Μισώντας τον «άλλο» στην εποχή του κορωνοϊού

      

Τις τελευταίες πρωτόγνωρες εβδομάδες και έχοντας εξοικονομήσει χρόνο από τις μετακινήσεις μεταξύ σπιτιού και δουλειάς (πλέον οι συγκεκριμένοι χώροι ταυτίζονται), από τις βραδινές εξόδους (πλέον ο οικείος χώρος της βεράντας φιλοξενεί το βραδινό χαλαρωτικό ποτό) και από τις βόλτες του Σαββατοκύριακου (γι αυτές δεν έχει βρεθεί εναλλακτική), είχα την άνεση να περιηγηθώ στα σχόλια που συνοδεύουν την ειδησεογραφία αλλά και τις αναρτήσεις δημοσιογράφων και γενικότερα ατόμων που ακολουθώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ήταν σοκαριστικό. Προκαλεί φόβο.

Διαθέτοντας, μέχρι πριν λίγο καιρό, περιορισμένο χρόνο, ελάχιστη σημασία έδινα στο πανηγύρι των σχολιαστών. Και από ό,τι κατάλαβα, πολύ καλά έκανα.

Αυτό που είδα ήταν τρομακτικό! Ένας κόσμος του οποίου την πραγματική έκταση αγνοούσα, εμφανίστηκε μπροστά μου. Ακόμη και στις πιο εφιαλτικές σκέψεις μου ήταν αδύνατο να φανταστώ αυτό που συμβαίνει, μάλλον, καθημερινά. Εκείνο που είχα στο μυαλό μου ως περιθωριακό και σπάνιο αναδείχτηκε ως κυρίαρχη πραγματικότητα, ως κανόνας, δεδομένο,  σύνηθες, αποδεκτό.

Ακόμη και την πιο απλή είδηση, την πιο αγνή σκέψη, την πιο καλοπροαίρετη παρατήρηση που βλέπει το φως της δημοσιότητας τη συνοδεύει ένας απίστευτος οχετός κακοπροαίρετων, γεμάτων μίσος και φθόνο, απαξιωτικών, εξευτελιστικών σχολίων. Βρομιά και δυσωδία. Σχόλια που δεν προσφέρουν το παραμικρό, πέρα ίσως από την ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων των εμπνευστών τους. Σχόλια που γίνονται απλώς για να γίνουν, να προκαλέσουν, να αμφισβητήσουν το οφθαλμοφανές και δεδομένο με στόχο την επίθεση, τον διαδικτυακό καβγά, το ξεκατίνιασμα υπανθρώπων που άλλον σκοπό στη ζωή τους δεν έχουν πέρα από το να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Κι επειδή αδυνατούν να το καταφέρουν προβάλλοντας οτιδήποτε θετικό -επειδή μάλλον δεν το διαθέτουν- το προσπαθούν με τον τρόπο αυτό, οχυρωμένοι πίσω από την ανωνυμία τους.

Τα βάζουν με όλους και με όλα. Αναρτά κάποιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια απλή και άδολη «καλημέρα». Τι το ήθελε ο κακομοίρης; «Άσε μας, ρε φίλε, πού την είδες την καλημέρα; Κακή, ψυχρή κι ανάποδη είναι» αρχίζει ο ένας. «Ε βέβαια, άμα κάποιος είναι προνομιούχος, καλή τη βρίσκει τη μέρα. Δεν σκέφτεται την εργατιά που της ρουφάει το αίμα το κεφάλαιο. Δεν έχει ιδέα τι περνάει ο άνθρωπος του μόχθου, ο πρόσφυγας, ο απλός λαός. Κράτα την καλημέρα σου, δεν τρώμε σανό εμείς» παίρνει τη σκυτάλη ο άλλος. Κι αν βρεθεί κάποιος να παρατηρήσει ότι μια απλή καλημέρα, χωρίς υπονοούμενα και δόλο ανάρτησε ο ανθρωπάκος, κούνια που τον κούναγε. Η βρισιά πάει σύννεφο.

