Το λυκαυγές του ελληνικού Μεσαίωνα

Η ανείπωτη χαρά που νιώθω είναι... ανείπωτη. Η Ελλάδα δείχνει να εγκαταλείπει την ένδοξη αρχαιότητα -ξέρετε, τότε που «εμείς φτιάχναμε ωραίους και γερούς Παρθενώνες και άλλα ευκλεή οικοδομήματα»- και σιγά σιγά εισέρχεται στο Μεσαίωνα. Υπήρξε, βέβαια, μια μικρή χρονική υστέρηση συγκριτικά με τους υπόλοιπους δυτικούς λαούς αλλά, σε κλίμακα αιωνιότητας δεν πρόκειται παρά για σταγόνα στον ωκεανό. Τώρα, και για να μη δίνω λαβές και βρεθεί κανείς να με κακολογήσει, διευκρινίζω. Η ευτυχία μου δεν απορρέει από την είσοδό μας στο Μεσαίωνα αυτή καθαυτή αλλά από το τι έπεται. Μπορεί για κάποιους αιώνες τα πράγματα να είναι λίγο αχνά έως και μαύρα αλλά αμέσως μετά έρχεται το καλό: Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός. Τι καλά!!! Το φως (όχι το Άγιο αλλά του Διαφωτισμού και των ανθρωπιστικών ιδεών) βρίσκεται μπροστά μας.
Η απέραντης αισιοδοξίας θέση που διατυπώθηκε ήδη στηρίζεται σε πλήθος τεκμηρίων. Η ελληνική κοινωνία άλλωστε καθόλου φειδωλή είναι σ’ αυτό. Σε μια εποχή που ο υπόλοιπος κόσμος βιώνει δυναμικά την κυριαρχία της ψηφιακής τεχνολογίας και την εδραίωση της παγκοσμιοποίησης με τα καλά και τα κακά της, εμείς είμαστε... αλλού. Στηρίζουμε άτομα που κηρύσσουν το μίσος, τη βία, το φόβο απέναντι στους διαφορετικούς, θεωρούν δεδομένη την «καθαρότητα» και ανωτερότητά μας. Ψηφίζουμε κόμματα που πιστεύουν ότι οι βλακώδεις επιλογές μας για το οτιδήποτε οφείλονται στο ότι μας ψεκάζουν. Τα ποσοστά των λειτουργικά και ψηφιακά αναλφάβητων συμπατριωτών μας (ανήκουν κι αυτοί άραγε στους... ανώτερους;) κινούνται στις πρώτες θέσεις του δυτικού και πλέον μεγάλου μέρους του ανατολικού κόσμου. Όσο για την οικονομική πραγματικότητα... Κι αυτή δείχνει να αποκτά με ρυθμούς Flash Gordon γνωρίσματα του Μεσαίωνα, τότε που η εξαθλίωση, η πείνα, η περιθωριοποίηση μεγάλων ομάδων πληθυσμού κυριαρχούσαν.
Εκείνο όμως που πιστοποιεί τη θριαμβευτική είσοδό μας στην εποχή του σκοταδισμού δεν είναι παρά η νοοτροπία μας. Αποτέλεσμα άθλιας, υποτυπώδους, συντηρητικής παιδείας (όχι μόνο εκπαίδευσης), η σκέψη της πλειονότητας των μελών του «ανώτερου έθνους» χαρακτηρίζεται από πηχτό σκοτάδι. Πίσσα. Νυχτερίδες και αράχνες. Πίστη σε δεισιδαιμονίες, αγωνία απέναντι στην «αμαρτία» της αμφισβήτησης, εμπιστοσύνη σε μεσσίες της πολιτικής, εξοβελισμός του ξένου, διαιώνιση στερεοτυπικών επιλογών ως προς τον τρόπο ζωής και τους στόχους, λατρεία του λαϊκισμού, φόβος απέναντι στο καινούριο, μισαλλοδοξία και κυρίως υποκρισία...
