Ιστορίες Μαγείας

Διαβάζω την είδηση: "Τουλάχιστον ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι στη Γη πιστεύουν ακόμη στη μαγεία, τις κατάρες και το «κακό μάτι».".

Διαβάζω και δεν το πιστεύω...

Δηλαδή, υπάρχουν εφτά δις που δεν πιστεύουν!!!

Μη χειρότερα! Γι αυτό βαδίζουμε προς τον... Ακατονόμαστο με ταχύτητα φωτός. Γι αυτό έχει γεμίσει ο κόσμος κακομούτσουνους, κατσούφηδες, γκρινιάρηδες, πονοκεφαλιασμένους, κακότροπους, θυμωμένους, δυσοίωνους, βλαμμένους...

Και πώς να μην είναι έτσι; Πώς να είναι ήρεμοι κι ευγενικοί και υπομονετικοί και γλυκοί και συμπαθείς, όταν έχουν φάει την κατάρα και το μάτι κατακέφαλα;

Πονάει το κεφάλι σου, στα καλά του καθουμένου. Τι είναι αυτό; Αρρώστια είναι; Όχι, βέβαια! Αυτό είναι μάτι και μάλιστα, μάτι κακό. Σε είδε ο άλλος, σε φθόνησε και να το αποτέλεσμα. Πονοκέφαλος ξεγυρισμένος, από τους λίγους. Να μη βλέπεις μπροστά σου. Ούτε πίσω σου. Ούτε πλάγια... Τέλος πάντων, να μη βλέπεις πουθενά, για να τελειώνουμε με τις λεπτομέρειες.

Το πράγμα θέλει επανεξέταση. Δεν μπορεί να αμφισβητούμε κατ' αυτόν τον τρόπο τις παραδόσεις, να απομακρυνόμαστε από όσα χτίστηκαν αιώνες τώρα με αβάσταχτο πόνο, με θυσίες και κόπους.

Τι είμαστε; Μεσαίωνας είμαστε, που έκαιγαν στην πυρά (Πού αλλού, άραγε, θα μπορούσαν να τους τσουρουφλιάσουν; Σε μπρίκι του καφέ;) μάγους και μάγισσες και κοκκινομάλλες και ανθρώπους με κάποια δυσπλασία και κοκόρια που δεν ξυπνούσαν από το χάραμα και λαλούσαν κατά το μεσημεράκι και όχι από τα μαύρα τα μεσάνυχτα; Γιατί αυτό ήταν ο Μεσαίωνας. Καμιά θέση για το διαφορετικό. Η άγνοια εκεί οδηγούσε.

Και, αυτοί που δημοσίευσαν τα αποτελέσματα της έρευνας(;), ρίχνουν και το ειρωνικό το σχόλιο: "Το 2022 υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στη μαγεία...". 

Όχι, να γίνουμε όλοι "προοδευτικοί" και να τα γκρεμίσουμε όλα.

Γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. 

Δηλαδή, να μπαίνω για μάθημα, να τα λέω υπερπαντέλεια και να βγαίνω ράκος από το μάτι. Αμ, δεν σφάξανε. Θα συνεχίσω να μπαίνω για μάθημα, θα το κάνω υπερπανυπέροχα αλλά θα το κάνω, πάντα, φορώντας το στικάκι μου με τα ψηφιακά ξόρκια και ξεματιάσματα. 

Αυτό είναι πρόοδος κι όχι το να εγκαταλείπω, χωρίς δεύτερη σκέψη, την παράδοση.

Μπορώ να κουβαλάω εικόνες, ξόρκια, ευχές, σε ψηφιακή μορφή, μα στο κινητό μου, μα σε στικάκια και να τα έχω διαρκώς μαζί μου. Και να μην πιάνουν και έξτρα χώρο και να μην τσαλακώνονται σε πορτοφόλια, τσέπες, τσάντες...

Μπορώ να επικοινωνώ, πλέον, με την ξεματιάστρα μου μέσω Skype ή Zoom, χωρίς να χρειάζεται να μετακινούμαι στο ειδικό ξεματιάδικό της. Κερδίζω χρόνο και χρήμα κι έχω και την υγειά μου.