Βγαίνει άρθρο που σχολιάζει την έλλειψη διάθεσης των εχόντων και κατεχόντων να συνδράμουν οικονομικά στην αντιμετώπιση της κατάστασης που ενέσκυψε, εξαιτίας της πανδημίας. Ρεσιτάλ μίσους και κακίας από κάτω. Δίπλα ακριβώς αναρτάται άρθρο που γνωστοποιεί τη σημαντική προσφορά κάποιου ιδρύματος. Τα ίδια και χειρότερα από κάτω. Κλέφτες, λωποδύτες, λαμόγια... Δεν τους πιάνεις πουθενά.

Ακόμη και τις καθημερινές ανακοινώσεις για την πορεία του κορωνοϊού, θα μπουν και θα τις σχολιάσουν και θα το κάνουν με απύθμενο μίσος και χωρίς ίχνος σεβασμού και ανθρωπιάς. Αυτοί ξέρουν ότι τα πάντα είναι προϊόν συνωμοσίας. Την αλήθεια την κατέχουν μόνο αυτοί. Και κατέχουν τη μοναδική αλήθεια. Και την κατέχουν όχι μόνο για τον κορωνοϊό αλλά και για όλα τα υπόλοιπα. Για την οικονομική κρίση, για την οικολογική καταστροφή, για τα συμφέροντα που εποφθαλμιούν τον περιούσιο λαό μας, για την επιστήμη που ισχυρίζεται ότι η Γη είναι σφαιρική, για τα εμβόλια, για τα ζώδια, για τον καιρό, για την κατσίκα του γείτονα (που επιθυμούν να τη δουν νεκρή), για τον ίδιο τον γείτονα, για τη Θεία Κοινωνία και τις ιδιότητές της, για το φάρμακο που μπορεί να εξολοθρεύσει τον δάκο της ελιάς, για τα σχέδια των σιωνιστών, των μασόνων, των ιμπεριαλιστών, των αγορών, για τους ψεκασμούς που ανεχόμαστε σαν κουτορνίθια, φυσικά για τις πανελλαδικές (εντάξει, γι αυτές όλοι ξέρουν), για τα πάντα κάτι έχουν να πουν και συνήθως κάτι άθλιο, κενό, αβάσιμο, γραφικό και κακό.

Αναρωτιέμαι τι μπορεί να γεννά όλη αυτή την κακία, την απέχθεια για τον καθένα, τη μοχθηρία για τη ζωή του άλλου. Τι μπορεί να πυροδοτεί τόση σπατάλη χρόνου για το τίποτα και εμμονή στην αθλιότητα; Παρατηρώντας, βέβαια, τον τρόπο έκφρασης όλων αυτών των υπανθρώπων, οδηγούμαι σε ένα απλό συμπέρασμα: όλο αυτό το μίσος για τον άλλον δεν μπορεί παρά να πηγάζει από το μίσος για τη δική τους άθλια, μίζερη, κακομοίρικη, ανιαρή, απαράδεκτη, χωρίς πάθος και στόχο, χωρίς αγάπη και συναίσθημα δική τους ζωούλα. Από το μίσος που αισθάνονται για τη μετριότητά τους και τη διαρκή αμφισβήτηση του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» που βιώνουν στην καθημερινότητά τους.

Με τα σχόλια που ακολουθούν τις αναρτήσεις έχω πια τελειώσει. Με όσους τα εκφράζουν δεν είχα ποτέ παρτίδες.

Δ Ι Ο Ρ Θ Ω Σ Ε Ι Σ

Παίρνοντας την απαραίτητη ημερήσια δόση ενημέρωσης εντόπισα σε άρθρο στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» το εξής:
«Ποτέ μην αφήσεις μία σοβαρή κρίση να χαθεί… Είναι μία ευκαιρία να κάνεις τα πράγματα που θεωρούσες αδύνατα».
Αποδίδεται στον Ραμ Εμάνουελ, συνεργάτη του Μπαράκ Ομπάμα ως επικεφαλής του Λευκού Οίκου και, αν δεν κάνω λάθος, δήμαρχο πλέον του Σικάγου.