Κι όλα αυτά δεν ισχύουν για συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα. Χαρακτηρίζουν και άτομα που κατέχουν θέσεις εξουσίας, που -δυστυχώς- διαμορφώνουν και χειραγωγούν την κοινή γνώμη. Μεταφέρω: «...Εάν υπήρχε στιβαρά εκκλησιαστική Διοίκηση, τότε θα είχε εκδώσει ΑΦΟΡΙΣΜΟ για το ασεβέστατο αυτό ανθρωπάκι. Αφού όμως αυτό δεν έγινε, εμείς παρακαλούμε τον Θεό να σαπίσει το στόμα του! Συγχωρήστε με, Αδελφοί και Πατέρες!...». Μάλιστα. Θα πιστεύει κάποιος ότι πρόκειται για απόσπασμα αρχείων της Ιεράς Εξέτασης αλλά πιστεύει καθολικά λάθος. Πρόκειται για λόγια -αμβροσία και νέκταρ στάζουν τα άτιμα- του μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιου διατυπωμένα λίγες μέρες πριν την Ανάσταση του Κυρίου ο οποίος, έχω την υπόνοια, κήρυττε «αγαπάτε αλλήλους». Το προς αφορισμό θύμα; Ο συγγραφέας Ν. Δήμου που τόλμησε να αμφισβητήσει την αγιότητα του «Αγίου Φωτός» όχι το 1014 αλλά το 2014. 
Το 2014 από κάποιους -πολλούς κάποιους- κρίνεται αναγκαίος ο αφορισμός, ο λιθοβολισμός, ο μαρτυρικός θάνατος, η θεία τιμωρία εκείνου που τολμά και διατυπώνει αιρετικές θέσεις για το «Άγιο Φως», για το «κρυφό σχολειό», για το «φανερό σχολειό», για τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, για την αξιολόγηση στο δημόσιο, για την ποιότητα της επιλογής υποψηφίων ενόψει ευρωεκλογών, για οτιδήποτε παγιωμένο τελικά. Κατά τα άλλα η ελευθερία του λόγου στο μεγαλείο της. Μα καλοί μου άνθρωποι, το 2014 ελευθερία λόγου δε σημαίνει υποχρέωση να ασπαστώ τις διαφορετικές απόψεις αλλά υποχρέωση διασφάλισης του δικαιώματος εκείνου που τις λέει, να μπορεί να τις λέει.
Καθετί άλλο παραπέμπει στο Μεσαίωνα. Κι αυτό μπορεί να μας κάνει αισιόδοξους. Μπορεί να μας περιμένουν τα χίλια μύρια όσα βάσανα. Μπορεί ο σκοταδισμός να σκεπάζει απειλητικά τα πάντα γύρω μας. Μπορεί η άγνοια, η ακρισία, η εξαθλίωση να μας ακολουθούν αλλά θα το κάνουν για λίγους μόνο αιώνες ακόμη. Ακολουθεί η Αναγέννηση κι αυτό δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει με αισιοδοξία. Βρισκόμαστε στο λυκαυγές της πιο σκοτεινής περιόδου αλλά πλέον μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι. Το λυκαυγές ακολουθείται από το λυκόφως. Σε λίγους αιώνες ο κ. Δήμου και ο κάθε Δήμου της ελληνικής κοινωνίας θα μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα χωρίς να κινδυνεύει με... αφορισμό. 

