Και τώρα, τι θα πούμε στα παιδιά;

Η μετανάστευση είναι τραγικό πράγμα για το λαό μας. Έγινε ποίημα, τραγούδι και ασπρόμαυρες δραματικές ταινίες. Έχει ποτιστεί με δάκρυ, έχει ντυθεί στα μαύρα, έχει συνδεθεί με αναφιλητά και ασπασμούς και πόνο. Λογικά όλα αυτά στο παρελθόν. Τότε που ακόμα και η εσωτερική μετανάστευση από το χωριό στη μεγαλούπολη συνδεόταν με απόσταση, χρονοβόρες μετακινήσεις, δυσκολίες οποιασδήποτε επικοινωνίας.

Σήμερα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μετανάστευση δε σημαίνει κι αποχωρισμός. Οι ευκολίες στην επικοινωνία και τη μετακίνηση, θα μπορούσαν να την έχουν απαλλάξει από οποιαδήποτε τραγικότητα. Ναι, αλλά κάτι τέτοιο δε συμβαίνει εδώ. Ο Έλληνας θέλει τον πόνο του και η μετανάστευση αποτελεί μια ακόμη πηγή γι αυτόν.

Ένας λαός που τρέφεται από τη μιζέρια είναι λογικό να πονάει κάθε φορά που ένας ακόμη νέος αποφασίζει να πάρει των ομματιών του και να την κάνει για τα ξένα. Αδυνατώ, όμως, να καταλάβω την αδράνεια του συγκεκριμένου λαού απέναντι στη μετανάστευση. Αν πράγματι όλοι αυτοί που τόσο πολύ πόνο νιώθουν εξαιτίας της φυγής των νέων προς άλλες πατρίδες, γιατί δεν κάνουν κάτι γι αυτό; Πιθανότατα η απάντηση συνδέεται με τις διανοητικές ικανότητές τους. Δυσκολία απέναντι σε οποιαδήποτε σκέψη και αδυναμία εξαγωγής ορθών συμπερασμάτων.

Κι όμως, τα πράγματα είναι απλά. Αρκεί μια λογική σειρά σκέψεων. Τι φταίει, λοιπόν, για τη μετανάστευση των νέων; Τι οδηγεί όλο και περισσότερους και καλύτερους στην αναζήτηση τύχης σε άλλη γη, σε άλλα μέρη; Μα φυσικά, φταίει η έλλειψη προοπτικής. Δουλειές με προοπτική δεν υπάρχουν και δε φαίνονται ούτε καν με το κιάλι στο μακρινό ορίζοντα. Έκλεισε κι αυτό το έρμο το Δημόσιο, όπου κάθε πικραμένος μπορούσε να βολευτεί σε βάρος των υπολοίπων. Βασικός αλλά όχι ο μόνος λόγος. Φταίει επίσης, η αναξιοκρατία, η αίσθηση αδικίας, η δημοκρατία της μετριότητας που έχει μπαστακωθεί και δε λέει να ξεκουνηθεί. Φταίει η έλλειψη αισθητικής που κυριαρχεί στην καθημερινότητά μας, η έλλειψη σεβασμού, ποιότητας, διάθεσης για ανανέωση, για οποιαδήποτε κίνηση προς τα εμπρός.

Και ποιος φταίει για όλα τα παραπάνω; Οι πολιτικοί. Εκείνοι που μας κυβέρνησαν, που μας κυβερνούν και που πρόκειται -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- να μας κυβερνήσουν. Κι αυτοί οι πολιτικοί φυτρώνουν από μόνοι τους; Τους φέρνει ο πελαργός; Τους στέλνει κάποιος θεός; Τίποτα από τα παραπάνω; Ορίστε και η ερώτηση πολλαπλής επιλογής. Σωστή απάντηση: «Τίποτα από τα παραπάνω». Και ποιος... φέρνει τους πολιτικούς που μας έχουν ρημάξει; Φυσικά εμείς. Τους φέρνουμε, τους ανεχόμαστε, τους αφήνουμε να ασκούν μια πολιτική που ευνοεί τη φυγή των πιο άξιων τέκνων της πατρίδας μας.