Σκέφτομαι ότι η συγκεκριμένη παρότρυνση απηχεί με απόλυτο τρόπο αυτό για το οποίο προσπαθώ (μάταια με την πλειονότητα) να πείσω τους μαθητές μου: Ότι είναι, δηλαδή, η κατάλληλη στιγμή για κάθε είδους διορθώσεις. Ότι έχουν την ευκαιρία να αξιοποιήσουν το διάστημα της υποχρεωτικής απομόνωσης με πολλούς τρόπους. Ξεκούραση, ανανέωση, ενδοσκόπηση, ενημέρωση, ενασχόληση με ό,τι αδυνατούν να ασχοληθούν στην καθημερινότητά τους, καλλιέργεια, ανακάλυψη νέων ενδιαφερόντων, κάλυψη κενών..., η «αξιοποίηση» μπορεί να πάρει πολλές μορφές αλλά έναν και μόνο προσανατολισμό: να μας κάνει καλύτερους.

Στην μ.Κ.* εποχή πολλά θα έχουν αλλάξει. Εμείς -τουλάχιστον αρκετοί από εμάς- θα έχουμε αλλάξει. Ορισμένοι θα βγούμε καλύτεροι, πιο δυνατοί, πιο ήρεμοι, πιο ευαίσθητοι, πιο συνειδητοποιημένοι, πιο αισιόδοξοι, πιο ρεαλιστές, πιο υπεύθυνοι, πιο ελεύθεροι, πιο κοινωνικοί, πιο ώριμοι, πιο οργανωμένοι, πιο ανεκτικοί.
Κάποιοι άλλοι, δυστυχώς, πιο ευάλωτοι, πιο φοβισμένοι, πιο κακεντρεχείς, πιο καταπιεσμένοι, πιο πεσιμιστές, πιο αποξενωμένοι, πιο οργισμένοι, πιο απελπισμένοι, πιο εγωιστές, πιο παθητικοί, πιο εχθρικοί προς όλους και προς όλα.

Η καθημερινή επαφή με πολλά παιδιά μού δείχνει ότι σε μια περίοδο που για τους περισσότερους φαντάζει και τελικά θα είναι «χαμένος χρόνος», για κάποιους φαντάζει και τελικά θα είναι μια ανεπανάληπτη ευκαιρία να επενδύσουν στην αυτοβελτίωσή τους.
Η πορεία του καθενός εξαρτάται από τις προσωπικές επιλογές του.
Το τέλος της απομόνωσης, μάλλον, θα είναι η στιγμή που ο καθένας απλώς θα μετρήσει τις ευκαιρίες που έχασε κι εκείνες που αξιοποίησε.
Σίγουρα δεν θα είναι η στιγμή για διορθώσεις.
Για αυτές θα είναι αργά...

*η εποχή μετά τον κορωνοϊό

Πανελλαδικές τον Σεπτέμβριο

Διαβάζω: «Έχει  κατακλυσθεί το επιτελείο του υπουργείου Παιδείας από μηνύματα 18χρονων αλλά και γονέων τους, οι οποίοι ζητούν οι Πανελλαδικές Εξετάσεις να οργανωθούν μέσα στον Ιούνιο ή έστω αρχές Ιουλίου. Ο βασικός λόγος είναι ότι τα παιδιά θέλουν να τελειώνουν με το άγχος και, εύλογα, μετά να κάνουν διακοπές».

Διαβάζω και δεν πιστεύω στα μάτια μου! Σκέφτομαι ότι η πανδημία τους έχει τρελάνει όλους.

