Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2007

S e c r e t !!!

Λοιπόν, την πάτησα σαν αγράμματος και η τιμωρία μου είναι να το παραδεχτώ και να το ομολογήσω δημοσίως! Γενικά, με την επιλογή βιβλίων είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός και σπάνια παρασύρομαι από το όνομα του συγγραφέα, τις πωλήσεις ή το χαρακτηρισμό τους ως best sellers! Όχι ότι αυτά δε με επηρεάζουν, αλλά δεν είναι ικανά από μόνα τους να με οδηγήσουν στην αγορά ενός βιβλίου. Πάντα και πριν την αγορά θα πάρω το βιβλίο στα χέρια μου, θα διαβάσω για το συγγραφέα, για το περιεχόμενο και ίσως ρίξω μια ματιά σε κάποιες σελίδες για να αποκτήσω μια εικόνα του τρόπου γραφής και του ύφους. Αν όλα αυτά μου προκαλέσουν κάτι θετικό, αγοράζω το βιβλίο, διαφορετικά το αφήνω στο ράφι του κι αυτό ήταν. «Βιβλίο στο σακί» δεν αγοράζω!
Αυτή τη φορά, όμως, το έκανα! Και την πάτησα γιατί κανέναν από τους κανόνες μου επιλογής και αγοράς ενός βιβλίου ακολούθησα! Οι πιέσεις που δέχτηκα ήταν αφόρητες. Οι προτροπές του στιλ: «πάρ’ το και θα με θυμηθείς» ή «καλά, ακόμη δεν το έχεις διαβάσει;» με παράσυραν και με οδήγησαν στην αποκοτιά να αγοράσω ένα βιβλίο που με έκανε κυριολεκτικά να μισήσω τον εαυτό μου, να περιέλθω σε κατάσταση αυτολύπησης, να βρίσκομαι στα πρόθυρα κατάθλιψης και τελικά να αναθεωρήσω την αυτοϊδέα μου, εννοείται προς το χειρότερο!
Δικαιολογίες, θα σκεφτείτε, αλλά κάπως έτσι σύρθηκα στο βιβλιοπωλείο και παραβαίνοντας κάθε αρχή μου, αγόρασα το «Secret»! Έχουν περάσει βιβλία και βιβλία από τα χέρια μου, ανάμεσά τους αριστουργήματα αλλά και μετριότητες και σίγουρα ορισμένα πιο βαρετά κι από τα στρείδια! Με το συγκεκριμένο, όμως, δε συγκρίνεται κανένα! Διαβάζοντάς του είχα την αίσθηση ότι παρακολουθούσα μαραθώνιο χελωνών σε αργή κίνηση!
Από τον τίτλο και μόνο έπρεπε να το καταλάβω. «Secret»! Το οποίο «Secret» έχει πουλήσει μερικά εκατομμύρια αντίτυπα σ’ όλο τον κόσμο, άρα λογικά θα έπρεπε να έχει αλλάξει τίτλο και να γίνει το … «βούκινο»! Το σκέφτηκα αλλά δεν το αξιοποίησα και καλά να πάθω! Λείπουν οι ηλίθιοι; Αμ δε λείπουν! Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι και «όλο το σύμπαν συνωμοτεί» για να οδηγούμαστε στις ίδιες ηλίθιες επιλογές είτε ζούμε στην Αμερική (πατρίδα της ηλιθιότητας) είτε στη Λιθουανία είτε στην Ελλάδα (πατρίδα του πολιτισμού). Ο ηλίθιος τελικά είναι άπατρις, είναι ο ορισμός της παγκοσμιοποίησης!
Μ’ αυτά και μ’ αυτά βρέθηκα με το … βιβλίο (να το κάνει ο Θεός) στα χέρια μου. Το σοκ από την πρώτη κιόλας επαφή υπήρξε οδυνηρότατο! Κάτι τύποι -δασκάλους του «μυστικού» τους χαρακτήριζε- έγραφαν τις απόψεις τους για το πώς το «Secret» τους άλλαξε τη ζωή, πώς από άστεγοι έγιναν εισοδηματίες, πώς από φτωχοί έγιναν πλούσιοι, πώς από άσχημοι έγιναν Σκλεναρίκοβες και Μπραντ Πητ, πώς η σκωληκοειδίτιδά τους εξαφανίστηκε από μόνη της, πώς το σπίτι τους απόκτησε πισίνα, πώς το σαραβαλάκι τους μετατράπηκε σε Λότους! Κι όλα αυτά χάρη στο «μυστικό» που έρχεται από τα βάθη των αιώνων. Οι συγκεκριμένοι τύποι με ιδιότητες όπως διδάκτωρ στην τεχνική του Φενγκ Σούι, ειδήμονες στη μεταφυσική, γκουρού της εξήγησης ονείρων μοιράζονται απλόχερα μαζί μας το μυστικό της ζωής, της υγείας και κυρίως του πλουτισμού. Κουραφέξαλα!
