Βοήθειά μας

"... Να σας παρακαλέσω και να ζητήσω την προσευχή και τη νηστεία σας, ως δύο πράξεις πίστεως, έτσι ώστε να ελκύσουμε τη Χάρη και το Έλεος του Αγίου Τριαδικού Θεού για να δώσει λύση για την Ελλάδα μας. Εύχομαι να νικήσει η αλήθεια και η αγάπη Του.".

Με τον συγκεκριμένο τρόπο κλείνει την ανακοίνωση-διαμαρτυρία της υποψήφια, η οποία, ενώ πρώτευσε στις πρόσφατες εκλογές, εκπαραθυρώθηκε από το κόμμα της, ενόψει των εκλογών που πλησιάζουν. 

Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει τα παράπονά του, να εντοπίζει, να γνωστοποιεί και να καταδικάζει αδικίες σε βάρος του και σε βάρος του... ελληνικού λαού. Αλλά, έχω την αίσθηση, ότι η εμπλοκή της θρησκείας στα πολιτικά πράγματα  αποτελεί την πιο χυδαία έκφραση λαϊκισμού. 

Η θρησκεία έχει αναλάβει να διαχειριστεί θέματα που συνδέονται με την μετά θάνατον πορεία μας ενώ η πολιτική καλείται να οργανώσει, να βελτιώσει και να διαχειριστεί τα εγκόσμια.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που προσπαθούν να αξιοποιήσουν την Πίστη των ανθρώπων για να εξυπηρετήσουν προσωπικά συμφέροντα. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Το έχουμε δει στο παρελθόν με ηγεμόνες που κυριάρχησαν ως εντεταλμένοι του Θεού. Συνεχίζουμε να το βλέπουμε στα θεοκρατικά καθεστώτα της Ανατολής. Το ζούμε, επανειλημμένα, στη χώρα μας με "κόμματα" που χρησιμοποιούν τη θρησκεία, ως μέσο εκμετάλλευσης της θρησκευτικής πίστης απλοϊκών ανθρώπων και αναρρίχησης στην εξουσία.

Το είδαμε να συμβαίνει με το κόμμα, τα μέλη του οποίου μπορεί να έχασαν, μεν, τις θέσεις τους στο ελληνικό Κοινοβούλιο, εξασφάλισαν, δε, άλλες στα ελληνικά σωφρονιστικά καταστήματα. Η Ορθοδοξία κατείχε περίοπτη θέση στα συνθήματα του κόμματος, το οποίο είχε αναλάβει τη σωτηρία της πίστης και της πατρίδας μας από τους άπιστους ξένους. Βέβαια, στο όνομα της θρησκείας τα μέλη του μπορούσαν να ρίχνουν και μερικές... ιερές μπούφλες στους άπιστους εχθρούς. 

Η περιθωριοποίηση του συγκεκριμένου κόμματος άφησε ελεύθερο ζωτικό χώρο, τον οποίο έσπευσαν να καλύψουν άλλοι. Κάπως έτσι, είδαμε να καταλαμβάνει έδρανα της Βουλής κόμμα του οποίου ο αρχηγός διέθετε προς πώληση "ιδιόχειρες" επιστολές του Ιησού. Κι αντί οι "πιστοί" να καταδικάσουν, σύσσωμα, τη συγκεκριμένη ύβρη, τι έκαναν; Την αγκάλιασαν, την επαίνεσαν και την πριμοδότησαν με τις ψήφους τους.

Και, επειδή είναι "πολλά τα λεφτά Άρη", και οι πιστοί ιδιαίτερα εύπιστοι, οι διεκδικητές των ψήφων τους εμφανίζονται, ο ένας μετά τον άλλον, σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή. Κάπως έτσι, δόθηκε η ευκαιρία στην κυρία, που βρέθηκε εκτός της πρώτης θέσης του ψηφοδελτίου του κόμματός της, να αποκτήσει βήμα αλλά και το δικαίωμα να εκπροσωπήσει τον λαό μας στη Βουλή. Με τη βοήθεια του Θεού, πάντα. Και τώρα, εκλιπαρεί και ζητά "την προσευχή και τη νηστεία μας, ως δύο πράξεις πίστεως, έτσι ώστε να ελκύσουμε τη Χάρη και το Έλεος του Αγίου Τριαδικού Θεού για να δώσει λύση για την Ελλάδα μας". 