Δηλαδή, υπάρχει έστω και ένας νοήμων άνθρωπος που πιστεύει ότι το υπουργείο θέλει οι εξετάσεις να γίνουν τον Δεκαπενταύγουστο ή την 28η Οκτωβρίου ή, ακόμη καλύτερα, τα Χριστούγεννα;;;

Όχι, καλοί μου άνθρωποι, και εσείς και το υπουργείο και το καναρίνι του γείτονα και οι εκπαιδευτικοί και η βαλσαμωμένη χελώνα -που έχω επιστρατεύσει ως κατοικίδιο και την έχω ταράξει στη βόλτα- και όλοι μας, θέλουμε οι πανελλαδικές να γίνουν κα νο νι κά.

Και ξέρετε γιατί το θέλουμε;

Το θέλουμε, γιατί κάτι τέτοιο θα σημαίνει ότι θα έχουμε αφήσει πίσω μας τη φρικτή και τρισκατάρατη κατάσταση που ζούμε σήμερα. Θα έχουμε βγει από την καραντίνα, θα έχει βρεθεί φάρμακο για τον κορωνοϊό, θα μπορούμε άφοβα να κάνουμε τις βόλτες μας, να πηγαίνουμε στις δουλειές μας, να συναντάμε φίλους και συνεργάτες, να διασκεδάζουμε και βέβαια να πάμε διακοπές. Θα σημαίνει, με λίγα λόγια και απλά, ότι η ζωή μας θα έχει επανέλθει σε φυσιολογικές συνθήκες.
Μπορεί, όμως, κάποιος να εγγυηθεί και στο υπουργείο και σε όλους μας ότι τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο θα έχουμε ξεμπερδέψει με τον κορωνοϊό;
...
Δεν βλέπω χέρια, όποτε...

Οπότε μη μας πρήζετε με τις πανελλαδικές και το πότε θα γίνουν, γιατί αν δεν βελτιωθεί η κατάσταση, ούτε πανελλαδικές ούτε τίποτε άλλο θα γίνει.

Όσο για το άγχος των παιδιών (των φυσιολογικών παιδιών), αυτό προέρχεται κυρίως από την αβεβαιότητα που προκαλεί η άγνοια του πότε  θα κληθούν να διαγωνιστούν και κατά συνέπεια από την αδυναμία να οργανώσουν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα μελέτης, επαναλήψεων και ξεκούρασης. 

Και επειδή κανείς (ούτε ειδικοί ούτε ανειδίκευτοι ούτε οι μάντισσες ούτε οι χαρτορίχτρες) μπορεί να μας διασφαλίσει ότι αυτή η κατάσταση θα τελειώσει σύντομα (και κανείς λογικός το πιστεύει ότι θα τελειώσει σύντομα), μήπως είναι καλύτερο να βγει το υπουργείο και να πει ότι οι πανελλαδικές θα γίνουν την τάδε Σεπτεμβρίου που είναι αρκετά πιθανό να έχουν γίνει θετικά βήματα και να ησυχάσουμε όλοι; 

Τα παιδιά θα οργανώσουν την προσπάθεια, τα διαλείμματα χαλάρωσης, θα προετοιμαστούν ήρεμα και όλα όμορφα και ωραία.

Το βρίσκω πολύ πιο λογικό και λιγότερο ψυχοφθόρο από το να ξυπνάμε (υποψήφιοι, γονείς, εκπαιδευτικοί) κάθε πρωί και να περιμένουμε την απόφαση του υπουργείου, σαν τον μελλοθάνατο που περιμένει την εκτέλεσή του και αναρωτιέται αν ξύπνησε για τελευταία φορά, παρακαλώντας κάποια στιγμή να τελειώσει το μαρτύριό του...

Κι αν μειωθεί η ύλη των Πανελλαδικών;

Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει, εν μέσω πανδημίας, για το εθνικό θέμα μας: τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Να γίνονται εξ αποστάσεως μαθήματα. Όχι να μη γίνονται εξ αποστάσεως μαθήματα.