Μάλιστα, όπως διαβάζει κανείς, το «Secret» ήταν γνωστό από παλιά. Γνώστες του υπήρξαν από τον Πλάτωνα και τον Ντα Βίντσι μέχρι τον Έντισον και άλλους μεγάλους και τρανούς του πνεύματος που μας έχουν αφήσει χρόνους και καιρούς και δεν μπορούμε να τους βρούμε και να τους ρωτήσουμε αν κάτι τέτοιο ισχύει. Τέλος πάντων, το φοβερό και τρομερό «μυστικό» που είναι ικανό να αλλάξει τα πάντα προς το καλύτερο είναι απλό. Πρόκειται για το «νόμο της έλξης» σύμφωνα με τον οποίο αν ο οποιοσδήποτε σκεφτεί κάτι που επιθυμεί έντονα, είναι βέβαιο ότι θα το αποκτήσει! Τόσο απλά είναι τα πράγματα! Σκεφτείτε, αποκτήστε, τελειώσατε!
Το βιβλίο είναι μια ακόμη από τις πολλές μπαρούφες που σκέφτηκαν ανά τον κόσμο αμερικανάκια για να τα ’κονομήσουν τρελά πουλώντας ελπίδα. Αναφέρεται σε φρικιά που τρέχουν και δε φτάνουν σε μάγισσες και χαρτορίχτρες με απορίες του στιλ: «θα με πάρει ο Λαλάκης ή να ετοιμάσω το ράφι για ξεχειμώνιασμα;» ή «θα πάει καλά το βουλκανιζατέρ που άνοιξε ο Μητσάρας μου;» ή «τι να κάνω για να με ερωτευτεί ο Λούκος;» και παρόμοια απέραντης βλακείας! Αναφέρεται σε άτομα κενά, απογοητευμένα, χωρίς αυτοπεποίθηση και αίσθηση της πραγματικότητας, που περιμένουν αλλά δεν προσπαθούν. Σε άτομα που το πιο ποιοτικό ανάγνωσμα που είχαν δει πριν το συγκεκριμένο ήταν «ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης».
Η όλη κατάσταση είναι μια ολόκληρη βιομηχανία -ιστοσελίδες, ταινίες, σεμινάρια- όπου οι … «δάσκαλοι του μυστικού» αναλύουν, παρακινούν, συμβουλεύουν τα θύματά τους και όλα αυτά βέβαια με το αζημίωτο. Σαν κάτι αμερικανικές εκπομπές όπου φωτισμένοι από το Θεό μοιράζονται την εμπειρία τους και την αγιοσύνη τους με τους απλούς θνητούς μαζεύοντας παράλληλα και μερικές χιλιάδες δολάρια για να πιάσει η ευχή!
Δυστυχώς αυτή είναι η εποχή μας! Εύκολο κέρδος από την πώληση ελπίδας! Είναι τόσοι οι απελπισμένοι γύρω μας και είναι τόσο ευάλωτοι που κάποιος μπορεί να τους εκμεταλλευτεί πανεύκολα. Όχι μόνο με βιβλία σαν το «Secret», το «Πώς θα γίνετε πλούσιοι», το «Μάθετε να είστε ευτυχισμένοι» αλλά και με σεμινάρια του στιλ «Πώς θα προσληφθείτε στο Δημόσιο» και με κάθε είδους Τζόκερ και Λόττο και Κίνο και Πίνο και τ’ διαόλ’ τα κέρατα αλλά και με διαφημίσεις και τηλεοπτικές εκπομπές του στιλ «με ένα τηλεφώνημα σας λύνουμε το πρόβλημα και στέλνουμε τον αγαπημένο σας στην αγκαλιά σας». Η εκμετάλλευση του πόνου! Αυτό είναι τελικά το μυστικό! Κι ο καημένος ο κοσμάκης τρέχει αναζητώντας ελπίδα και πληρώνοντας αδρά γι αυτή!
Αν ανήκετε στους τυχερούς που ακόμη δεν άγγιξαν το συγκεκριμένο βιβλίο, παραμείνετε στην κατάσταση αυτή, αν πάλι ανήκετε σε όσους την πάτησαν αγοράζοντάς το κρατήστε το ... μυστικό! Προσωπικά έχω αποφασίσει ότι θα είναι το πρώτο βιβλίο που αγόρασα αλλά που ποτέ δε θα βρει μια θέση στη βιβλιοθήκη μου!

Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2007

"Ζητούνται Ηγέτες με όραμα..."

Κάπως έτσι θα μπορούσαν να ξεκινούν, στο άμεσο μέλλον, αγγελίες κομμάτων, διεθνών οργανισμών αλλά και εθνικών κρατών σε μια προσπάθεια εντοπισμού ατόμων με γνωρίσματα τα στοιχεία εκείνα που καθιστούν κάποιον ικανό να χαρακτηριστεί ως ηγέτης. Και θα μπορούσαν να συνεχίζουν, «... με ισχυρή προσωπικότητα, με βαθιά γνώση της εποχής και ικανότητα να διαβλέπουν και να αξιοποιούν στο έπακρο τις προοπτικές. Παρέχεται υψηλή αμοιβή και μια σίγουρη θέση... στην παγκόσμια ιστορία»!
Βιώνουμε ήδη τη συνειδητοποίηση της αδυναμίας των σύγχρονων κοινωνιών να πορευτούν στο δρόμο που έχουν χαράξει, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο οι οικονομικές όσο και οι επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις, χωρίς σοβαρή και δυναμική πολιτική ηγεσία. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι, όσο η πολιτική και άρα οι πολιτικοί παρακολουθούν παθητικά τα τεκταινόμενα, αδυνατώντας να ηγηθούν των κοσμογονικών μεταβολών που συντελούνται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, οι κοινωνίες θα βυθίζονται όλο και πιο βαθιά στο τέλμα των προβλημάτων, της ανασφάλειας και της απαισιοδοξίας. Οι επαναλαμβανόμενες οικονομικές κρίσεις, η αστάθεια, η πιθανότητα λαϊκών εξεγέρσεων καθώς και εκείνη νέων τρομοκρατικών ενεργειών θα συνοδεύουν την παγκόσμια κοινότητα για όσο διάστημα αυτή αδυνατεί να αναδείξει ηγέτες ικανούς να αναλάβουν το δύσκολο έργο της οργάνωσης του κόσμου μας στις βάσεις που επιβάλλουν τα νέα δεδομένα.
Υποστηρίζεται συχνά ότι η έλλειψη ηγετών είναι φυσιολογική καθώς δεν υφίστανται πλέον οι κατάλληλες ιστορικές συνθήκες που θα ήταν ικανές να αναδείξουν τέτοιες φυσιογνωμίες. Με απλά λόγια υποστηρίζεται ότι ένας ηγέτης, μάλλον, δε θα είχε σήμερα αντικείμενο ενασχόλησης! Μια ματιά σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας, όμως, θα μπορούσε να πείσει ότι το αντίθετο συμβαίνει, αφού και πιεστικά προβλήματα υπάρχουν και κοσμοϊστορικές ανακατατάξεις συντελούνται σε οικονομικό, κοινωνικό και ιδεολογικό επίπεδο και μεγάλες δόσεις αναταραχής και εκρηκτικών συγκρούσεων κάνουν δυναμικά την εμφάνισή τους ανά την υφήλιο. Τοπίο ιδανικό για την εμφάνιση και απήχηση ατόμων με οράματα και σχεδιασμό για το μέλλον που θα μπορούσαν με απλές κινήσεις να εξουδετερώσουν και να οδηγήσουν στην αφάνεια τους σημερινούς πολιτικούς - διαχειριστές που δεν αποτελούν παρά δημιουργήματα της μικρής οθόνης και των δημόσιων σχέσεων κι όχι των ικανοτήτων τους ως προς τη διαμόρφωση των κατάλληλων πολιτικών ιδεολογιών και δομών.
Κι όμως, οι σύγχρονες κοινωνίες πάσχουν από έλλειψη ηγετών! Φταίει άραγε η διάθεση των οικονομικών παραγόντων να ελέγξουν απόλυτα τους αντιπροσώπους των λαών; Μα οι οικονομικά ισχυροί ανέκαθεν στόχευαν στην ανάπτυξη «ιδιαίτερων» σχέσεων με την εξουσία και στην ανάδειξη ανθρώπων αρεστών στους ίδιους. Μήπως ευθύνεται η κυριαρχία της τηλεόρασης και η εγκαθίδρυση ενός νέου τύπου δημοκρατίας, της «τηλεοπτικής»; Μα κάθε εποχή πρόσφερε τα δικά της μέσα για ανάδειξη πολιτικών προσωπικοτήτων. Κάποτε διακρίνονταν εκείνοι που είχαν την ικανότητα να συνεπαίρνουν τα πλήθη με τους λόγους που εκφωνούσαν από ένα ... «μπαλκόνι», ενώ σήμερα εκείνοι που μπορούν να το κάνουν μέσω της τηλεοπτικής εικόνας.
Αλλού φαίνεται να βρίσκεται η αιτία της έλλειψης ηγετικών προσωπικοτήτων στο χώρο της πολιτικής, μια έλλειψη που συμβαδίζει με τα κενά που παρουσιάζονται και σε άλλους τομείς και η οποία θα έπρεπε να θεωρείται αναμενόμενη. Η αιτία βρίσκεται στο ρυθμό των εξελίξεων και στην αδυναμία των σύγχρονων κοινωνιών να προετοιμάσουν γι αυτές τα μέλη τους. Τα εκπαιδευτικά συστήματα πρόσφεραν -και συνεχίζουν να το κάνουν- διαπαιδαγώγηση στηριγμένη σε αρχές του παρελθόντος, αρχές στα πλαίσια των οποίων το εθνικό κράτος αποτελούσε κυρίαρχη και σταθερή οντότητα, τα όρια δράσης υπήρξαν αυστηρά προκαθορισμένα, οι εξελίξεις ακολουθούσαν ρυθμούς στους οποίους ο μέσος άνθρωπος είχε τη δυνατότητα να προσαρμοστεί ενώ και οι αξίες της ζωής χαρακτηρίζονταν από ιδιαίτερη σταθερότητα. Ο σύγχρονος άνθρωπος προετοιμάστηκε για έναν κόσμο τον οποίο δεν πρόκειται να αντικρύσει ποτέ!