Να τα μας! Η λύση, μία και μοναδική, για τα δεινά της χώρας βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Μια προσευχή (αγνοώ ποια), μια νηστεία (δεν διευκρινίζεται πόσων ημερών) και τέλος τα καθημερινά, εγκόσμια βάσανά μας. Τώρα, για ποιον λόγο η ικεσία δεν περιλαμβάνει και μερικές γονυκλισίες, αδυνατώ να φανταστώ.

Και στις επόμενες εκλογές κάποιες χιλιάδες πιστών θα βρεθούν να ψηφίσουν την κυρία ή ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει. Άλλωστε, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που, σχετικά πρόσφατα, πίστεψαν και στήριξαν έναν άλλο θαυματοποιό, ο οποίος, με τρόπο μαγικό, θα μας απάλλασσε από τα απεχθή, επονείδιστα και αντιλαϊκά Μνημόνια. 

Βέβαια, και για να μην αφήσω την αίσθηση ότι όλα είναι τόσο μαύρα, θα πρέπει να εντοπίσω ένα ελπιδοφόρο στοιχείο. Κατά τον Μεσαίωνα έριχναν στην πυρά τους μάγους και -κυρίως- τις μάγισσες. Σήμερα, οι ψηφοφόροι "ρίχνουν στην πυρά" εκείνους που, τελικά, αποδεικνύεται ότι δεν διαθέτουν μαγικές ιδιότητες και λύσεις. Αν μη τι άλλο, δείχνει μια κάποια πρόοδο.