Εγώ λέω να εγκαταλείψουμε τα ψευτοπροοδευτικά στην άκρη και να αφήσουμε τον κοσμάκο να πιστεύει εκεί που θέλει. Να τον αφήσουμε να μην έχει την παραμικρή εμπιστοσύνη στον εαυτό του, τις δυνατότητές του, να θεωρεί ότι κάθε αποτέλεσμα (επιτυχία ή αποτυχία) δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την προσπάθεια που καταβάλλει αλλά από τη μοίρα, το κισμέτ, τη θέση των άστρων, τις διαθέσεις (συνήθως κακές και φθονερές) των άλλων, το μεταφυσικό.

Αν δεν έχουμε τέτοια διάθεση, δεν μένει παρά να ξαναστήσουμε τις πυρές σε κεντρικές πλατείες και σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση να μπαρουτιάζουμε μάγους, μάγισσες, κοκκινομάλλες... 

Θα είχαμε πολλή δουλειά.

Ιστορίες για γονείς

Εγκατάλειψη παιδιών σε δομές αμφίβολης ποιότητας και ηθικής, κακομεταχείριση παιδιών από τους γονείς τους, βιασμοί παιδιών από γονείς ή με τη συγκάλυψή τους, παιδιά σε κατάθλιψη, παιδιά που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την παραμικρή δυσκολία, παιδιά με κρίσεις άγχους, ανίκανα να διαχειριστούν οτιδήποτε, καταπιεσμένα, δυστυχισμένα, που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να ζήσουν παιδική ηλικία, εγκλωβισμένα και περιορισμένα στα όνειρα και τα όρια των γονιών τους, παιδιά πρόωρα τραυματισμένα με βαθιές ψυχικές πληγές που δεν πρόκειται να κλείσουν ποτέ, παιδιά που χρειάζονται βοήθεια δίπλα σε γονείς που χρειάζονται μεγαλύτερη βοήθεια.

Η καθημερινή ειδησεογραφία που αναδεικνύει τραγικές καταστάσεις με πρωταγωνιστές μικρά παιδιά, έχει πάψει, πλέον, να μας εκπλήσσει. Κάποτε "πέφταμε από τα σύννεφα" μαθαίνοντας το δράμα που ζούσε κάποιο παιδί στα χέρια ενός αυταρχικού, αρρωστημένου γονιού. Σήμερα, παρόμοιες ειδήσεις, τις προσπερνάμε, σχεδόν αδιάφορα. Τις έχουμε συνηθίσει.

Κι αυτό είναι τραγικό. Μια κοινωνία να αδιαφορεί για το δράμα των πιο ευάλωτων μελών της. Να αντιμετωπίζει την απελπισία, την απόγνωσή τους σαν σενάριο ταινίας, επιδερμικά, σαν να συμβαίνει σε έναν άλλο κόσμο, σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Με όλα αυτά θυμήθηκα ένα κεφάλαιο από το "Εγχειρίδιο Επιβίωσης", στο οποίο έδειχνα την αναγκαιότητα ουσιαστικής και οργανωμένης προετοιμασίας των μελλοντικών γονιών, ώστε να αποφευχθούν όλα αυτά που συνέβαιναν στο παρελθόν αλλά έμεναν κλεισμένα πίσω από καλά αμπαρωμένες πόρτες και συνεχίζουν να συμβαίνουν, βρίσκοντας, πλέον, όλο και πιο συχνά τον δρόμο προς τη δημοσιότητα.

Το κεφάλαιο έχει τίτλο "Πανεπιστήμια για γονείς" και υπότιτλο "η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από μικρογραφίες των μεγάλων. Η κοινωνία χρειάζεται καλύτερους ανθρώπους".