Τα άτομα που προέρχονται από τέτοιου είδους διαπαιδαγώγηση βρίσκονται σε κατάσταση σύγχυσης καθώς παρακολουθούν το εθνικό κράτος να χάνει την πρωτοκαθεδρία του από τις οικουμενικές δομές που διαμορφώνονται, τις εξελίξεις να παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας, καθιστώντας τις δυνατότητες προσαρμογής ουσιαστικά ανύπαρκτες, τις αξίες του παρελθόντος να καταπλακώνονται από τις νέες επιστημονικές κατακτήσεις, τα όρια δράσης να διευρύνονται ακατάπαυστα και την έννοια της σταθερότητας να θυσιάζεται στο βωμό των ανατροπών που επιβάλλονται συχνά με βίαιο τρόπο. Καθίσταται, έτσι, εξαιρετικά δύσκολος ο εντοπισμός των συστατικών της εποχής, η κατανόηση καθώς και η αξιοποίησή τους για το καλό της ανθρωπότητας. Η προσαρμογή φαντάζει από δύσκολη έως ακατόρθωτη και οι περισσότεροι νιώθουν ξένοι σε μια πραγματικότητα για την οποία κανείς δεν τους προετοίμασε. Οι πολιτικοί προσπαθούν να επιβιώσουν, ακολουθώντας ξεπερασμένα πρότυπα, με συνθήματα κενά περιεχομένου, με μεθόδους που δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών, με συμμαχίες που είναι αδύνατο να επιβιώσουν σήμερα. Έτσι, αδυνατούν να πείσουν, δείχνουν ότι δεν έχουν να προσφέρουν το παραμικρό και η πολιτική οδηγείται σε απαξία που όμοιά της δε γνώρισε στο παρελθόν.
Κι όμως, θα μπορούσε να πει κανείς, ο ηγέτης από αυτή ακριβώς την ικανότητά του αναδεικνύεται, δηλαδή, να ορθώνεται πάνω από την κρίση, να διαβλέπει τις προοπτικές και να προσδιορίζει την πορεία που πρέπει να ακολουθηθεί. Κι αυτό, όμως, τα υπάρχοντα εκπαιδευτικά συστήματα κατάφεραν να το εκμηδενίσουν. Παρέχοντας εξειδικευμένη και τεχνοκρατική διαπαιδαγώγηση διαμόρφωσαν άτομα που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν σφαιρικά τον κόσμο, να υψώσουν το ανάστημά τους στις δυσκολίες των καιρών και να προωθήσουν τις απαραίτητες πρωτοβουλίες και ανατροπές. Εγκλωβισμένη σε σχήματα του παρελθόντος η εκπαίδευση δημιουργεί άτομα ικανά να στελεχώσουν τη βιομηχανία και την επιστήμη σε εξειδικευμένους τομείς αλλά ανίκανα να προσαρμοστούν και τελικά να διαχειριστούν την πολυπλοκότητα της σημερινής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.
Η κατάσταση, πιθανώς, θα διαρκέσει αρκετά. Οι ηγέτες θα αποτελούν σπάνιο είδος και το πέπλο της μετριότητας θα συνεχίσει να καλύπτει τη διεθνή πολιτική σκηνή, προκαλώντας και επιβάλλοντας περαιτέρω προβλήματα, ασάφειες και νέα αδιέξοδα. Η έλλειψη διάθεσης, ίσως και ικανότητας, για ανατροπές στην εκπαίδευση και την πολιτική, ώστε να προσαρμοστούν και να αντεπεξέλθουν στα κελεύσματα της εποχής καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την ανάδειξη πολιτικών ηγετών αντάξιων εκείνων του παρελθόντος.
Ας μη βιαστούμε, όμως, να προβλέψουμε το «τέλος των ηγετών»! Τέτοιοι θα αναδειχτούν και πάλι, όταν αποδεχτούμε ότι κάθε έννοια σταθερότητας ανήκει στο παρελθόν και όταν οι σημερινοί μπόμπιρες, που γεννήθηκαν και διαπαιδαγωγούνται σ’ αυτό το ρευστό πλαίσιο, μεγαλώσουν και πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Αυτοί, έχοντας βιώσει εξαρχής το συγκεκριμένο κλίμα και αμφισβητώντας τις υπάρχουσες προκαταλήψεις, θα έχουν αναπτύξει τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται για εύκολη προσαρμογή, θα έχουν συνειδητοποιήσει τις αναγκαίες αλλαγές και μέσα από τελείως διαφορετική κοσμοθεώρηση θα προωθήσουν τις ρήξεις και ανατροπές που απαιτούνται, ώστε να επανέλθει η χαμένη ισορροπία. Μέχρι τότε ίσως η μόνη λύση παραμένει η αναζήτηση ηγετών μέσα από αγγελίες εκτός κι αν... Εκτός κι αν προχωρήσουμε άμεσα σε ριζοσπαστικές μεταβολές τόσο στον τρόπο άσκησης πολιτικής όσο και σ’ αυτόν παροχής εκπαίδευσης!