Θα πάρω τα βουνά

Οι περισσότεροι το ακούν με απορία. Κάποιοι άλλοι δείχνουν δυσπιστία. Άλλοι πάλι το αντιμετωπίζουν με ελαφρύ μειδίαμα, περιμένοντας να τους πω ότι πρόκειται για καλαμπούρι. Και όλοι, ανεξαιρέτως, πιστεύουν ότι πρόκειται για μια ακόμη παραξενιά μου.
Μου φαίνεται αδιανόητο το ότι η πλειονότητα αδυνατεί να αντιληφθεί την υπεροχότητα των καλοκαιρινών διακοπών στο βουνό. Θεωρούν ότι το καλοκαίρι ταυτίζεται με τη θάλασσα, το κολύμπι, το άραγμα στην παραλία.
Θα μπορούσα να πω ότι όλα αυτά με αφήνουν παγερά αδιάφορο αλλά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Το σωστό είναι ότι όλα αυτά μου προκαλούν απέχθεια, για να το διατυπώσω με καθώς πρέπει τρόπο.
Δεν λέω. Η θάλασσα μου αρέσει. Σχεδόν τη λατρεύω. Με ηρεμεί. με σαγηνεύει. Μου αρέσει να την αγναντεύω για ώρες. Αλλά η θάλασσα μου προσφέρει χαρά, όταν οι υπόλοιποι (άνθρωποι) δεν είναι εκεί. Τότε μάλιστα. Μου προκαλεί απέραντη ευχαρίστηση να κάθομαι και να παρακολουθώ τα αφρισμένα κύματα, να ακούω τον ήχο τους, όταν σκάνε με πάταγο στην ακτή. Μου αρέσει να βλέπω την ανατολή ή το ηλιοβασίλεμα σε… άδειες παραλίες.
Η άφιξη -με τις πρώτες ζέστες- των ενοχλητικών λουόμενων στη θάλασσα σηματοδοτεί τη δική μου αποχώρηση. Εννοείται ότι, κάποτε, πλησιάζω την παραλία και κατά τη διάρκεια του θέρους. Το κάνω, συνήθως, από υποχρέωση και, σχεδόν, με βαριά καρδιά.
Και δεν νομίζω ότι έχω άδικο.
Απεχθάνομαι την αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού. Μου προκαλεί έντονη αδιαθεσία και επίπονες ημικρανίες. Βρίσκω απαίσια την αίσθηση του μόνιμα βρόμικου, εξαιτίας του ιδρώτα και της υγρασίας που κάνει ακόμη και το πιο λεπτό ύφασμα να κολλάει στο σώμα, δυσκολεύοντας κάθε κίνηση,  προκαλώντας αγανάκτηση και έντονο εκνευρισμό. Και θα πουν κάποιοι ότι είμαι ιδιότροπος (και δεν θα είναι η πρώτη φορά) και ότι τα παραλέω αλλά δεν ισχύει αυτό. Πέρυσι, κατά την περίοδο των διακοπών (σε θάλασσα, φυσικά) και με καύσωνα, που δεν έχω βρει ακόμη τα λόγια για να τον περιγράψω, ανακάλυψα ότι ο άνθρωπος διαθέτει ιδρωτοποιούς αδένες (μικρές σωληνοειδείς δομές του δέρματος που παράγουν ιδρώτα) και στους αγκώνες. Ναι, στους αγκώνες. Να προσπαθώ να φάω τα υπέροχα εδέσματα που είχα μπροστά μου και ο ιδρώτας να στάζει από παντού. Να στάζει από τους αγκώνες και να κολλάει επάνω τους το χάρτινο τραπεζομάντηλο και να διαλύεται σε μικρά κομματάκια… Εφιάλτης.
Σιχαίνομαι τη λεπτή άμμο που βρίσκει ευφάνταστους τρόπους για να τρυπώνει παντού. Να μπαίνει ανάμεσα στα δαχτυλάκια των ποδιών, να εισχωρεί στα νύχια και τα αφτιά, να γίνεται δεύτερο δέρμα στις παλάμες, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να πιάσεις το ποτήρι, το φλυτζάνι, το μπουκάλι, το αντηλιακό και, κυρίως, το βιβλίο ή το τάμπλετ. Και το ακόμη χειρότερο, το ακραία ενοχλητικό, είναι όταν η άμμος έρχεται και γίνεται ένα με το αντηλιακό, με το οποίο έχεις πασαλειφτεί, τάχα για να σε προφυλάξει. Και να μη βγαίνει η άτιμη παρά μόνο με ζεστό (το κατακαλόκαιρο!!!) νερό.
Μισώ και τη φασαρία. Μου τη δίνει στα νεύρα η φωνή της μάνας που καλεί τον Λαλάκη να μην πηγαίνει στα βαθιά, να φάει το αβγό του, να φορέσει καπέλο, να μην πετάει άμμο στον κύριο που κάθεται δίπλα του, να βγει επιτέλους από το νερό, να μην παίζει στον ήλιο, να σκουπιστεί για να μην κρυώσει και «ποιος θα τα τραβήξει μετά», να μη φωνάζει σαν σεληνιασμένο, να μη ρίχνει νερό στη γιαγιά… Μου σμπαραλιάζει το νευρικό σύστημα ο ήχος της ρακέτας, με τρομοκρατεί το μπαλάκι που περνάει σύριζα από το κεφάλι μου, με εκνευρίζει η σκόνη που σηκώνει η παρέα που αποφάσισε να στήσει αγώνα ποδοσφαίρου, βόλεϊ, αντιπτέρισης (badminton) ή ό,τι άλλο, μέσα στον συνωστισμό.
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω (να γράψω) κάτι άλλο. Και πιστεύω ότι ο ιδιότροπος δεν είμαι εγώ αλλά όλοι εκείνοι που τη βρίσκουν και θεωρούν ότι κάνουν διακοπές μέσα σε αυτόν τον εφιάλτη.

Προτιμώ το βουνό. Λατρεύω την καλοκαιρινή δροσιά του, τους ήχους του. Με ξεκουράζει η ηρεμία του, η κίνηση των δέντρων, τα χρώματά του, οι γεύσεις του, οι εναλλαγές του καιρού. Τρελαίνομαι για τις ξαφνικές μπόρες, για τα σύννεφα που κατεβαίνουν χαμηλά, τα κελαϊδίσματα των πουλιών, το αλύχτισμα των σκύλων. Ονειρεύομαι παρακολουθώντας τον χορό των πανύψηλων ελάτων. Χαλαρώνω στις σκιές των πυκνών πλατάνων. Διαβάζω ατελείωτες ώρες και γίνομαι δημιουργικός ακούγοντας τη... σιωπή. Αφήνομαι στο κελάρυσμα των νερών. Νιώθω έξαψη από τον ήχο της βροχής στους τσίγκους της στέγης.  Δεν αλλάζω με τίποτε την αίσθηση του καθαρού αέρα. Κι όλα αυτά, μακριά από τον συνωστισμό, την ένταση, τον πανικό, και -κυρίως- τον βρομερό ιδρώτα.
Οπότε αφήνω τους άλλους στις σκέψεις και τις ορέξεις τους.