Να παραταθεί το σχολικό έτος. Όχι να μην παραταθεί το σχολικό έτος.

Να γίνει αναπλήρωση των χαμένων ωρών. Όχι να μη γίνει αναπλήρωση των χαμένων ωρών.

Να μειωθεί η ύλη των εξετάσεων. [...]

Μμμμ, να ένα θέμα που βρίσκει σύμφωνους τους περισσότερους. Όχι όλους.

Έστω ότι το υπουργείο, ακούγοντας τις σειρήνες του λαϊκισμού, αποφασίζει τη μείωση της ύλης. Συμφέρει κάτι τέτοιο όλους άραγε; Μάλλον όχι.

Σίγουρα συμφέρει τους μέτριους και κακούς μαθητές. Αυτοί, έχοντας σπαταλήσει απεριόριστες ώρες στο τίποτα, έβλεπαν τις πανελλαδικές να πλησιάζουν και τους έλουζε κρύος ιδρώτας. Οπότε ο κορωνοϊός φαντάζει γι αυτούς ως η τελευταία ευκαιρία. Μια μείωση της ύλης -δραστική προτείνουν κάποιοι- θα έπεφτε ως μάνα εξ ουρανού. Λιγότερο διάβασμα, λιγότερη προσπάθεια, λιγότερη κούραση και βρίσκονται πολύ κοντά στο να συναγωνιστούν με ίδιους όρους εκείνους που εδώ και χρόνια καταβάλλουν προσπάθεια ουσιαστική και συνεχή. Μικρότερη ύλη σε συνδυασμό με μια μικρή παράταση του έτους θα ήταν "παράδεισος" για τους συγκεκριμένους. Η μικρότερη ύλη, λοιπόν, σίγουρα συμφέρει τους μέτριους -είτε λόγω οκνηρίας είτε λόγω νοητικής αδυναμίας.

Μάλλον συμφέρει και τους γονείς αυτής της κατηγορίας μαθητών. Γιατί οι γονείς, ό,τι και να λένε προς τα έξω, γνωρίζουν τι έχουν. Κι αυτοί οι γονείς γνωρίζουν καλά ότι τα καμάρια τους δεν... τραβάνε. Κι αυτό τους προκαλεί άγχος, αγωνίες, ανασφάλειες, πόνο ψυχής, αφού βλέπουν το καμάρι να φυσάει και να ξεφυσάει, να απειλεί ότι θα τα παρατήσει, ότι δεν αντέχει άλλο, ότι θα γυρίσει στο χωριό του παππού και θα πάρει τον Κώτσο -που τον είχε στο φτύσιμο μέχρι τώρα- που έχει πολλά χωράφια και μια "μπρουταλιά" να γλύφεις τα δάχτυλά σου. Οπότε, καθόλου άσχημα θα ήταν το καμάρι να βρεθεί σε μια αξιοπρεπή σχολή, λόγω των συνθηκών. Το τι θα την κάνει, βέβαια, την αξιοπρεπή σχολή το καμάρι, θα έλεγα αλλά... θα συγκρατηθώ. Άλλωστε το όνειρο του Έλληνα γονιού δεν είναι η επιτυχία και ευτυχία του παιδιού. Είναι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Μετά, ως γνωστόν, "έχει ο Θεός". Και ο Θεός μπορεί να έχει αλλά... δεν θα έχει το καμάρι.

Μμμ, τώρα που το καλοσκέφτομαι μια μείωση της ύλης μπορεί να βολεύει και κάποιους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι, λόγω... κακού προγραμματισμού, δεν κατάφεραν να προχωρήσουν αρκετά με τους μαθητές τους. Κι άντε να ολοκληρωθεί η ύλη στις παρούσες συνθήκες κι άντε να γίνουν επαναλήψεις κι άντε ο μαθητής να αφομοιώσει και να αξιοποιήσει και να διαγωνιστεί σε απαιτητικά θέματα. Πω πωω, κρύος ιδρώτας. Κι άντε να είσαι στο δημόσιο. Και του χρόνου εκεί θα είσαι. Αν όμως εργάζεσαι σε φροντιστήριο ή πληρώνεσαι για ιδιαίτερα μαθήματα; Τι γίνεται τότε; Πού θα είσαι φιλαράκι του χρόνου; Ούτε να το σκέφτομαι.

