Φροντιστήρια για τρομοκράτες

Τα έλεγα και τα ξανάλεγα! Τα έγραφα και τα ξανάγραφα! Μου αρέσει η επανάληψη. Κι άλλοι τα έλεγαν και τα ξανάλεγαν, τα έγραφαν και τα ξανάγραφαν! Τελικά, σε πολλούς αρέσει η επανάληψη. Το αποτέλεσμα, όμως, ένας υπέροχος τζίφος! Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, με το πέπλο της μετριότητας να έχει σκεπάσει τα πάντα. Δε μας έφταναν η μετριότητα των πολιτικών και του «μέσου πολίτη» για να αφυπνιστούμε και να κάνουμε το κουμάντο μας, μπας κι αλλάξει κάτι. Όχι, όλα αυτά δε μας έφταναν και φυσικά ούτε μας περίσσευαν. Έπρεπε να το δούμε όλο το έργο, για να αρχίσουμε να σαλεύουμε. Έπρεπε να δούμε και τους τρομοκράτες -τους «ακραίους πολίτες»- να εκπίπτουν στη μετριότητα, για να σκεφτούμε «βρε, μήπως κάτι δεν πάει καλά στον τόπο αυτό»;

Έτσι είναι. Γιατί όταν βλέπεις τους σημερινούς τρομοκράτες να δρουν με οργάνωση επιπέδου «κλέφτες κι αστυνόμοι» σε νηπιαγωγείο, όταν διαβάζεις προκηρύξεις που σου φέρνουν στο μυαλό κακογυρισμένα κινηματογραφικά ριμέικ του στιλ «επαναστάτης χωρίς αιτία», τότε είναι που σκέφτεσαι: μα καλά, ούτε μια ολοκληρωμένη ενέργεια είναι ικανοί να οργανώσουν; Είναι δυνατόν με το πρώτο, άντε δεύτερο ξεμύτισμα να τους μπουζουριάζουν τα όργανα του κατεστημένου κι αυτοί να τραγουδούν το «περνά περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα»; Δηλαδή, άμα πάψουμε να περιμένουμε και από τους τρομοκράτες μας το κατιτίς παραπάνω, το κάπως ανατρεπτικό, το λίγο επαναστατικό, το οργανωμένο, τέλος πάντων, από πού να περιμένουμε; Από τις προσπάθειές μας να περιμένουμε; 

Κάποιοι θα τα ρίξουν και πάλι στα οργανωμένα συμφέροντα σκοτεινών κέντρων της διεθνούς πλουτοκρατίας που εξυφαίνουν σενάρια συνωμοσίας εναντίον μας. Τα έφτιαξαν, πως τα έφτιαξαν, ώστε μετά τον «μέσο» ακόμα και ο «ακραίος» πολίτης να αδυνατεί να κάνει μια οργανωμένη ακρότητα με τα καλάσνικόφ του, με τις χειροβομβίδες του, με τις ληστείες του, με τα έτσι του και τα αλλιώς του. Κι εμείς, νερό για λειτουργιά εμείς. Σαν χάνοι παρατηρούσαμε την καταστροφική πορεία σαν να μη μας άγγιζε. Και τώρα να δω τι θα γίνει! Θα κάνουμε εισαγωγή (και) τρομοκρατών που θα επιβλέπουν τους δικούς μας μπας και τους ξεστραβώσουν; Δε μας έφτανε η τρόικα; Και στην τρομοκρατία επιτήρηση θα έχουμε, που να πάρει και να σηκώσει; Ανίκανοι για όλα πια; 

Α ρε Κολοκοτρώνη, α ρε Ανδρούτσο! Θα τρίζουν τα κοκαλάκια σας εκεί που είστε βλέποντας όσα βλέπετε. Με καριοφίλια τα βάλατε με κοτζάμ Τούρκο οχτρό και φτιάξατε αυτό που φτιάξατε και μας το αφήσατε κληρονομιά, την οποία αδυνατούμε να αποποιηθούμε. Κι αυτοί, οι ανεπρόκοποι τώρα, με εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, σε ένα κράτος διαλυμένο να μην μπορούν μια ληστειούλα σε επαρχιακό υποκατάστημα τράπεζας να φέρουν σε πέρας; 