Ανέφερα ότι η επιτυχία ενός γονιού σήμερα δεν μπορεί να εξαρτάται από τις ενστικτώδεις αντιδράσεις και συμπεριφορές του καθενός. Ο συγκεκριμένος ρόλος, με την πάροδο του χρόνου, γίνεται πιο δύσκολος, πολύπλοκος και απαιτητικός ακολουθώντας την πορεία των πραγμάτων. Κι ενώ η γνώση, η εξειδικευμένη κατάρτιση, η συνεχής αξιολόγηση του ατόμου θεωρούνται απαραίτητες για οποιαδήποτε ενασχόλησή του, γιατί ένας τόσο καθοριστικός κι ευαίσθητος για τους νέους και για ολόκληρη την κοινωνία ρόλος να εγκαταλείπεται στην τύχη του και να αντιμετωπίζεται τόσο επιφανειακά;

Κάποτε, στο πολύ μακρινό παρελθόν, η διαπαιδαγώγηση βασιζόταν στη δυνατότητα των προηγούμενων γενιών να μεταβιβάζουν απλές, κατά κύριο λόγο, εμπειρίες στις επόμενες. Τα παιδιά μάθαιναν παρακολουθώντας τους γονείς να μαγειρεύουν αρακά, να φροντίζουν το σπίτι ή τα μικρότερα μέλη της οικογένειας, να σκαλίζουν τα χωράφια και τους κήπους, να ποτίζουν, να μαζεύουν τους καρπούς και να τους αποθηκεύουν.

Πέρα από τα πρακτικά ζητήματα και τα κοινωνικά στο ίδιο πρότυπο βασίζονταν. 

Τα αγόρια, κάποια στιγμή, γίνονταν δεκτά στο καφενείο, δίπλα στους μεγαλύτερους, παρακολουθούσαν τις συζητήσεις τους, άκουγαν τους προβληματισμούς τους, μάθαιναν από τα πειράγματά τους. Σταδιακά αποκτούσαν το δικαίωμα της συμμετοχής στην κουβέντα και κάπως έτσι ενηλικιώνονταν και έπαιρναν τη θέση των προηγούμενων, όταν αυτοί κατευθύνονταν σε τόπους χλοερούς.

Τα κορίτσια, κάποια στιγμή, έπαιρναν τη θέση τους ανάμεσα στις γυναίκες της γειτονιάς, αποκτούσαν το δικαίωμα να κάθονται έξω από τις αυλές των σπιτιών, να κεντάνε με τις μεγαλύτερες, να ακούν τα παράπονά τους για τους συζύγους τους, τα αυτοπαινέματά τους για τις μαγειρικές ή ραπτικές δεξιότητές τους, εντρυφούσαν στο καλό κουτσομπολιό...

Απλά πράγματα. Φυσικά. Εμπειρικά ολοκληρωνόταν η διαπαιδαγώγηση και η κοινωνικοποίηση.

"Μπορώ να καθοδηγήσω ένα παιδί, γνωρίζω τι συμβαίνει γύρω μου, έχω κατανοήσει τις εξελίξεις και τις απαιτήσεις της εποχής, μπορώ να διακρίνω τα χαρακτηριστικά του κόσμου που διαμορφώνεται, διαθέτω την υπομονή αλλά και τη δυνατότητα να προσφέρω τη γνώση που απαιτεί η κοινωνικοποίηση σήμερα, γνωρίζω τελικά τον εαυτό μου;". Είναι ορισμένα μόνο από τα ερωτήματα που πρέπει, πλέον, να απαντηθούν πριν την απόφαση να γίνει κάποιος γονιός. Στάσεις του στιλ "ας μεγαλώσει όπως κι εμείς" ή "κι εμείς τι πάθαμε που μεγαλώσαμε έτσι", αποτελούν κίνδυνο για τις σημερινές γενιές και δήλωση βλακείας και ανευθυνότητας των γονιών.

Οι εποχές που απαιτούσαν απλώς τη φροντίδα, τη στοργή και την οικογενειακή αγάπη ως πρώτη ύλη διαπαιδαγώγησης έχουν περάσει. Σήμερα, στη φροντίδα που πρόσφερε ο θεσμός, είναι αναγκαίο να προστεθούν η συναισθηματική στήριξη (καμιά σχέση με τα βλακώδη διλήμματα που έθεταν στα πιτσιρίκια: "ποιον αγαπάς περισσότερο;" ή το ανόητο "πόσο αγαπάς τον μπαμπά, τη μαμά ή τη γιαγιά;") και πολλά άλλα στοιχεία η προσφορά των οποίων δεν σχετίζεται μόνο με την καλή διάθεση αλλά με την ουσιαστική γνώση, τη συνεχή επαγρύπνηση και την κοπιαστική προσπάθεια προετοιμασίας. Ο γονιός, πλέον, είναι παιδαγωγός και όχι ένας απλός φορέας εμπειρίας, την οποία είναι υποχρεωμένος να μεταβιβάσει. Αν, λοιπόν, ακούσετε έναν γονιό σήμερα να αναρωτιέται: "και τι πρόκειται να πάθει το παιδί χωρίς το τάδε ή το δείνα", μπορείτε να του απαντήσετε ευθέως και χωρίς περιστροφές: "μα, άνθρωπέ μου, υπάρχει ο κίνδυνος να γίνει εξίσου ηλίθιο κι επικίνδυνο μ’ εσένα". Μπορεί, έτσι, να τον αφυπνίσετε παρέχοντας μεγαλειώδη υπηρεσία στο παιδί του αλλά και την ανθρωπότητα.