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2007

"Το πρόβλημα είναι σίγουρα ο καθηγητής!!!"

Είναι συγκλονιστική η επαφή με τα παιδιά!
Όχι πάντα! Αλλά ορισμένες φορές είναι!

Και ισχύει αυτό όταν εμφανίζονται ή καλύτερα προκαλούνται αφορμές για προβληματισμό και συζήτηση με τους μαθητές. Κάποιες από αυτές τις εμπειρίες είναι ιδιαίτερα συναρπαστικές τόσο για τον καθηγητή όσο και για το μαθητή.
Συναρπαστικές;
Ναι! Αλλά όχι για όλους!

Για κάποιους οι εμπειρίες αυτές καταλήγουν τραγικές κι αυτό μπορεί να λειτουργήσει με δυο τρόπους.
Ο ευφυής μαθητής αξιοποιεί κάθε … στραπάτσο για τη βελτίωσή του καταβάλλοντας οργανωμένη και σκληρή προσπάθεια.
Ο βουτηγμένος στη μετριότητα, στη μικρότητα και παθητικότητα μαθητής είναι πολύ πιθανό να αναζητήσει τις βλακώδεις δικαιολογίες που χρειάζεται, ώστε να καθησυχάσει τον εαυτό του και να συνεχίσει την εύκολη πορεία προς την κατάκτηση της απόλυτης βλακείας!

Μια τέτοια εμπειρία βίωσα πρόσφατα με τους μαθητές μου της Γ’ Λυκείου και με αφορμή κείμενο του Ουμπέρτο Έκο. Στο κείμενο με τίτλο «Το πρόβλημα είναι ο καθηγητής» ανάμεσα σε άλλα ο Έκο έκανε και την εξής αναφορά:

«…Το ποιο θα είναι το κείμενο, δεν έχει σημασία. Θα μπορούσε να είναι και μια ολόκληρη σειρά από εικονογραφημένες περιπέτειες. Η διαφορά είναι αν καθηγητής θα είναι ο Roman Jakobson ή κάποιος ηλίθιος τεμπέλης. Ένας φοιτητής που έμαθε να διαβάζει το Μίκυ Μάους με καθηγητή τον Jakobson, θα είναι έτοιμος στη συνέχεια να διαβάσει και τη «Θεία Κωμωδία». Συνεπώς, το πρόβλημα δεν είναι το κείμενο αλλά ο καθηγητής».

[…]
Τον αρχικό προβληματισμό ορισμένων, ακολούθησε θύελλα αντιδράσεων. Αντιδράσεις όχι για το αν «το πρόβλημα είναι ο καθηγητής» -εκεί μάλλον συνολικά τα παιδιά συμφωνούσαν- αλλά για το αν μπορεί να υπάρχει νέος που δεν έχει μάθει να διαβάζει Μίκυ Μάους ή τέλος πάντων άλλα εικονογραφημένα του στιλ Asterix, Λούκυ Λουκ κ.τ.λ.
Όταν τους ξεκαθάρισα αυτό που πιστεύω, δηλαδή ότι ελάχιστοι από αυτούς έχουν τη δυνατότητα να καταλάβουν την ουσία ενός εικονογραφημένου ή μιας γελοιογραφίας, ορισμένοι εξοργίστηκαν!
Είχα πετύχει αυτό που επιδίωξα εξαρχής. Ο θιγμένος εγωισμός αρκετών παιδιών ήταν αρκετός για το επόμενο βήμα.
Συμφωνήσαμε ότι σύντομα θα τους έδινα την ευκαιρία, με τη μορφή εργασίας, να σχολιάσουν μια γελοιογραφία. Το γεγονός μάλιστα ότι στοιχημάτιζα στην αδυναμία τους να αντεπεξέλθουν υπήρξε ένα ακόμη κίνητρο, ώστε να βάλουν τα δυνατά τους για όσα θα ακολουθούσαν…

Μια εβδομάδα μετά έμπαινα στην αίθουσα με φωτοτυπίες και κόλλες που προμήνυαν την απόφαση! «Εργασία στην αίθουσα»!
Μετά την πρώτη ταραχή, η έκπληξη, αφού η άσκηση τους πρόσφερε τη δυνατότητα ή να ασχοληθούν με την περίληψη κειμένου που τους μοιράστηκε ή να σχολιάσουν τη γελοιογραφία που ακολουθούσε!

Αντιδράσεις διαφορετικές.
Ορισμένοι εξαρχής διάλεξαν την περίληψη αρνούμενοι να δοκιμάσουν και να δοκιμαστούν σε κάτι διαφορετικό που πιθανώς, όμως, θα συναντήσουν μπροστά τους στις Πανελλαδικές.

Κάποιοι άλλοι έχασαν το χρόνο τους με το να διαβάσουν το κείμενο για να δουν αν η περίληψη ήταν … πιο εύκολη από το σχολιασμό της γελοιογραφίας. Οι περισσότεροι, αν και το κείμενο δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολο, διάλεξαν τελικά την περίληψη, αφού αυτό τους ήταν πιο οικείο. Άλλωστε εκεί έχουμε οδηγήσει τους περισσότερους νέους. Να αρνούνται το καινούριο και διαφορετικό πνιγμένοι στο συντηρητισμό και τις ανασφάλειες που τους έχει επιβάλλει το κατεστημένο.