Τελικά, η οποιαδήποτε μείωση της ύλης δείχνει συμφέρουσα και βολική για την πλειονότητα και ίσως οι μόνοι που δεν θα ήθελαν κάτι τέτοιο είναι εκείνοι οι μαθητές που έχουν καταβάλει κοπιαστική και οργανωμένη προσπάθεια, που έχουν περάσει ώρες πάνω από τα βιβλία, που έχουν φανεί εντάξει σε εργασίες, διαγωνίσματα, επαναλήψεις εδώ και χρόνια. Το ίδιο ισχύει και για τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς τους, για εκείνους δηλαδή, που στέκονται εδώ και πολλά χρόνια, με ουσιαστικό τρόπο δίπλα τους, ζουν με τις αγωνίες τους, ζουν τις επιτυχίες και τις δυσκολίες τους. Για όλους εκείνους που δεν κατάλαβαν ότι έχουν παιδιά και μαθητές λίγο πριν τις πανελλαδικές.

Με απλά λόγια μια τέτοια κίνηση από την πλευρά του υπουργείου δεν θα ήταν προς το συμφέρον όσων έδειξαν υπευθυνότητα. Αλλά ποιος νοιάζεται γι αυτούς; Η πλειονότητα άλλα επιθυμεί.

Και τώρα θα μείνουν σπίτι και οι ηλίθιοι. Επιτέλους!

Η δουλειά τελείωσε.

Έφτασε η ώρα της καθημερινής ενημέρωσης.

Τα νέα είναι καλά.

Πολύ καλά, θα έλεγα.

Επιτέλους, αυτό που έπρεπε  να έχει γίνει εδώ και δέκα μέρες, γίνεται από αύριο. Απαγόρευση κυκλοφορίας και ελπίζω αυστηρή επιτήρηση και ακόμη αυστηρότερες τιμωρίες για τους παραβάτες. Χωρίς εξαιρέσεις.

          Κάποιοι, φαντάζομαι, τώρα θα αρχίσουν τις κλασικές μπούρδες περί αυταρχικού μέτρου και άλλες τέτοιες, δήθεν προοδευτικές υστερίες και ανοησίες, οι οποίες θα συνοδεύονται, φαντάζομαι πάλι, από δακρύβρεχτες αναλύσεις περί κατάλυσης της δημοκρατίας, περιορισμού της ατομικής ελευθερίας, επιβολής δικτατορίας και άλλα τέτοια φαιδρά. Βλακείες!

Ωραία θα ήταν να κυριαρχεί η Αναρχία. Και δεν εννοώ την «αναρχία», όπως μπορεί να την αντιληφθεί το ακατοίκητο κεφαλάκι του κάθε καταστροφέα και χουλιγκάνου που κυκλοφορεί με πέτρες και μολότοφ προσπαθώντας να επιβάλει τη δική του εξουσία και διάθεση. Αυτοί είναι τουλάχιστον αδύνατο να αντιληφθούν ακόμη και βασικές αρχές της αναρχίας.

Εννοώ την αναρχία που προϋποθέτει την ωριμότητα του κοινωνικού συνόλου σε βαθμό που δεν θα χρειαζόταν ο οποιοσδήποτε νόμος. Ο καθένας μας θα γνώριζε τα όρια της δράσης του -και αυτό εμπεριέχει όχι μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, θα αισθανόταν ελεύθερος μέσα σε αυτά, θα τα σέβονταν και δεν θα ενοχλούσε κανέναν. Γιατί ο νόμος παύει να είναι αναγκαίος, εκεί που η ατομική ευθύνη αποτελεί γνώρισμα και του τελευταίου μέλους της κοινωνίας. Χωρίς εξαιρέσεις.