Οι γονείς στο εξής θα σύρονται σε έναν διαρκή αγώνα παρακολούθησης των μεταβολών, ώστε να καταφέρνουν να μεταδίδουν μέσα από τη συμπεριφορά, τις απόψεις και τις επιλογές τους, στα παιδιά την εικόνα της πραγματικότητας. Αυτό σημαίνει γονιός σήμερα και είναι δύσκολη υπόθεση. Διαφορετικά θα συνεχιστεί η παραγωγή δυστυχισμένων παιδιών, ατόμων χωρίς στόχους που θα οδηγούνται στην κατάθλιψη και σε επικίνδυνα αδιέξοδα. 

Και η κοινωνία θα συνεχίσει να δέχεται με καταιγιστικούς ρυθμούς ειδήσεις για δυστυχισμένα παιδιά, χωρίς να μπορεί και να έχει διάθεση να αντιδράσει.

Ιστορίες Noir

Τώρα μάλιστα! 

Δηλαδή, δεν μας έφταναν όλα τα υπόλοιπα; Δεν μας έφτανε που οι Κυριακές ήταν, έτσι κι αλλιώς, μέσα στην κατάθλιψη; Τι προσπαθούν να πετύχουν; Θα είναι ευχαριστημένοι να το ρίξουμε όλοι στα αντικαταθλιπτικά;

Κυριακή απογευματάκι. Ξαπλώνεις για λίγο για να ξαποστάσεις το ταλαιπωρημένο κορμάκι σου. Ο ήλιος φωτίζει ακόμη, η πλάση χαίρεται, τα πουλάκια κελαηδούν, οι συνάνθρωποι είναι μέσα στη δεδομένη αθλιότητά τους με χαχαχα και μπουχουχου. Κλείνεις τα ματάκια σου κι αυτό ήταν. 

Ξυπνάς και μαύρο σκοτάδι που σε έφαγε. Νύχτα, πίσσα, κατράμι.

Ούτε ήλιος να φωτίζει, ούτε να χαίρεται κανείς, και όλοι -πουλάκια και άνθρωποι- έχουν λουφάξει.

Σκέφτεσαι: Δεν είναι δυνατόν! Κοιμήθηκα την περίοδο της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης και ξύπνησα τον Μεσαίωνα. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Και μετά το συνειδητοποιείς το πράγμα. Αντιλαμβάνεσαι τι συνέβη. Τα παγκόσμια κέντρα, που συνωμοτούν σε βάρος της ανθρωπότητας, το έβαλαν το χεράκι τους και να...

Έφτασε και πάλι η στιγμή της αλλαγής της ώρας.

Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη κι άραχνη. 

Και θα πει κάποιος: Μα αυτή είναι η φυσική ώρα. 

Ωραία, να το δεχτώ. Όχι ότι η Φύση δεν κάνει λάθη αλλά θα δείξω καλή διάθεση και θα το δεχτώ. Να την αφήσουν τότε χειμώνα καλοκαίρι τη φυσική ώρα και να μην παίζουν με τα νεύρα μας και με τα ρολόγια, μια μπρος, μια πίσω. Να ξέρουμε τι μας γίνεται, να προσαρμοζόμαστε σταδιακά και να γλυτώνει ο οργανισμός τα απανωτά σοκ.