Εκείνοι που είχαν πραγματικό πρόβλημα ήταν όσοι λίγο καιρό πριν βροντοφώναζαν θιγμένοι και γεμάτοι έπαρση τη βεβαιότητά τους για την απλότητα της κατανόησης εικονογραφημένων ή γελοιογραφιών. Αυτοί μέσα στον αυθορμητισμό τους ένιωθαν ότι θα πρόδιδαν τις θέσεις τους και την ιδέα που είχαν για τον εαυτό τους, αν απόφευγαν τη γελοιογραφία. Οι συγκεκριμένοι είχαν έναν ακόμη λόγο να στραφούν στο σχολιασμό του σκίτσου, αφού γνώριζαν εξαρχής ότι τις επόμενες εβδομάδες ο σαρκασμός μου θα τους καταδίωκε διαρκώς!
Κάποιοι, τελικά, ακόμη και από την τελευταία ομάδα, στράφηκαν στην περίληψη παραδεχόμενοι την … ήττα τους.

Τελικά, ένα μικρό μόνο ποσοστό μαθητών ασχολήθηκε με το σκίτσο και δυστυχώς οι περισσότεροι ανεπιτυχώς!

Ένιωσα ευτυχής όχι για την αποτυχία τους αλλά γιατί ορισμένοι άρχισαν να αναρωτιούνται με ποιο τρόπο θα μάθουν να διαβάζουν «Μίκυ Μάους»! Έχω τη βεβαιότητα ότι, μετά την ανάλυση που ακολούθησε, αρκετά παιδιά θα ξαναδιαβάσουν τα Asterix και τα υπόλοιπα εικονογραφημένα που είχαν ξεχασμένα σε ράφια και ντουλάπια και ίσως αυτή τη φορά θα γελάσουν όσο δε γέλασαν την πρώτη φορά. Θα γελάσουν με την ψυχή τους και θα αποκομίσουν όσα τους είχαν διαφύγει την πρώτη φορά!
Είναι τα παιδιά που αρχίζουν και κατανοούν ότι «διαβάζω» δε σημαίνει βλέπω γράμματα, λέξεις και εικόνες. Συνειδητοποιούν ότι σημαίνει πολύ περισσότερα. Σημαίνει ανάλυση, κατανόηση, προσέγγιση του νοήματος πίσω από τις λέξεις και τις εικόνες!

Είναι συγκλονιστική η επαφή με τα παιδιά!
Όχι πάντα! Αλλά ορισμένες φορές είναι!

Για την ιστορία παραθέτω το σκίτσο που κλήθηκαν να σχολιάσουν (Κ. Μητρόπουλος, εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»):
Τα περισσότερα παιδιά είδαν τις εικόνες, διάβασαν τις λέξεις, ίσως και να γέλασαν με την απάντηση των πιτσιρικάδων, αλλά μέχρι εκεί! Αποτέλεσμα ή να μην έχουν υλικό για σχολιασμό ή να οδηγούνται σε γενικότητες και αοριστίες.
Ελάχιστοι μπόρεσαν να κάνουν ό,τι ακολουθεί…




… και τελικά να συνθέσουν μια απάντηση ικανή να καλύψει την απαίτηση της άσκησης, ίσως κάτι σαν αυτό που ακολουθεί:

"Η αντιπαράθεση και το χάσμα κατεστημένου και νέας γενιάς είναι το θέμα της συγκεκριμένης γελοιογραφίας. Οι φορείς του κατεστημένου -γονείς, εκπαιδευτικοί, πολιτικοί- θεωρούν τη νέα γενιά παθητική και αδιάφορη, πιστεύουν ότι δεν αξιοποιεί τις ευκαιρίες που της παρέχονται και απαιτούν από αυτή πολλά. Κι όλα αυτά τη στιγμή που το ίδιο το κατεστημένο απλώς συμβουλεύει - απαιτεί «με τα χέρια … στις τσέπες»! Από την άλλη, οι νέοι αντιδρούν, αφού όπου κι αν στραφούν εντοπίζουν αδιέξοδα που έχουν προκαλέσει οι προηγούμενες γενιές και οι συντηρητικές επιλογές τους".

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2007

Καταλήψεις χωρίς... άποψη!