Αν ακόμη και ένα μέλος του συνόλου είναι ανίκανο να αναλάβει τις ευθύνες του, τότε έρχεται ο νόμος (ως ανάγκη) και του επιβάλλει να κάνει όσα από μόνο του θα έπρεπε να κάνει ως ελεύθερο και ώριμο άτομο. Εννοείται, βέβαια, ότι όσο περισσότεροι ανεύθυνοι ηλίθιοι συσσωρεύονται σε ένα σύνολο, τόσο περισσότεροι και αυστηρότεροι νόμοι κρίνονται απαραίτητοι, ώστε να περιοριστεί η δράση των ανεγκέφαλων και επικίνδυνων -για τους υπόλοιπους- βλακών.

Κι έρχομαι στα δικά μας. Η πρώτη ανάγνωση των μέτρων με εντυπωσίασε. Και με εντυπωσίασε, επειδή ούτε σε μένα ούτε στους οικείους μου ούτε στους συναδέλφους μου, τα νέα μέτρα έρχονται να πουν το παραμικρό, να προσθέσουν κάτι ή να επιβάλλουν οποιονδήποτε περιορισμό. Ως ελεύθεροι άνθρωποι και δείχνοντας σεβασμό στο σύνολο αποφύγαμε τις εκδρομές στο χωριό, τις μαζικές συναθροίσεις, κάθε περιττή έξοδο και μετακίνηση. Και το κάναμε για το καλό το δικό μας αλλά και για το καλό των άλλων.
Μένουμε μέσα, εργαζόμαστε πιο έντονα από ό,τι πριν, ενημερωνόμαστε, διαβάζουμε, βλέπουμε ταινίες, συζητάμε, κάνουμε δουλειές που είχαν μείνει πίσω. Δεν μας φτάνουν οι ώρες!
Για όλους εμάς, και φαντάζομαι για αρκετούς ακόμη, τα νέα μέτρα δεν φαντάζουν περιοριστικά.

Αντίθετα μάλιστα, ήρθαν να κατευνάσουν τις ανησυχίες μας, εξαιτίας εκείνων που αδυνατούσαν -και συνεχίζουν να το κάνουν- να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης. Τώρα πια, ακόμη και ο πιο κρετίνος (που σημαίνει αθεράπευτα καθυστερημένος), ακόμη κι εκείνος που ενέπνευσε στους γλωσσολόγους τον ορισμό της βλακείας, θα αναγκαστεί να στρώσει τον κώλο του και να κόψει φλέβες στο σπίτι του πεθαίνοντας από την ανία. Καλό μου φαίνεται*!

Με απλά λόγια: Η απαγόρευση κυκλοφορίας ήταν μέτρο αναγκαίο και έπρεπε να έχει ληφθεί εξαρχής, γιατί οι βλάκες κυκλοφορούν ανάμεσά μας και είναι επικίνδυνοι, όχι για τον εαυτό τους (κάτι που ελάχιστα ενδιαφέρει) αλλά για όλους τους άλλους. Κι επειδή οι βλαμμένοι αδυνατούν να αναλάβουν και την παραμικρή ευθύνη, έπρεπε κάποιος να βρεθεί να μας προσέχει. Και μάλλον βρέθηκε.

Κι ένα καλό μέτρο - τιμωρία, για τους ηλίθιους που θα παραβιάσουν το μέτρο, θα αποτελούσε ο ισόβιος κατ’ οίκον περιορισμός τους. Θα μας γλίτωνε από πολλά και οι συγκεκριμένοι δεν θα έλειπαν από κανέναν...

* Μου φαίνεται καλό και το ότι θα στρώσει τον κώλο του αλλά και η πιθανότητα να κόψει τις φλέβες του με όλα τα παρεπόμενα.