κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τα θέματα και οι υπεύθυνοι να τα αξιολογήσουν. Θα ήθελα να είμαι από μια πλευρά και να παρακολουθώ τις αντιδράσεις των βαθμολογητών. Μάλλον έπεσαν από τα σύννεφα και ήρθαν σε επαφή με την πραγματικότητα, την οποία αγνοούσαν. 

Φτάσαμε έτσι, λίγο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, ώστε το υπουργείο να στείλει εκ νέου οδηγίες για τη διδασκαλία και εξέταση του μαθήματος. Και «να διατυπώνονται έτσι οι ερωτήσεις» και «να αποφεύγεται το τάδε και το δείνα». «Να διδάσκετε έτσι το μάθημα», «να επιλέγετε αλλιώς τα κείμενα» και «να εξετάζετε τους μαθητές σας με αυτόν τον τρόπο» και χίλια δυο... 

Εννοείται ότι το πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί. όσες οδηγίες κι αν δοθούν μέχρι το τέλος της χρονιάς από το υπουργείο. Τα αποτελέσματα θα είναι τραγικά ακόμη κι αν στους φετινούς υποψηφίους δοθεί προς εξέταση παιδικό ποιηματάκι, όπως «το αρνάκι άσπρο και παχύ, της μάνας το καμάρι» (το θέμα της Έκθεσης στην περίπτωση αυτή θα μπορούσε να είναι οι διατροφικές διαταραχές των αμνοεριφίων) ή το άλλο, το εξαιρετικό και κοσμαγάπητο «Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ», το οποίο μπορεί να έχει και μια λογική, αφού όπως όλοι γνωρίζουμε: όποιος νύχτα περπατεί, λάσπες και σκ@τ@ πατεί (Από τα άπαντα του Κομφούκιου). 

Η λύση -δεδομένα η μόνη- είναι να πριμοδοτηθούν οι πραγματικοί βαθμοί των πανελλαδικών, μπας και περιορίσουμε τα μαθητικά και γονεϊκά δράματα αλλά και τον εξευτελισμό της εκπαίδευσης. 

Η μακροπρόθεσμη λύση πάντως είναι το υπουργείο να στελεχώσει ΙΕΠ και επιτροπές και με μάχιμους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν την εμπειρία τους από την καθημερινή επαφή με τους μαθητές και την ποιότητα του μαθητικού δυναμικού της χώρας. Γιατί, καλές οι σύγχρονες παιδαγωγικές θεωρίες και μέθοδοι αλλά πρέπει να λαμβάνουν υπόψη και την πραγματικότητα. 

Και, βέβαια, το υπουργείο -τωρινό και μελλοντικό- πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι οποιαδήποτε αλλαγή πρέπει να ξεκινάει από τη βάση της διαδικασίας και όχι από την κορυφή. Όσο για φέτος, ας βάλει το... φως του το φεγγαράκι.

«Η Πηνελόπη ήταν μια πολύ λυπημένη βασίλισσα» -διδάσκοντας Έκθεση σε θολά νερά-

Η Πηνελόπη υφαίνοντας μέσα στη λύπη της

Νομίζω ότι πλέον το έχω απολύτως ξεκάθαρο. Οι εκάστοτε «υπεύθυνοι» για τη δομή, την πορεία και τους στόχους του ελληνικού σχολείου υφίστανται για έναν και μόνο λόγο: να δημιουργούν περαιτέρω προβλήματα στην εκπαιδευτική κοινότητα και στο ευρύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, χωρίς να λύνουν κανένα από τα υπάρχοντα. Οι αποφάσεις, οι επιλογές τους, η όλη στάση τους το αποδεικνύουν με κάθε τρόπο. 

Τελευταία (μάλλον, μια από τις πολλές τελευταίες) απόδειξη οι επιλογές τους ως προς τον τρόπο εξέτασης της Γλώσσας (που κόκκαλα δεν έχει αλλά κόκκαλα τσακίζει) στις Πανελλαδικές εξετάσεις. 