Τέτοια περίπου εποχή κάθε χρόνο, με ξετρελαίνει να παρακολουθώ τις αναλύσεις, τους βαθυστόχαστους προβληματισμούς, τις αντικρουόμενες θέσεις και να κατανοώ την αγωνία ορισμένων να φτάσουν στην ουσία του θέματος των σχολικών καταλήψεων! Γράφω «περίπου», γιατί οι καταλήψεις είναι πια θεσμός για τη χώρα μας, αφού για κανέναν δεν αποτελούν έκπληξη. Όλοι τις περιμένουμε, όπως και τα Χριστούγεννα, απλώς δεν ξέρουμε πότε ακριβώς, γιατί η περίοδός τους δε χαρακτηρίζεται από ακρίβεια. Οπότε είναι κάτι σαν Πάσχα, απλώς λίγο πιο χαρωπές!
Δηλαδή, από την έναρξη του σχολείου αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε: «βρε, πότε θα γίνουν οι καταλήψεις φέτος»; Και δε θα ήταν καθόλου άσχημο η απορία να μπει και στο στοίχημα του ΟΠΑΠ. Κάτι σαν το «πάμε στοίχημα στις καταλήψεις», οπότε και θα σπάσουν όλα τα ταμεία και θα περιοριστεί και το χάσμα των γενεών, αφού οι γονείς θα προσπαθούν να καλοπιάσουν τα παιδιά τους για να αντλήσουν πληροφορίες για το πότε θα αρχίσουν, πότε θα λήξουν, ποιο θα είναι το κόστος των συνολικών ζημιών ή αντίστοιχα κατά σχολείο, ποιο σχολείο θα τις ξεκινήσει και άλλα τέτοια που τον φτιάχνουν το λαό μας!
Οι καταλήψεις των ελληνικών σχολείων είναι έτσι κι αλλιώς πολύ ωραίο πράγμα ακόμη κι αν δεν μπουν ποτέ στο στοίχημα! Γιατί αν μπουν, ενδέχεται τα παιδιά να το θεωρήσουν παρέμβαση του κατεστημένου και να πάψουν να τις στηρίζουν από αντίδραση και μόνο! Κι ενώ οι καταλήψεις είναι ωραίο πράγμα, έχουν πάψει προ πολλού να διαθέτουν περιεχόμενο, τουλάχιστον τέτοιο που αναζητούν οι αναλυτές τους. Κάποιοι απ’ αυτούς βλέπουν πίσω από τις μαθητικές καταλήψεις τη διάθεση αντίδρασης στην κατάντια του σχολείου. Άλλοι εντοπίζουν τη διάθεση των μαθητών να διεκδικήσουν, να προτείνουν, να διορθώσουν!
Ουτοπία! Εντάξει, δε λέω πρόκειται για μια θέση, αλλά αν πράγματι κάτι τέτοιο υποκινεί τις καταλήψεις, ποιες είναι οι προτάσεις που διατυπώνει η μαθητική κοινότητα; Τι προτείνουν τα παιδιά; Γιατί ωραία και καλά είναι να διεκδικούν ένα καλύτερο σχολείο, ένα καλύτερο αύριο, καλύτερο σχήμα τυρόπιτας, πιο γλυκό ήχο κουδουνιού, καλύτερο φραπέ ή έστω καλαμάκι γι αυτόν, αλλά πώς θα γίνουν αυτά; Προσωπικά όταν ακούω το «έχουμε αιτήματα» σκέφτομαι την Παπαρήγα σε … πιο μικρό και σίγουρα πιο χαριτωμένο! Σοβαρό και κυρίως φρέσκο πράγμα δεν εντοπίζω πουθενά για πουθενά!
Η θέση που υποστηρίζει ότι οι καταλήψεις είναι προϊόν ιδεολογικής τοποθέτησης και λογικής συγκρότησης της νέας γενιάς εμπεριέχει ιδιαίτερο αλλά ανύπαρκτο ρομαντισμό! Ωραίο είναι να σκεφτόμαστε ότι οι σχολικές καταλήψεις είναι μικρές επαναστάσεις μιας γενιάς που διεκδικεί και απαιτεί δυναμικά ένα καλύτερο σχολείο, μιας γενιάς που διεκδικεί το δικαίωμά της στη γνώση, όμως, λυπάμαι που θα απογοητεύσω όσους έστω κι αμυδρά πιστεύουν κάτι τέτοιο, γιατί πολύ απλά δεν ισχύει! Και δεν ισχύει όχι γιατί το συμπέρανα εγώ! Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ανατραπεί ή να θεωρηθεί μια ακόμη από τις πολλές απόψεις!
Δεν ισχύει, επειδή οι ίδιοι οι μαθητές, με τους οποίους έρχομαι σε επαφή καθημερινά, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για κάτι τέτοιο! Υπάρχουν σίγουρα εκείνοι που προσπαθούν να δώσουν στις καταλήψεις διεκδικητικό χαρακτήρα, αλλά οι περισσότεροι το κάνουν τόσο επιφανειακά που αδυνατούν να στηρίξουν λογική απάντηση ακόμη και στο πιο απλοϊκό ερώτημα. Η πλειονότητα των μαθητών δεν ντρέπεται να ομολογήσει ότι οι καταλήψεις, τις οποίες μάλιστα υποστηρίζει με πάθος, έχει τόση σχέση με το αγωνιστικό πνεύμα της νεολαίας, όση έχει και η Χιονάτη με τα τρία γουρουνάκια ή ο Πινόκιο με τη φασολιά!
Λοιπόν, και για να μη μακρηγορούμε! Οι έγκυρες και χιλιοδιασταυρωμένες πηγές μου υποστηρίζουν ότι τα σχολεία κλείνουν ή ανοίγουν όποτε καπνίσει (εξ ου και καπνιστές) στον οποιονδήποτε! Και συνήθως τα σχολεία κλείνουν γιατί κάποιοι μαθητές νιώθουν κουρασμένοι, κάποιοι άλλοι βαριούνται φρικτά μια διαδικασία κενή περιεχομένου, ορισμένοι θέλουν να διαβάσουν και άλλοι νιώθουν την ανάγκη για περισσότερες φροντιστηριακές ώρες! Αν υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται πεισματικά να δεχτούν την πεζότητα των καταλήψεων ακόμη, ας σκεφτούν το πολύ απλό που ακολουθεί!
Αν το κλείσιμο των σχολείων εμπνεόταν από το πάθος του αγώνα και της διάθεσης για βελτίωση θα σταματούσε πριν την επίτευξη έστω και ελάχιστων στόχων; Ή είδατε ποτέ επανάσταση με ωράριο, δηλαδή, να σταματά τα Σαββατοκύριακα ή κατά τις επίσημες αργίες; Μήπως αν οι καταλήψεις διαπνέονταν από μια ιδεολογία, θα σταματούσαν μόλις έφτανε η ώρα της εκδρομής; Δηλαδή, να σκεφτώ ότι το ’74, αν η χούντα υποσχόταν στους φοιτητές του Πολυτεχνείου πενθήμερη εκδρομή με τα έξοδα πληρωμένα, θα κατάφερνε να τους βγάλει από κει μέσα, χωρίς τανκς και άλλες τέτοιες ανοησίες; Ε! Θα το κατάφερνε; Αμ δε που θα το κατάφερνε!
Την αιτία των καταλήψεων τη γνωρίζουν οι περισσότεροι και κυρίως η νέα γενιά και οι γονείς της! Καταλήψεις γίνονται γιατί κανείς -μαθητές, γονείς και πλέον εκπαιδευτικοί και υπουργείο- δεν πιστεύει ότι με το κλείσιμο του σχολείου χάνεται κάτι! Οι πάντες έχουν πειστεί ότι το σχολείο δεν προσφέρει και πολλά και γι αυτό δε βλέπουμε γονείς να πιέζουν για λήξη των καταλήψεων, δε βλέπουμε εκπαιδευτικούς να αντιδρούν σ’ αυτές προσπαθώντας να συνετίσουν τα παιδιά, δε βλέπουμε καν το υπουργείο να ανησυχεί για τις χαμένες διδακτικές ώρες! Οι χαμένες ώρες δε χρειάζεται καν να καλυφθούν!
Οι νέοι, δυστυχώς, έχουν την αίσθηση ότι από το σχολείο δεν μπορούν να περιμένουν και πολλά, γι αυτό και κανείς δε νοιάζεται για το πότε αυτό ανοίγει και πότε κλείνει. Ανοιχτό ή κλειστό το ίδιο κάνει! Άλλωστε οι καταλήψεις φαίνεται να αποτελούν μια από τις καλύτερες στιγμές του σχολείου! Οι υπόλοιπες είναι τα διαλείμματα, οι αργίες και οι εκδρομές… Η ώρα του μαθήματος δεν είναι! Δυστυχώς!

Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2007

Το ΠΑΣΟΚ νίκησε!!!

Μα είναι τρελοί αυτοί οι ΠΑΣΟΚτζήδες; Τι είναι αυτό που πιπιλίζουν, κερδισμένοι αλλά κυρίως χαμένοι;"

"Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε"!

Το έχω ακούσει ήδη να επαναλαμβάνεται τόσο που ήδη έχει καταντήσει βαρετό και κουραστικό! Το κατάλαβε ακόμη και το ραδίκι που έχει φυτρώσει στη γλάστρα της βεράντας, ακόμη και η αχνιστή τυρόπιτα που μόλις βγήκε από το φούρνο!

Σκέφτομαι ότι το επαναλαμβάνουν για να το πιστέψουν οι ίδιοι ή για να ξορκίσουν το αναμενόμενο κακό!

Μπορεί, βέβαια, να το επαναλαμβάνουν, γιατί μετά από τόσες ήττες "θέλουν να το ακούνε"! Σου λέει ευκαιρία είναι, γιατί στις επόμενες εκλογές δεν ξέρει κανείς τι γίνεται!!!

Η επανάληψη είναι μεν η μητέρα της μαθήσεως αλλά σε υπερβολικές δόσεις γίνεται μητέρα και πατέρας και θεία της απόλυτης βαρεμάρας!

Αλλά, καλοί μου άνθρωποι, υπήρχε περίπτωση και να χάσει το ΠΑΣΟΚ σήμερα;
Εντάξει αύριο, μεθαύριο μπορεί να χάσει και να χαθεί, αλλά σήμερα!!!

Μα και οι τρεις υποψήφιοι -Παπανδρέου, Βενιζέλος, Σκανδαλίδης- δεν είναι ΠΑΣΟΚ;
Υπήρχε δηλαδή περίπτωση το ΠΑΣΟΚ να μην είναι πρώτο αλλά δεύτερο ή τρίτο;
Κι αν δεν κέρδιζε το ΠΑΣΟΚ σήμερα, ποιος θα μπορούσε να κερδίσει; Ε, ποιος;;;
Άντε πάντα τέτοιες νίκες!
Μη χειρότερα!