Πάντως, κι άλλα πράγματα είναι ή ήταν φυσικά κι εμείς τους αλλάξαμε τα φώτα με τις παρεμβάσεις μας. Αυτά δεν μας πείραξαν και μας πείραξε η ώρα;

Και το πιο τραγικό δεν είναι ότι άλλαξε η ώρα. Το πιο τραγικό είναι ότι στις συζητήσεις, τις επόμενες μέρες, θα αποτελεί κεντρικό θέμα. Και πόσο γρήγορα νυχτώνει και χάσαμε την αίσθηση του χρόνου και νύχτα μπαίνουμε στη δουλειά, νύχτα βγαίνουμε και σε πιάνει στενοχώρια και τι ωραία ήταν το καλοκαίρι... 

Δεν μας φτάνει το κακό που μας βρήκε, έχεις και τους ανόητους να σου το υπενθυμίζουν διαρκώς και να σε εκνευρίζουν περαιτέρω.

Γιατί να μη σκεφτούμε έξυπνα και επαναστατικά; Άλλωστε και ο μηχανικός χρόνος ανθρώπινη εφεύρεση ήταν. Αντί, λοιπόν, τα ρολόγια να πάνε μια ώρα πίσω, όσο σκοτεινιάζει, να πάνε μπροστά και μια και δυο ώρες; Και να έχουμε φως και στις έξι και στις εφτά και στις εφτάμιση. 

Ποιον βολεύει αυτό το βάσανο; Μόνο τις κότες. Αυτές μαζεύονται νωρίς νωρίς και την πέφτουν και μετά ξυπνάνε από το άγριο το χάραμα. 

Όμως, δεν είναι σωστό ένας ολόκληρος πολιτισμός να παίρνει στα ποδάρια τις κότες. Αν τόσο πολύ θαυμάζουμε την κοτοζωή και κοτοσκέψη, δεν θα τις ξεπαστρεύαμε καθημερινά με τόση ζέση. Θα τις είχαμε μη στάξει και μη βρέξει, όπως οι Ινδοί τις αγελάδες.

Βρίσκουν και κάνουν, όμως. Γιατί, αν αρνούμασταν μαζικά να γυρίσουμε τα ρολόγια πίσω και τη Δευτέρα πηγαίναμε στις δουλειές μας την ώρα που πηγαίναμε μέχρι τώρα, θα βλέπαμε τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας να τρέχουν και να μη φτάνουν.

Αλλά έτσι είμαστε. Στην αδράνεια. Δουλάρες του συστήματος και όχι μόνο σε ό,τι αφορά στην ώρα. Έφτασε ο καφές σε τιμές χαβιαριού και οι δουλάρες συνεχίζουν να τον καταναλώνουν και να χαίρονται.

Σωτηρία καμιά!

Ηστωρείαις Αναλφαβιτησμού

Διαβάζεις ή προσπαθείς να το κάνεις "περιοθειριοποιείται" και λίγο παρακάτω "περιοθεριοποίηση".

Αρχίζεις να πιστεύεις ότι οι μαθητές εξεγέρθηκαν και τρολάρουν βάναυσα τον τύραννο εκπαιδευτικό τους αλλά κρατάς την ελπίδα ζωντανή.

Αρχίζεις να διορθώνεις άλλα γραπτά ενώ η ελπίδα σε εγκαταλείπει. Έχει αρχίσει να τρεμοσβήνει. Το νιώθεις το θανατικό.
Βλέπεις τα ίδια και χειρότερα. "...με αποτέλεσμα την ευαισθητοποίηση και κινητοποίησή τους δημιουργώντας ένα ευάλωτο κλίμα.".

Προσπαθείς να αντιληφθείς το νόημα. Ο εγκέφαλος καίγεται. Οι νευρώνες βρίσκονται σε παροξυσμό.

Σκέφτεσαι ότι βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια παγκόσμια συνωμοσία που έχει βαλθεί να σε εξοντώσει, να σε ξεκάνει, να σου κάνει το νεύρο τσιάταλο, να σε αφανίσει από προσώπου Γης.

Και βεβαιώνεσαι γι αυτό, όταν διαβάζεις ότι "σήμερα υπάρχουν πολλά φαινόμενα εξαπάτησης ανθρώπινων δικαιωμάτων".

Η καημένη η ελπίδα σπαρταράει. Ο επιθανάτιος ρόγχος της ακούγεται βαρύς. Και πολύ άντεξε η κακομοίρα. 