Εγώ θα πάρω τα βουνά.

Πάλι.

Το πρωί καθηγητής, το βράδυ χαρτορίχτρα

Στη φωτογραφία
φαίνεται καθαρά το θέμα
των εξετάσεων, όπως το
είχαμε προβλέψει
με απόλυτη ακρίβεια

Η στιγμή της γνωστοποίησης των θεμάτων, σε κάθε μάθημα, των Πανελληνίων αποτελεί μια ιδιαίτερα κρίσιμη και ξεχωριστή στιγμή. Κάθε χρόνο. Δεν είναι τόσο το ότι βάζει τέλος στην αγωνία χιλιάδων μαθητών και των γονιών τους. Είναι ότι θέτει το όριο μεταξύ σοβαρών και γραφικά ανόητων καθηγητών. 

Ανυπομονώ για τη συγκεκριμένη στιγμή. Περιμένω τη διαχρονικά ανόητη ανακοίνωση του "πιασίματος του θέματος" και την επίδειξη των τεκμηρίων του γεγονότος. Το κάναμε, το συζητήσαμε, το είχαμε προβλέψει ότι θα "πέσει". Περιμένω τη γελοιοποίηση ανθρώπων που θέλουν να δείχνουν αλλά, τελικά, δεν είναι σοβαροί. Και κάθε χρόνο, οι ίδιοι και οι ίδιοι πέφτουν στην παγίδα του λαϊκισμού, της ανοησίας, της απόλυτης βλακείας και της απύθμενης μετριότητας.

Φέτος, για παράδειγμα, το θέμα της Έκθεσης αναφερόταν στην παραβίαση των δικαιωμάτων της γυναίκας. Λόγω και της επικαιρότητας (γυναικοκτονίες, me too, περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και κάθε μορφής κακοποίησης και εκμετάλλευσης γυναικών), το θέμα αναμενόταν εδώ και μερικά χρόνια. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει φροντιστήριο, καθηγητής, που δεν το είχε προσεγγίσει. Δεν υπάρχει λυσάρι (μάλλον) που δεν το περιείχε.

Οπότε προς τι η τρελογλυκουλίνικη χαρά του "πιάσαμε το θέμα"; Προς τι οι χαζοχαρούμενες ανακοινώσεις του στιλ: "Το θέμα των πανελληνίων αναλύεται στη σελίδα 5076 του βοηθήματός μας"; Δηλαδή, ο στόχος ενός καθηγητή που διδάσκει το μάθημα της Έκθεσης, των Αρχαίων, των Μαθηματικών..., είναι να "πιάνει" τα θέματα; Ε; Κι αν ο στόχος είναι αυτός, για ποιον λόγο τα παιδιά να παρακολουθούν μαθήματα σε φροντιστήρια και να μην ξημεροβραδιάζονται σε γραφεία στοιχημάτων, σε χαρτοριχτάδικα ή σε καφετζουδομάγαζα (μαγαζιά στα οποία ασκείται η αρχαία τέχνη της ανάγνωσης φλιτζανιού);

Μη χειρότερα να λέμε. Γελοιότητες για γέλια και για κλάματα. Λες και είμαστε αλογομούρηδες (αργκό: άνθρωποι που ασχολούνται με τις ιπποδρομίες) που περιμένουν να δουν, αν κέρδισαν το στοίχημα.