Έχω την αίσθηση -μπορώ να δεχτώ διορθώσεις, επειδή με βελτιώνουν- ότι αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία η εφαρμογή μιας μεθόδου στις εισαγωγικές για την τριτοβάθμια εκπαίδευση εξετάσεις, χωρίς αυτή προηγουμένως να έχει ενταχθεί και δοκιμαστεί σε προηγούμενες τάξεις. Το πείραμα -γιατί περί αυτού πρόκειται- θα γίνει με την εφαρμογή της στο τέλος της σχολικής χρονιάς και πειραματόζωα θα αποτελέσουν οι υποψήφιοι μαθητές αλλά και οι εκπαιδευτικοί τους, οι οποίοι καλούνται να τους οδηγήσουν ως εκεί. «Εκεί» θα έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα και θα δούμε πώς λειτουργεί το συγκεκριμένο σύστημα. «Εκεί» θα συνειδητοποιήσουμε (θα το κάνουν οι υπεύθυνοι δηλαδή, γιατί οι ενεργοί εκπαιδευτικοί το αντιλαμβάνονται καθημερινά στις αίθουσες) τα προβλήματα, τα κενά, τις αστοχίες του. Με απλά λόγια, «εκεί» θα δούμε την απόλυτη ανοησία του. Και, βέβαια, θα το δούμε (δουν) πολύ αργά κι ενώ ήδη μια φουρνιά μαθητών και οι εκπαιδευτικοί τους θα έχουν περάσει ταραχή μεγάλη. 

Ήδη οι πρώτες σκέψεις, που προέρχονται από την καθημερινή διδακτική εμπειρία αλλά και από συζητήσεις με άτομα που ασχολούνται χρόνια τώρα με το αντικείμενο, έχουν διαμορφωθεί και έχουν καταστήσει εμφανή όσα προβλήματα οι -άσχετοι με το τι συμβαίνει σε μια αίθουσα- υπεύθυνοι θα αντιληφθούν σε δέκα μήνες περίπου. 

Οι άσχετοι υπεύθυνοι φαίνεται να αγνοούν το επίπεδο και τις δυνατότητες του μέσου μαθητή του ελληνικού σχολείου. Αυτή η άγνοια, βέβαια, είναι πλήρως αδικαιολόγητη, αφού εδώ και χρόνια τα αποτελέσματα στις πανελλαδικές αλλά και στον διαγωνισμό PISA δίνουν διαυγή εικόνα του τι συμβαίνει. 

Η ασχετοσύνη τους (των άσχετων υπευθύνων) δεν τους βοηθάει να αντιληφθούν ότι αρκετοί (πάρα πολλοί) μαθητές δεν έχουν την ικανότητα να διαβάσουν, να μελετήσουν και να αποκωδικοποιήσουν τρία κείμενα στο χρονικό πλαίσιο της εξέτασης του μαθήματος. Αρκετοί μαθητές χρειάζονται ολόκληρο τρίωρο (όση και η ώρα εξέτασης) απλώς για να διαβάσουν και να κατανοήσουν επιφανειακά τα κείμενα αυτά. Και δεν ισχυρίζομαι, σε καμιά περίπτωση, ότι αυτοί οι άθλιοι μαθητές πρέπει να αποτελέσουν το κριτήριο για το σύστημα εισαγωγής. Θα ήταν, όμως, πιο λογικό αρχικά να προετοιμάσουμε τα παιδιά, να τα ενημερώσουμε για το τι τα περιμένει, να τους δώσουμε ευκαιρίες εμπειρίας και προσαρμογής και έπειτα να απαιτήσουμε από αυτά να εξεταστούν με τον συγκεκριμένο τρόπο. 

Στην περίπτωσή μας ούτε που σκέφτηκαν κάτι τέτοιο οι υπεύθυνοι. Αυτοί σκέφτονται ουτοπικά συστήματα και ανεφάρμοστες πρακτικές (κάτι σαν το ΚΚΕ) και προτείνουν την ανεφάρμοστη... εφαρμογή τους. Σκεπτόμενοι ανεδαφικά, με βάση ένα όραμα που έχουν πλάσει, αποφάσισαν να θυσιάσουν τους φετινούς υποψηφίους (για το καλό του συνόλου, μάλλον) οδηγώντας τους ίσως σε μια βαθμολογική σφαγή. Έπειτα θα μπορούν να επιδεικνύουν τα θύματα οδηγώντας τις επόμενες γενιές σε διαφορετική προσπάθεια. «Κοιτάξτε τι έπαθαν οι προηγούμενοι» θα λένε, «θέλετε να βρεθείτε κι εσείς στην ίδια θέση;» θα ξαναλένε. Περίεργη μέθοδος θα έλεγα εγώ. Η παιδαγωγική στα χειρότερά της. 