Εσύ, όμως, βράχος, Ιμαλάια, εκεί, να συνεχίζεις το έργο της διόρθωσης μέχρι τελικής πτώσης.

Κοιτάζεις κατάματα τον εχθρό αλλά αυτός έχει επιστρατεύσει τα πιο καταστροφικά όπλα του και νιώθεις ότι χάνεις, όχι απλώς μια μάχη, αλλά τον πόλεμο διαβάζοντας για το "πλήθως των φαινομένων", για την "πρωτερεώτητα", για την "υψηλής ποσότητας ανεργία", για το "επακόλουθω", για το "άτομο που αδυναμεί..." αλλά και για το "χρέως που έχουμε".

Αρχίζεις να πιστεύεις ότι ο Ηρώδης το έπαθε και έκανε αυτά τα παλιοπράγματα επειδή κλήθηκε να διορθώσει γραπτά εφήβων. Δικαιώνεις τις αποτρόπαιες πράξεις του. Θέλεις να αισθανθείς ντροπή αλλά τα λάθη των μαθητών δεν σε αφήνουν. Σε τσιγκλάνε.

Παιδιά δεκαέξι, δεκαεφτά και δεκαοχτώ χρόνων, που δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα δυσλεξίας ή άλλου είδους μαθησιακές δυσκολίες, αδυναμούν να εκφράσουν και να γράψουν σωστά ακόμη και απλές σκέψεις τους. Έφηβοι το 2022 τελειώνουν το Λύκειο και έχουν μείνει αγράμματοι. Και θα το τελειώσουν. Έχουμε φροντίσει να αφανίσουμε κάθε εμπόδιο.

Την ίδια στιγμή το υπουργείο και οι "ειδικοί", υπεύθυνοι για την εκπαιδευτική πολιτική στη χώρα μας σκέεεφτονται ότι χρειάζονται αλλαγές στον τρόπο διδασκαλίας των μαθημάτων.

Μη χειρότερα. Από πού το συμπέραναν αυτό; 

Μα γιατί, καλοί μου άνθρωποι; Για ποιον λόγο να υπάρξουν αλλαγές; Όλα δουλεύουν ρολόι. Μπορεί όχι ελβετικό αλλά... ρολόι. Οπότε μη βιαστείτε. Κουβεντιάστε το λίγο. Φτιάξτε μερικές επιτροπές και πολλές υποεπιτροπές για να το συζητήσουν το πράγμα. Κι επειδή πλησιάζουν και εκλογές, ανοίξτε μερικές ακόμη θέσεις στα πανεπιστήμια, ώστε τα παιδιά να έχουν την ευκαιρία να προχωρήσουν και στην Ανώτατη εκπαίδευση.

Να περάσουν σε μια Νωμοικί, σε κάποια Ειατρηκεί, σε μια Πσιχωλογοία, έστω σε κάποιο Μαθηματηκώ, Φισυκό, σε μια Βοιολωγεία και να ασχοληθούν με την αίρεβνα. 

Βέβαια, δεν χρειάζεται άγχος, γιατί και να μην καταφέρουμε να τα βολέψουμε και να τα αξιοποιήσουμε στα εγχώρια ΑΕΙ, θα βρουν τη λύση σε κάποιον από τους φοιτητικούς τουριστικούς προορισμούς της Κύπρου, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, του Ουζμπεκιστάν και πάει λέγοντας.

Χαμένα δεν θα πάνε.

Ιστορίες βιαστών

Δεν έχω άμεση αντίληψη αλλά μπορώ να το φανταστώ και, μάλλον, δεν πέφτω πολύ έξω.

 

Υποθέτω ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις τελευταίες μέρες, έχουν κατακλυστεί από λεπτομερείς αναλύσεις του βιασμού μιας 12χρονης. Υποθέτω, και πάλι, ότι στην τηλεόραση -σε δελτία ειδήσεων, πρωινάδικα και μεσημεριανάδικα, δηλαδή, σε εκπομπές σκουπίδια- οι φρικιαστικές περιγραφές του θλιβερού περιστατικού έχουν κυριαρχήσει υποβαθμίζοντας οποιοδήποτε άλλο θέμα.