Κι αλήθεια, οι συγκεκριμένοι στοιχηματζήδες στις ενημερώσεις γονιών και μαθητών που επιθυμούν να εγγραφούν στα φροντιστήριά τους τι κάνουν; Ισχυρίζονται ότι "πιάνουν" τα θέματα; Υπόσχονται ότι θα τα πιάσουν και στις επόμενες πανελλαδικές; Η συζήτηση κινείται σε επίπεδο "το παιδί σας είναι και θα παραμείνει τούβλαρος αλλά εμείς θα του δώσουμε τα θέματα που θα πέσουν";

Παίζουν με την αγωνία των παιδιών, εκμεταλλεύονται την απόγνωση των γονιών, πουλάνε ελπίδα σε κάθε κατακαημένο, υπόσχονται εύκολες λύσεις, αυτοπροβάλλονται ως μεσσίες.

Υπάρχει κάτι που λέγεται διδασκαλία και, μάλλον, ως διαδικασία διαφεύγει από κάποιους καθηγητές. Υπάρχει κάτι που λέγεται λογική, γνώση της πραγματικότητας, προσέγγιση και κατανόηση της θεωρίας, οργάνωση της σκέψης και των επιχειρημάτων. Υπάρχει μια τεχνική στην προσέγγιση της Έκθεσης -και των άλλων μαθημάτων- κι αν κάποιοι δεν την κατέχουν, δεν μπορεί να θεωρούνται καθηγητές. 

Και σίγουρα, ποτέ δεν είναι αργά για αλλαγή επαγγέλματος. Το στοίχημα ανθίζει, εκείνοι που καταφεύγουν σε χαρτορίχτρες, σε καφετζούδες, σε τάματα πυκνώνουν τις τάξεις των ανθρώπων γύρω μας, οι πωλητές επιστολών του Ιησού μπαίνουν στη Βουλή. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, λοιπόν! 

 

 

Ιστορίες Πανελλαδικών: Η ζωή δεν είναι μονόδρομος

Ξεκινώ το ταξίδι από την Αθήνα με προορισμό τη Λάρισα. Το μυαλό μου είναι στις πανελλαδικές.

Κινούμαι με μικρή ταχύτητα στα στενά δρομάκια της γειτονιάς με κατεύθυνση, αρχικά, τον κεντρικό δρόμο της περιοχής και, στη συνέχεια, τη λεωφόρο που θα με οδηγήσει στον προορισμό μου. Η κίνηση εκεί πυκνώνει. Αυτοκίνητα από διαφορετικές αφετηρίες εισβάλλουν στον μεγάλο αυτοκινητόδρομο από κάθε διασταύρωση που συναντώ. Κινούμαι, πλέον, με σταθερή ταχύτητα. Ακολουθώ την ίδια πορεία με πολλούς άλλους. Δεν ξεκινήσαμε από την ίδια αφετηρία αλλά με αρκετούς οδηγούς έχω τον ίδιο προορισμό. 

Συμβαίνει στο ταξίδι μου ό,τι συμβαίνει και στο ταξίδι της ζωής. Άνθρωποι ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες, ακολουθούν εναλλακτικές διαδρομές, κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες, κάποια στιγμή φτάνουν στην ίδια λεωφόρο και κάποτε καταλήγουν στον ίδιο προορισμό.

Ταξιδεύω, πλέον, στη λεωφόρο. Το μυαλό μου συνεχίζει να ταξιδεύει στις Πανελλαδικές.

Πόσο θα ήθελα να το εξηγήσω αυτό στους μαθητές μου; Πόσο θα ήθελα να τους δείξω ότι η ζωή δεν είναι μονόδρομος. Είναι μονοπάτια, είναι δρόμοι, οι οποίοι, συχνά, οδηγούν στις ίδιες λεωφόρους. Να τους δείξω ότι για τον προορισμό δεν υπάρχει μία και μοναδική πορεία. Μπορεί κανείς να φτάσει σε αυτόν ακολουθώντας τον δικό του δρόμο, με τη δική του ταχύτητα. Η κίνηση της λεωφόρου δεν προέρχεται από έναν συγκεκριμένο δρόμο. Τροφοδοτείται από διαφορετικές αφετηρίες, πυκνώνει σε κάθε καινούρια διασταύρωση. 