Εδώ όμως, έρχεται η δική μου αδυναμία να καταλάβω. Κι αφού εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τους πολιτικούς, γιατί δεν κάναμε το παραμικρό για να τους αλλάξουμε στις τελευταίες δημοτικοπεριφερειακοευρωεκλογές; Στηρίξαμε όσους μας έδωσαν υποσχέσεις, όσους στηρίζουν την έλλειψη αξιολόγησης, εκείνους που θα επαναφέρουν τους μισθούς που παίρναμε, αυτούς που δεν τολμούν να ομολογήσουν τον αριθμό υπαλλήλων που πρέπει να εκδιωχθούν από το δημόσιο κ.τ.λ. Για μια ακόμη φορά στρέψαμε τα οπίσθιά μας σε εκείνους που προσπάθησαν να μας πουν την αλήθεια. Οπότε γιατί τώρα ακούω γκρίνιες και ψυχοπαραπονιάρικα για τη μετανάστευση των νέων;

Κι όταν ακούω τα πατριωτικά περί ανάγκης να μείνουν οι νέοι εδώ, να παλέψουν, να κάνουν υπομονή και θα έρθουν καλύτερες μέρες και... προσωπικά πλέον τα ακούω ολίγον βερεσέ. Τι μπορώ να πω στο νέο που θα ζητήσει την άποψή μου; Μπορώ να του πω να μείνει εδώ και να αγωνιστεί; Να αγωνιστεί απέναντι στο τι; Μήπως μπορώ να του πω να μείνει και να γίνει ίδιος με τους υπολοίπους για να επιβιώσει; Μπορώ να επιχειρηματολογήσω περί πατρίδας και άλλα τέτοια όμορφα; Και τι είναι η πατρίδα άλλωστε; Πατρίδα είναι απλώς ο τόπος που ο καθένας μας γεννήθηκε τυχαία; Όχι! Πατρίδα είναι ο τόπος που σου δίνει ευκαιρίες, που αναγνωρίζει την προσπάθειά σου, που περιορίζει τα εμπόδια, που επιδιώκει τη συνεχή αξιολόγηση των πάντων -ακόμη και κυρίως των εκπαιδευτικών της- που σε κάνει, με απλά λόγια, να αισθάνεσαι καλά.

Τι να πω στα παιδιά που θα ζητήσουν την άποψή μου; Ότι βλέπω προοπτική μετά το νέο ανασχηματισμό; Πού να βρω και ένα έστω επιχείρημα; Στα πρόσωπα που στείλαμε στην Ευρωβουλή ή μήπως σε εκείνα που στελεχώνουν την κυβέρνηση πλέον; Μήπως στα πρόσωπα που ελπίζουν να μας κυβερνήσουν μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές; Μπορώ να το κάνω αυτό; Σίγουρα όχι. Οπότε οι καλύτεροι, οι πιο δυναμικοί, οι πιο ευφυείς νέοι θα συνεχίσουν να φεύγουν. Μάλλον είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον, κάτι μπορώ να πω αλλά όχι στη νέα γενιά. Κύριοι Σαμαρά, Τσίπρα, Βενιζέλο, ψεκασμένοι Έλληνες... πιθανώς με το λαϊκισμό σας, με την έλλειψη ποιότητας και αισθητικής των υποσχέσεων και των επιλογών σας να κερδίσατε το πολιτικό μέλλον σας. Όμως, κύριοι, με τις ίδιες αυτές επιλογές σίγουρα χάσατε μια (ακόμα) υπέροχη γενιά. Κι αυτό μπορώ να το ισχυριστώ με τη βεβαιότητα ενός ανθρώπου που την έζησε (και πάλι) από κοντά.