Οι ειδικοί βιαστολόγοι(?) θα έχουν, σίγουρα, την τιμητική τους και με ύφος έντονα επικριτικό θα διαγκωνίζονται για το ποιος θα δώσει τις πιο φρικιαστικές πληροφορίες, ποιος θα σοκάρει περισσότερο το κοινό, ποιος θα ενισχύσει το μίσος για τους υπανθρώπους που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ποιος θα δώσει το περισσότερο υλικό για κουτσομπολιό...

Γεγονότα βιασμών, κακοποίησης γυναικών, δολοφονίας παιδιών, είναι λογικό να συγκλονίζουν, να προβληματίζουν, να ευαισθητοποιούν. Και είναι, επίσης, λογικό να ενημερωνόμαστε για αυτά.

"Συνέβη το τάδε, τότε, κατηγορείται ο τάδε και έφαγε την τάδε καμπάνα". Τέλος.

Για ποιον λόγο να χρειάζεται κανείς άλλες λεπτομέρειες και εικόνες φρίκης;

Όμως, στην πραγματικότητα, αυτό που ακολουθεί κάθε απάνθρωπη ενέργεια γίνεται εξίσου απάνθρωπο και βάναυσο. Όλη αυτή η υπερπροβολή της πράξης, η καταιγίδα πληροφοριών, η δραματοποίηση, ο κατακλυσμός με "αποκλειστικότητες" για το ποιον των δραστών αλλά και των θυμάτων, σε τι μπορεί να βοηθήσει; Τι αποκομίζει ο δέκτης όλης αυτής της παράστασης; Είναι καλύτερα ενημερωμένος; Σε τι τον εξυπηρετεί να γνωρίζει το ζώδιο ή την ομάδα αίματος του δράστη; Πώς αξιοποιεί τις λεπτομέρειες που του προσφέρονται για το κοντινό και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον των θυμάτων, τη γειτονιά τους, τις συνήθειές τους; 

Θα γίνει περισσότερο ευφυής στην αντιμετώπιση της καθημερινότητάς του; Θα προφυλαχτεί πιο ουσιαστικά από παρόμοια περιστατικά; Θα προλάβει, έστω, την τέλεση άλλων στο μέλλον;

Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει και δεν πρόκειται να συμβεί. Η κοινωνία δεν θα βελτιωθεί και τα περιστατικά κακοποίησης δεν θα περιοριστούν με τον συγκεκριμένο τρόπο. Δεν συνέβη στο παρελθόν, δεν θα συμβεί στο μέλλον. Όλη αυτή η φρίκη στα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι παρά η τροφή που χρειάζεται η μάζα για κουτσομπολιό, η αφορμή για φυγή από τη μιζέρια της καθημερινότητάς της, η ανανέωση των θεμάτων συζήτησης σε κάθε βαρετή, κατά τα άλλα, έξοδο.

Κι αναρωτιέμαι. Όλοι αυτοί που καταναλώνουν τις συγκεκριμένες πληροφορίες, που παρακολουθούν με μανία τις εκπομπές εκείνες που υπεραναλύουν τη βαναυσότητα, έχουν ποτέ σκεφτεί ότι με τη στάση τους δίνουν το ελεύθερο στα μέσα ενημέρωσης να συνεχίζουν το πανηγύρι τους;

Έχουν αναρωτηθεί ότι το τελευταίο που χρειάζεται σήμερα η δωδεκάχρονη, χθες κάποιο άλλο θύμα, είναι να περιφέρονται οι τραγικές ιστορίες τους από κανάλι σε κανάλι; Έχουν αναρωτηθεί ότι με την επιλογή τους και οι ίδιοι γίνονται βιαστές ψυχών ήδη απόλυτα κακοποιημένων, ψυχών που γνωρίζουν ότι θα ησυχάσουν μόνο όταν κάποιο άλλο θύμα πάρει τη θέση τους στην επικαιρότητα;

Και επειδή οι ελάχιστοι νευρώνες που διαθέτουν, καθιστούν αδύνατη ακόμη και την προσπάθεια για σκέψη, φτάσαμε στο σημείο σε κάθε περίπτωση βιασμού, φόνου, κακοποίησης, να έχουμε ένα θύμα αλλά πολλούς, μα πάρα πολλούς θύτες.