Σίγουρα, υπάρχουν οι μαθητές που το έχουν καταλάβει αυτό. Είναι εκείνοι που έχουν εντοπίσει εναλλακτικές λύσεις για τη μελλοντική πορεία τους. Με ωριμότητα (ορισμένων) ενηλίκων έχουν ενημερωθεί για τις επιλογές που τους προσφέρονται, για τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά τους, για τους δρόμους που μπορούν να τους οδηγήσουν σε επιθυμητούς στόχους. Το γεγονός ότι έχουν συνειδητοποιήσει εναλλακτικές πορείες, τους προσφέρει ηρεμία, βοηθάει στη συγκέντρωση και την οργανωμένη προσπάθεια. Η εμπειρία μου δείχνει ότι αυτή η κατηγορία υποψηφίων τα καταφέρνει -συνήθως- καλά όχι μόνο στις εξετάσεις αλλά και στη μετέπειτα ζωή της.

Αυτοί αποτελούν μια μειονότητα. Δυστυχώς. Οι περισσότεροι βαδίζουν προς τις εξετάσεις πλέοντας σε πελάγη άγνοιας, ισχυρίζονται ότι έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο όνειρο που θα τους έκανε ευτυχισμένους ενώ οτιδήποτε άλλο θα τους καθιστούσε δυστυχείς και θα τους έκανε να νιώθουν αποτυχημένοι. Στην πραγματικότητα δεν έχουν καν προορισμό.

Στην ερώτηση "για ποιον λόγο έχουν απορρίψει άλλους δρόμους", απαντούν με μισόλογα και, τις περισσότερες φορές, χωρίς επιχειρήματα. Δείχνουν ξεκάθαρα ότι η επιλογή τους δεν είναι αποτέλεσμα γνώσης. Έχουν παρασυρθεί από τα στερεότυπα ενός συντηρητικού περιβάλλοντος και μιας κοινωνίας που κινείται με γνώμονα δεδομένα του παρελθόντος. Εγκλωβισμένοι σε συντηρητικές επιλογές, έχουν ταυτίσει την ευτυχία, την καταξίωση, την ίδια την ύπαρξή τους με αντιλήψεις που αντικατοπτρίζουν άλλες εποχές και, συχνά, ανεκπλήρωτα όνειρα προηγούμενων γενιών. Όσο για την ενημέρωσή τους για τις εξελίξεις, που τρέχουν με ταχύτητα φωτός, ούτε λόγος. 

Η άγνοια είναι κακός σύμβουλος, τροφοδοτεί το άγχος, τις εντάσεις, την αδυναμία συγκέντρωσης αλλά πώς να τους πείσεις γι αυτό; Συνεχίζουν παραζαλισμένοι και εξουθενωμένοι την πορεία τους μέσα στην ανασφάλεια, τα λάθη, τον πανικό, τα ξεσπάσματα, τα κλάματα, τα... τάματα. 

Κάποιοι από αυτούς θα αναγκαστούν από τα δεδομένα να ακολουθήσουν διαφορετική πορεία. Και ίσως σε αυτή ανακαλύψουν τον πραγματικό προορισμό τους. Κάποιοι θα συμβιβαστούν με επιλογές που δεν είχαν σκεφτεί προηγουμένως. Κάποιοι θα ανακαλύψουν, ίσως πολύ, αργά και βίαια ότι το όνειρό τους δεν ήταν πραγματικά δικό τους.

Πόσο θα ήθελα να εξηγήσω στους μαθητές μου ότι η ζωή δεν είναι μονόδρομος. Είναι μονοπάτια και μικροί δρόμοι, που, συχνά, οδηγούν στις ίδιες  λεωφόρους. 

Καλή τύχη στις εξετάσεις σας! Εύχομαι η ζωή σας να είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι, όποιον δρόμο κι αν ακολουθήσετε!

Με αφορμή τη γιορτή της μητέρας και όχι μόνο

Αν αναζητάτε γλυκανάλατες αηδίες, τρελογλυκουλίνικες αναφορές, συγκινητικά τσιτάτα, λόγια γεμάτα Κομφουκιανή σοφία, για τη μητρότητα, την αγάπη της μητέρας, τη θυσία της και άλλα τέτοια γούτσου γούτσου, σας πληροφορώ με κάθε υπευθυνότητα ότι δεν θα τα βρείτε εδώ. Οπότε συνεχίστε την περιήγησή σας στην απεραντοσύνη του Διαδικτύου, το οποίο, σήμερα, θα βουλιάξει από ιδιαίτερα φορτισμένες αναφορές και αφιερώματα, λόγω της ημέρας.