Θεωρίες Ελληνικής Συνωμοσίας! -Κωδικός: Μετανάστευση-

Ιστορικά η πορεία της Ελλάδας καθορίστηκε από δυο παραμέτρους. Η μία είχε να κάνει με τον ηρωισμό, τη λεβεντιά, το φιλότιμο και την ασύγκριτη ευφυΐα μας. Εννοείται ότι όλα αυτά τα ωραία που διαθέτουμε συνδέθηκαν ανέκαθεν με κατακτήσεις κάθε είδους, την αντίστοιχη πρόοδο που επέφεραν και με μια λαμπρότητα που προκαλεί ρίγη. Η άλλη είχε να κάνει με μια παγκόσμια συνωμοσία που ανέκαθεν εξυφαινόταν εναντίον μας. Αυτή προωθείται από «σκοτεινά» πολιτικοοικονομικά κέντρα που δρουν εν αγνοία μας(;) και, κατά καιρούς, μας ψεκάζουν με κάτι, προσπαθώντας να περιορίσουν την ελευθερία μας, την ανάπτυξή μας και τελικά να μας αφανίσουν, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Εννοείται ότι σ’ αυτή οφείλονται όλα τα δεινά που ζήσαμε από τη εποχή της μάχης Θεών και Τιτάνων μέχρι την πρόσφατη -μια ακόμα- πτώχευση. 

Οι σκοτεινοί, βδελυροί και αόρατοι «ξένοι» πίστευαν ότι έχουν να κάνουν με κανένα «εθνάκι» της πλάκας σαν εκείνα τα γεννημένα για δευτεράντζες, τα πλασμένα να ζουν στη σκιά του εκτυφλωτικού φωτός μας. Αυτό πίστευαν και συνεχίζουν να το κάνουν. Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, ανίκανοι να αντιληφτούν την Ελληνική Συνωμοσία που κυοφορούταν και προετοιμαζόταν. Όμως, έφτασε η ώρα να πάρουμε το αίμα μας πίσω και θα πάρουμε και περισσότερο μπας και καλύψουμε τις ανάγκες σε αίμα που έχουν τα νοσοκομεία μας. Αν η εκδίκηση είναι πιάτο που τρώγεται κρύο, εμείς θα το γευτούμε μπούζι, παγωμένο αλλά άξιζε την υπομονή. 

Δε θα υπάρξει φυλή, έθνος, λαός, πόλη, χωριό, αυθαίρετος οικισμός που δε θα υποκλιθεί στην εγγενή ανωτερότητά μας. Μετά από αυτό τα κλειδιά του πλανήτη, του σύμπαντος ολόκληρου θα μας ανήκουν δικαιωματικά. Η πιο ύπουλη και ευφυής συνωμοσία της ιστορίας! 

Λοιπόν, ήταν απλό. Τι κάναμε για τρεις περίπου δεκαετίες; Σχεδιάζαμε και ετοιμαζόμασταν για την τελική λύση. Οι κουτόφραγκοι είχαν την αίσθηση ότι ξυνόμασταν, τεμπελιάζαμε, τρώγαμε τα έτοιμα υποθηκεύοντας το μέλλον μας με κάθε δάνειο που απλόχερα -είναι η αλήθεια- μας πρόσφεραν. Αμ δε που ήταν έτσι! Οι Έλληνες -δηλ. εμείς- είχαμε σχέδιο μακρόπνοο. Οδηγήσαμε την οικονομία σε καταστροφή, πήραμε διαζύγιο από την αξιοκρατία, προωθήσαμε τη μετριότητα παντού. Κυρίως όμως ανοίξαμε τις πύλες της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε κάθε αναλφάβητο. Δημιουργήσαμε γιατρούς ικανούς να πεθάνουν ακόμα κι εκείνον που στη ζωή του δε χρειάστηκε μια ασπιρίνη. «Καταρτίσαμε» εκπαιδευτικούς πιο αγράμματους κι από την αγραμματοσύνη, μηχανικούς που μπερδεύουν το κατσαβίδι με το πριόνι, δικηγόρους που αδυνατούν να ξεμπερδέψουν τη γλώσσα τους -πόσο μάλλον την υπόθεση του πελάτη τους- και γενικά «προετοιμάσαμε» ανειδίκευτους ειδικούς σε κάθε κλάδο. 