Από πού να το πιάσει κανείς; Ακόμη και ο τρόπος αξιολόγησης (βαθμολόγησης) των γραπτών θα προκαλέσει προβλήματα που οι άσχετοι υπεύθυνοι αδυνατούν να αντιληφθούν. Η βαθμολόγηση της περίληψης -μιας μορφής της, έστω- στα δεκαπέντε (15) μόρια και της παραγωγής λόγου -Έκθεσης- στα τριάντα (30) δεν αφήνει στους βαθμολογητές περιθώρια διάκρισης ενός πολύ καλού από ένα καλό γραπτό ή ενός κακού από ένα άθλιο. Χαμένοι, βέβαια, θα είναι οι μαθητές με αξιώσεις αλλά σε μια κοινωνία που λατρεύει τη μετριότητα, μάλλον, αυτό είναι και το ζητούμενο. 

Η δε ερώτηση που θα βασιστεί στο λογοτεχνικό κείμενο θα είναι αφορμή για πανηγύρι τρελών. Ζητάμε από τους μαθητές να χαρακτηρίσουν πρωταγωνιστές ή να αιτιολογήσουν τα κίνητρα των ενεργειών τους ή να περιγράψουν τη συναισθηματική κατάστασή τους… Και κάποιοι πιστεύουν ότι με τον τρόπο αυτό η νέα γενιά θα αγαπήσει ή έστω θα κατανοήσει τη λογοτεχνία. Πιστεύω ότι οι εκδοτικοί οίκοι θα πράξουν σοφά σταματώντας στο εξής την έκδοση λογοτεχνικών έργων, αφού και οι ελάχιστοι εναπομείναντες αναγνώστες πρόκειται άμεσα να αφανιστούν, λόγω του συστήματος πανελλαδικής εξέτασης. Η λογοτεχνία οδηγείται στο πυρ το εξώτερον και θα φταίνε οι άσχετοι με την εκπαίδευση υπεύθυνοι για αυτήν. 

Και άντε από τους προηγούμενους υπεύθυνους δεν αναμέναμε την επίδειξη της παραμικρής λογικής και ευθύνης. Και μόνο η εικόνα του γραφείου του κ. Γαβρόγλου -ενδεικτική και της εικόνας του μυαλού του- μου προκαλεί ακόμη εφιάλτες. Τι γίνεται, όμως, με τους καινούριους υπεύθυνους; Για ποιον λόγο βιάστηκαν να δεχτούν ένα σύστημα που δεν έχει δοκιμαστεί πριν; Για ποιον λόγο -και αφού έδειξαν θετικοί σε διορθωτικές αλλαγές- δεν άφηναν ως είχε το προηγούμενο σύστημα εξέτασης προχωρώντας σε βελτιωτικές κινήσεις (π.χ. έμφαση στις ερωτήσεις κατανόησης ή σε ερωτήσεις σωστού-λάθους με αιτιολόγηση); 

Με τίποτε δεν θα ήθελα να βρεθώ στη θέση των βαθμολογητών στις φετινές πανελλαδικές. Άλλωστε αμφιβάλλω αν θα βρεθούν τέτοιοι «μάρτυρες». Δεν θα ξέρουν από πού να αρχίσουν και πού να τελειώσουν τη βαθμολόγηση. Το όλο κλίμα μου φέρνει στο μυαλό την απάντηση που είχα δώσει ως μαθητής Γυμνασίου στην απαίτηση καθηγητή να χαρακτηρίσω την Πηνελόπη, τη γυναίκα του Οδυσσέα. Μετά από βαθιά περισυλλογή και ανάλυση του κειμένου, είχα καταλήξει σε μια πολύ ουσιαστική, περιεκτική και σφαιρική προσέγγιση ενταγμένη στο αφαιρετικό ύφος που με χαρακτήριζε και σε ελάχιστες μόνο λέξεις: «Η Πηνελόπη ήταν μια πολύ λυπημένη βασίλισσα» και τέλος. Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του καθηγητή, στον οποίο παρέδωσα την απάντηση, αν και νομίζω ότι αυτό πληρώνω ως καθηγητής φροντιστηρίου εδώ και χρόνια. 

Μαθητές και εκπαιδευτικοί, χωρίς καθοδήγηση και στηρίγματα, θα κληθούν, για μια ακόμη χρονιά, να αυτενεργήσουν και να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, λειτουργώντας σε αχαρτογράφητα και πολύ, μα πάρα πολύ θολά νερά. Και εννοείται ότι θα είναι εκείνοι που θα δεχτούν τα πυρά της κοινής γνώμης και των γονιών του κάθε μπούλη ή μπούλας που δεν θα καταφέρει να εισαχθεί στην Ιατρική και να γίνει ερευνητής πρώτου μεγέθους και να πάρει και το Νόμπελ, επειδή δεν θα ξέρει την τύφλα του τη μαύρη, ώστε να χαρακτηρίσει σωστά έναν «πρωταγωνιστή» λογοτεχνικού κειμένου!