Η αφορμή για το συγκεκριμένο δεν ήταν -σίγουρα δεν ήταν- η σημερινή οικουμενική και πανανθρώπινη γιορτή. Αφορμή υπήρξαν οι αναρτήσεις που ήδη έχουν κατακλύσει το διαδικτυακό σύμπαν για να δείξουν... Δεν έχω καταλάβει τι, ακριβώς, θέλουν να δείξουν.

Και δεν είναι η μόνη περίπτωση διατύπωσης ευχών, συγχαρητηρίων, έκφρασης αγάπης, στοργής, λατρείας, έρωτα,... στο ΦουΜπου, που με γεμίζει απορίες. Για παράδειγμα, γιορτάζει ο γιος, η κόρη, η μάνα, ο πατέρας, ο ξάδερφος, η ξαδέρφη, ο μπατζανάκης, η μπατζανάκα, ο κουμπάρος, η κουμπάρα μου (πάντως, αυτό με την αρσενικοθήλυκη γλώσσα με κουράζει και με καθυστερεί πολύ), θα γράφω ανοησίες στο Διαδίκτυο και δεν θα τους τις εκφράσω κατάμουτρα -αν ζούμε στο ίδιο σπίτι- ή δεν θα προτιμήσω μια πιο προσωπική, τηλεφωνική ή, πλέον, βιντεοκλητική, επικοινωνία;

Περνάει ο γιος, η κόρη, ο/η... (συμπληρώστε τα κενά) σε μια πανεπιστημιακή σχολή ή σε ένα ΙΕΚ, γίνονται δεκτοί σε ένα μεταπτυχιακό ή διδακτορικό ή τα ολοκληρώνουν, μπαίνουν στην παραγωγική διαδικασία, θα τους συγχαρώ μέσω Φουμπου; Δεν θα ήταν πιο λογικό να τους συγχαρώ πιο... ιδιωτικά; Τους δίνω συγχαρητήρια, τους δηλώνω πόσο υπερήφανος αισθάνομαι, εκφράζω τη χαρά μου, άμεσα ή, αν βρίσκονται μακριά μου, μέσω Zoom, Teams, Skype, messenger ή έστω τηλεφωνικά. Έχω την αίσθηση ότι αυτό είναι το λογικό. Τα υπόλοιπα, άρα, δεν είναι.

Βλέπω, για παράδειγμα, ανάρτηση μέσω της οποίας ο γονιός συγχαίρει το παιδί του για μια επιτυχία και σκέφτομαι: Πω πωωω, ο κακόμοιρος ο γονιός έχει "σκοτωθεί" με το παιδί και δεν θέλει άμεση επικοινωνία μαζί του. Τι κρίμα!

Βλέπω -άλλο παράδειγμα αυτό- ανάρτηση μέσω της οποίας ο σύζυγος εύχεται χρόνια πολλά στη γυναίκα του ή το αντίστροφο και με παίρνει από κάτω η στενοχώρια, γιατί σκέφτομαι ότι δεν ζουν πλέον στο ίδιο σπίτι και άρα έχουν πλακωθεί ή και χωρίσει. Τι άλλο να σκεφτεί κάποιος λογικός άνθρωπος;

Εκτός κι αν τέτοιες ενέργειες εκφράζουν κάααποια ματαιοδοξία. Στους περισσότερους συμβαίνει, άλλωστε. Άνθρωποι είμαστε και είναι αποδεκτό να έχουμε τις αδυναμίες μας. Αλλά όταν η συγκεκριμένη συμπεριφορά γίνεται... θεσμός, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Είναι σαν εκείνες τις θλιβερές παρέες που θρονιάζονται δίπλα σου στην ακτή, στο καφέ, στο εστιατόριο, στο μπαρ, στο clubάκι, στο στασίδι... αποπνέοντας τον ορισμό της μιζέριας και της ανίας. Όταν, όμως, έρχεται η στιγμή της αυτοφωτογράφισης, να τα προκάτ χαμόγελα και να τα ψεύτικα τα γέλια, και να το βλαμμένο ύφος, το οποίο για κάποιον αδιανόητο λόγο έχει ταυτιστεί με την έκφραση της απόλυτης πληρότητας.