Ο κ. Ζάχος αναρωτιέται αν όλοι εκείνοι που αγανάκτησαν με τις δηλώσεις Δήμου, 

το βράδυ της Ανάστασης παρέμειναν μέχρι το τέλος της ακολουθίας 

ή απλώς έλαβαν το φως και ξεκίνησαν αγώνα δρόμου με έπαθλο την αχνιστή μαγειρίτσα.

Θέλω «λευκές διακοπές», τώρα!

Άσπρη μέρα δεν πρόκειται να δούμε καμιά φορά εμείς. Και δεν πρόκειται να δούμε, γιατί δεν είμαστε λαός! Μη με ρωτήσετε τώρα «μα τι είμαστε, επιτέλους», γιατί απλώς το αγνοώ. Μια πρόταση της προκοπής έπεσε στο τραπέζι για διαβούλευση και αντί να την αγκαλιάσουμε με θέρμη, πέσαμε να κατασπαράξουμε τους προτείνοντες, τους αποδέκτες κι εκείνους που μπορεί να ωφεληθούν. Δηλαδή, τι κακό έχει να θεσπιστεί και στη χώρα μας μια «λευκή εβδομάδα»; Δε χορτάσαμε τη μαυρίλα πια; Οι υπόλοιποι που την έχουν -ακόμα δεν κατέβηκαν από τα δέντρα- κουτορνίθια είναι; Εντάξει, όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εκείνοι... Αλλά με στερεότυπα θα πορευτούμε στην ανάπτυξη; 

Να εξετάσουμε σοβαρά κάτι, δε γίνεται έστω μια φορά χωρίς γκρίνια, υποκρισία και κακεντρέχεια; Μάλλον δε γίνεται! Και ρωτώ σοβαρά. Άντε και θεσπίστηκε η «λευκή εβδομάδα», έχουμε να χάσουμε κάτι; Όχι, πέστε μου να το ξέρω. Πού είναι το κακό; Και μην ακούω ανοησίες του στιλ: «χάνονται πολύτιμες ώρες μαθημάτων» και άλλα κουραφέξαλα. Απαιτώ σοβαρότητα. Όλοι αυτοί που έπεσαν να ξεπουπουλιάσουν τους ξενοδόχους που το πρότειναν, τι έλεγαν μέχρι τώρα; Δεν έλεγαν ότι τα παιδιά τζάμπα και βερεσέ πηγαίνουν σχολείο; Δεν ισχυρίζονταν ότι τούβλα μπαίνουν, στούρνοι βγαίνουν; Ε, λοιπόν; Δεν είναι ωραίο να γλυτώσουν τα καημένα τα στουρνάκια από το κακό που τους κάνει το σχολείο για μια βδομαδούλα; Μην ανησυχείτε. Τα φροντιστήρια Μ.Ε. και ξένων γλωσσών, τα ωδεία, οι σχολές χορού και βάλε, θα συνεχίσουν να δουλεύουν κανονικά και τη «λευκή» και τη Μεγάλη και οποιαδήποτε εβδομάδα, οπότε οι μαθητές, απερίσπαστοι από το σχολείο, θα ασχοληθούν με τη μόρφωσή τους. Κενά στη διαπαιδαγώγηση σίγουρα δε θα φανούν. 

Εντάξει, θα είναι λίγο βιαστική η απόφαση, αν ληφθεί τώρα και υλοποιηθεί άμεσα. Πού να βρεις τέτοια εποχή ελεύθερο δωμάτιο στις Άλπεις ή έστω στο Bansko για το Μάρτιο; Γιατί μη μου πει κανείς ότι κάποιοι είχαν στο νου τους τον εσωτερικό τουρισμό, γιατί θα πάθω νευρικό κλονισμό από τα γέλια. Εδώ δεν καταφέραμε να κρατήσουμε στο εσωτερικό τις πατροπαράδοτες πενθήμερες εκδρομές, θα κρατήσουμε τους εκδρομείς της «λευκής εβδομάδας»; Γέμισαν η Κωνσταντινούπολη (που πάλι με χρόνια με καιρούς...), η Ρώμη, η Βιέννη και η Βουδαπέστη με μαθητόκοσμο από την Ελλάδα. Δηλαδή, αυτές οι εκδρομές, που είναι σίγουρα λεφτά, δεν ενδιαφέρουν τους Έλληνες ξενοδόχους και την Κυβέρνησή μας και τους ενδιαφέρουν οι μεμονωμένες και αβέβαιες «λευκές»; 