Τα επόμενα, ακόμα και το πιο νερουλό μυαλό, τα φαντάζεται. Προκαλέσαμε ανεργία, φτώχεια, στασιμότητα, έλλειψη προοπτικής. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό είναι το τέλος. Χα!!! Αυτό δεν είναι παρά η αρχή μιας νέας, μεγαλειώδους περιόδου του ελληνισμού. Μπροστά σε όσα έπονται ο Πέμπτος αιώνας θα ωχριά, θα δείχνει Μεσαίωνας απέναντι στην Αναγέννηση. Μένουν οι τελευταίες πινελιές. Η κρίση που εκούσια -όχι ακούσια- προκαλέσαμε πυροδοτεί ήδη αλυσιδωτές αντιδράσεις με πρώτη και καλύτερη τη μετανάστευση. Όλοι αυτοί οι ανειδίκευτοι και σχεδόν αγράμματοι ειδικοί που με τόσο κόπο προετοιμάσαμε θεωρούν ότι το πτυχίο που έχουν στα χέρια τους είναι αξιόλογο και ακριβοθώρητο εφόδιο. Πιστεύουν ότι πιστοποιεί υπεράνθρωπες ικανότητες, οπότε και δε συμβιβάζονται με την ενδοχώρια μιζέρια. Θεωρούν ότι είναι για μεγαλεία κι όχι για τον «μπίθουλα» που τεχνηέντως προκαλέσαμε. Και τι θα κάνουν αυτοί; Μα πολύ απλά θα μεταναστεύσουν -ήδη το κάνουν- σε πιο αναπτυγμένες κοινωνίες, όπου οι ευκαιρίες για ανάδειξη των δυνατοτήτων τους … περιμένουν! 

Ωραία! Τώρα απλώς αναμένουμε. Η μαζική μετριότητα που εξάγουμε θα λειτουργήσει ως Πέμπτη φάλαγγα, ως μικρόβιο στον οργανισμό των κοινωνιών της Δύσης και της Ανατολής. Όταν οι ανειδίκευτοι ειδικοί ενταχθούν στην παραγωγική διαδικασία αυτών των κοινωνιών, θα αρχίσουν να κάνουν τη δουλειά. Και τι δουλειά μπορούν να κάνουν; Μα φυσικά ό,τι σχετίζεται με μετριότητα, κουτοπονηριά, λαϊκισμό, τεμπελιά και όλα αυτά τα υπέροχα που γευτήκαμε τόσα χρόνια τώρα. Κι αν αρχίσουν να το κάνουν αυτό, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Μα πολύ απλά η στασιμότητα και των άλλων κοινωνιών. Ευφυές!!! Μπορεί έτσι εμείς να μην αναπτυσσόμαστε αλλά δε θα επιτρέψουμε και στους άλλους να το κάνουν. Κάποια στιγμή θα τους κάνουμε σαν τα μούτρα μας κι όλα καλά και ωραία. «Κωδικός μετανάστευση» αποκαλείται το σχέδιο στους κύκλους των Ελλήνων συνωμοτών. 

Και έρχονται μετά κάποιοι και λένε ότι η μετανάστευση δεν είναι λύση και ότι χάνουμε τα υπέροχα μυαλά. Μωρέ, έχασε η Βενετιά βελόνι, γιατί αν τόσα υπέροχα μυαλά διαθέταμε, δε θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε, γιατί το υπέροχο μυαλό αντιστέκεται, έρχεται σε ρήξεις, καινοτομεί και με βεβαιότητα δεν το κάνει αγωνιώντας για μια θέση στο Δημόσιο.