Φτάνω στο συμπέρασμα. Οι ιδιωτικές στιγμές πρέπει να παραμένουν τέτοιες. Η κοινοποίησή τους αφαιρεί τη μαγεία, την ιδιαιτερότητα, τον αυθορμητισμό, το συναίσθημα. Αν κάποιος επιμένει στη γνωστοποίησή τους, ας το κάνει με τη μορφή καθαρής ανακοίνωσης. "Ανακοινώνω ότι σήμερα γιορτάζει η γυναίκα μου, επειδή είναι μητέρα ή επειδή είναι η ονομαστική γιορτή της ή επειδή φορτώθηκε έναν ακόμη χρόνο στην πλάτη της". Ή "Ανακοινώνω ότι το παιδί μου κατάφερε να περάσει στην τάδε σχολή". Σε κάθε άλλη περίπτωση καταλήγει γραφικός. Και εννοείται ότι, αν κάποιος θέλει να συμπεριφέρεται με τέτοιον τρόπο, δεν μπορούμε να του το απαγορεύσουμε ούτε να τον προφυλάξουμε.

Και μέρα που είναι δεν θα μπορούσα να κλείσω χωρίς να αφιερώσω στις μητέρες όλου του κόσμου ένα αριστουργηματικό ποίημα που εμπνεύστηκα με τίτλο "Χωρίς όρια η αγάπη της μητέρας".

Χωρίς όρια η αγάπη της μητέρας

Στο βασίλειο της αγάπης, ένα φως καθοδήγησης,
Ένας φάρος ζεστασιάς στην πιο σκοτεινή νύχτα,
Ένα τρυφερό άγγιγμα, μια χαλαρωτική αγκαλιά,
Μητρική αγάπη, θεία χάρη.

Αυτή την ξεχωριστή μέρα, βρισκόμαστε δίπλα,
Για να τιμήσουμε μια ψυχή τόσο αγνή και αγαπητή,
Η αγάπη της απεριόριστη, η καρδιά της τόσο ευγενική,
Ένας θησαυρός μέσα της, μια αιώνια αξία.

Μας φρόντισε ευγενικά, στην αγκαλιά της,
Καλλιεργήσαμε τα όνειρά μας, με απόλυτη χάρη,
Μέσα από γέλια και δάκρυα, στάθηκε δίπλα μας,
Ένας φύλακας άγγελος που εμπιστευόμαστε.

Τα απαλά της λόγια, ένα νανούρισμα,
Παρηγορητικοί ψίθυροι καθώς περνούν οι μέρες,
Μας φτιάχνει τη διάθεση, όταν οι ουρανοί σκοτεινιάζουν,
Ένα ακλόνητο στήριγμα, ό,τι κι αν συμβεί.

Στην αγκαλιά της, βρίσκουμε παρηγοριά και γαλήνη,
Μια αγάπη που υπερβαίνει καθετί και δεν θα πάψει ποτέ,
Θυσιάζεται χωρίς δεύτερη σκέψη,
Για την ευτυχία μας έδωσε μάχες .

Είναι η πηγή δύναμης όταν είμαστε αδύναμοι,
Μια δεξαμενή σοφίας που αναζητούμε,
Η ακλόνητη πίστη της, ένας φάρος τόσο φωτεινός,
Μας καθοδηγεί σε κάθε δύσκολη στιγμή.

Αυτή τη μέρα, γιορτάζουμε την αξία της,
Η αγάπη μιας μητέρας, η μεγαλύτερη στη Γη,
Με ευγνωμοσύνη και χαρά, οι καρδιές μας ξεδιπλώθηκαν,
Για την εξαιρετική, ασύγκριτη μητέρα του κόσμου.

Ας την αγαπάμε, ας τη λατρεύουμε,
Η ανιδιοτελής αγάπη που για πάντα,
Ρέει από την καρδιά της μητέρας, βαθιά και αληθινή,
Καλή Ημέρα της Μητέρας, αγαπητή μητέρα, σε σένα. 

Με μια μικρήηη βοήθεια από το ChatGPT