Όχι! Σωστό και δίκαιο το μέτρο αλλά μη γίνει βεβιασμένα. Θα το κάψουμε. Έχουμε χίλια δυο στραβά ως λαός. Δεν αντιλέγω. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να μας προσάψει αυθαιρεσία στις διακοπές. Δε θα πούμε όχι στις διακοπές. Ποτέ δεν είπαμε. Και γι αυτό άλλωστε φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Ναι αλλά θέλουμε διακοπές με νόημα. Με ένα θέμα βρε αδερφέ. Διαφορετικά δε μας κάθεται. Λατρεύουμε τα Χριστούγεννα, γιατί γιορτάζουμε την έλευση του Θεανθρώπου, έστω κι αν δεν πατάμε το πόδι μας στην εκκλησία. Το θέλουμε το Πάσχα μας, γιατί κάτι άλλο γιορτάζουμε. Το ίδιο και καλύτερα ακόμα, γουστάρουμε τις εθνικές επετείους, το καλοκαίρι, τις κοπάνες από τη δουλειά και πάει λέγοντας. Τις θέλουμε τις αργίες μας, γιατί τις έχουμε συνδέσει με κάτι. Τη «λευκή εβδομάδα» με τι να τη συνδέσουμε έτσι απότομα; Με ξεκούραση; Απλώς; Μα τι είμαστε; Τεμπελαράδες ολκής είμαστε; Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας; Να ξεκουραστούμε από τι; Με 30% ανεργία, με άλλη τόση υποαπασχόληση, με απεργίες, με καταλήψεις, με γεμάτες καθημερινά και από πρωίας τις καφετέριες από εργαζομένους κάθε κλάδου, η «λευκή εβδομάδα» μας μάρανε για να φτιάξουμε φράπα; Είναι σοβαρό το πράγμα. Ας εντοπίσουμε, λοιπόν, πρώτα το θέμα και μετά αποφασίζουμε και για «εμπριμέ δεκαπενθήμερο» και για «τυρκουάζ μήνα» αλλά πρώτα το θέμα. 

Έτσι είναι αλλά είμαστε μίζεροι. Να μη δούμε το καλό, επειδή το σκέφτηκαν άλλοι πρώτοι. Κι αρχίζουμε τα «μα είναι εποχές αυτές για διακοπές;» και κάτι χυδαία όπως «τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν και μεταξωτούς κώ...ους» και «πού θα βρει τα χρήματα για σκι ο Έλληνας;». Σε όλους αυτούς εγώ αντιπαραθέτω «τον κώ...ο του κλα...ιάρη, ο τόπος του φταίει». Ένα σκασμό χρήματα για μεζονέτες βρήκαμε. Και για εξοχικά βρήκαμε. Και για αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού. Και για αγορές προϊόντων πολυτελείας. Για όλα αυτά βρήκαμε και δεν μπορούμε τώρα να βρούμε για τις διακοπές της «λευκής εβδομάδας»; Άμα υπάρχει θέληση και γι αυτές θα βρούμε αλλά είπαμε. Είμαστε ανάποδοι άνθρωποι. 

Να τα λέμε με το όνομά τους τα πράγματα. Το μέτρο της «λευκής εβδομάδας» δεν έχει τίποτε αρνητικό. Προτείνω μάλιστα και άγαλμα για τους εμπνευστές του. Το άγαλμα του καλού ξενοδόχου. Δεν ειρωνεύομαι. Το εννοώ. Γιατί οι ξενοδόχοι είναι πλέον το πρότυπο. Η έκφραση της κοινωνίας των πολιτών. Και η κυβέρνηση καλά θα κάνει να εισακούσει την πρόταση. Και μετά να εισακούσει τις προτάσεις κι άλλων πολιτών που θα προτείνουν καθιέρωση διακοπών σε άλλες περιόδους. Διακοπές για τον τρύγο, για το ψέκασμα του δάκου, για μασάζ, για γουρουνοχαρά, για την έλευση της Τρόικας ας πούμε. Εννοείται ότι προτάσεις με στόχο την ενίσχυση της παραγωγικότητάς μας θα πρέπει να συνεχίσουν να απορρίπτονται πάραυτα και οι προτείνοντες να αποκεφαλίζονται δημόσια για παραδειγματισμό. Δηλαδή και που κάνουμε ότι δουλεύουμε, κοροϊδεύουμε πια κανέναν;

Μπορεί, και μάλιστα άμεσα, να δούμε «λευκή εβδομάδα» αλλά δυσκολεύομαι να εντοπίσω και έναν λόγο που θα μας οδηγήσει κάποια στιγμή και σε άσπρες μέρες. 

Ο κ. Ζάχος στηρίζοντας ενεργά την πρόταση έχει ήδη 

ξεσκονίσει τα πέδιλα του σκι αλλά και τις après ski μπότες του.