Ελπίζω κι εύχομαι, τουλάχιστον τώρα, να αναλάβουμε κάποια ευθύνη. Να δεχτούμε ότι φταίμε ως κοινωνία για την κατάντια και των «άκρων» μας. Φταίμε και δεν ακούω κουβέντα επ’ αυτού. Πώς η νέα γενιά να πετύχει στην τρομοκρατία, όταν τη μεγαλώνουμε, όπως τη μεγαλώνουμε. Δεν πήραμε χαμπάρι ότι μεγαλώνουμε μπουχέσες, ανίκανους να αναλάβουν μια ευθύνη, να σκεφτούν, να οργανώσουν, να το παλέψουν εντατικά. Παιδιά που «δε φταίνε ποτέ και σε τίποτα», χωρίς αίσθηση ότι μια πράξη τους μπορεί να έχει συνέπειες τρομακτικές. Όχι! Να μην κακοκαρδίσουμε τον κάθε μπούλη/α. Να τους έχουμε στα οπαλά και οπαλάκια! Εμ, πώς θα μάθει ο μπούλης/α ότι οι πράξεις του μπορεί να έχουν επιπτώσεις; Με την ανοχή και την ατιμωρησία θα το μάθει; Σιγά και μην. Αν όμως, αυτά τα παιδάκια που σήμερα πήραν τα καλάσνικοφ, είχαν φάει καμιά ξυλιά στον κώλο, καμιά ανάποδη ξεγυρισμένη, καμιά μπούφλα ανάστροφη, αν άκουγαν και καμιά φωνάρα, όταν έσπαγαν τα παράθυρα της γειτόνισσας, όταν έβαζαν φωτιά σε σκουπιδοτενεκέδες, όταν λέρωναν τους τοίχους με συνθήματα, όταν κατάστρεφαν τα θρανία στο σχολείο, όταν έκλεβαν τσιχλόφουσκες από τον κακόμοιρο τον περιπτερά, όταν έκαναν το δικό τους, έτσι θα είχαν τα πράγματα; 

Σίγουρα δε θα είχαν έτσι. Χρειαζόμαστε φροντιστήρια για τους μελλοντικούς τρομοκράτες. Και μην ακούσω ότι τα φροντιστήρια είναι παραπαιδεία ενώ αυτή είναι δουλειά του κράτους! Ας αποδεχτούμε ότι η σημερινή γενιά πήγε στράφι. Ας μην αφήσουμε και όσες ακολουθούν στη μοίρα τους. Γιατί αυτά τα παιδάκια, αν τα προετοιμάζαμε σωστά, θα είχαν μάθει ότι όλα δεν εξελίσσονται όπως στις ταινίες που έβλεπαν με τις ώρες. Θα είχαν στο μυαλό τους ότι τον «ήρωα» μπορεί και να τον μπαγλαρώσουν οι «κακοί» και να τον κάνουν τουλούμι στο ξύλο. Αν σ’ αυτά τα παιδιά φροντίζαμε να δείξουμε ότι η αυθαιρεσία, κάθε είδους και σε κάθε επίπεδο, δεν είναι ανεκτή ούτε από τους πολίτες ούτε από τις αρχές, τότε η κατάσταση θα ήταν διαφορετική. Θα έβλεπαν πιο ώριμα τα πράγματα, θα το πάλευαν περισσότερο, θα έκαναν καλύτερη και πιο μακροχρόνια προετοιμασία. 

Από την άλλη βέβαια, αν προετοιμάζαμε διαφορετικά τη νέα γενιά, ίσως καμιά διάθεση είχε να πιάσει το καλάσνικοφ. Ουφ, αδιέξοδο!

Παιδαγωγικό Ολίσθημα…

Δε μας φτάνουν τα υπαρξιακά που μας απασχολούν ήδη; Δεν είχαμε ήδη αρκετά στο κεφάλι μας να μας ζαλίζουν και να μη μας αφήνουν να κλείσουμε μάτι από την αγωνία; Πρέπει να την πάθουμε την κατάθλιψη για να ευχαριστηθούν κάποιοι;;; Δε μας ήταν αρκετό το ότι η χώρα οδηγείται σε πτώχευση με ταχύτητα που θα τη ζήλευε και το φως; Δε μας έφτανε η μείωση των εισοδημάτων και η αύξηση των φόρων με ρυθμούς που δεν μπορεί ούτε να φανταστεί ο Τζαμαϊκανός Ουσέιν Μπολτ; Μήπως τελικά, δεν ήταν αρκετή η καταρράκωση του πανελληνίου, εξαιτίας της αναίτιας και άδικης αποχώρησης του Τρύφωνα από το «Dancing with the stars»;

Δεν ήταν, λοιπόν, αρκετά όλα αυτά και έρχονται τώρα οι φροντιστές της πόλης μας (στους οποίους και ανήκω, τουλάχιστον μέχρι τη δημοσίευση του συγκεκριμένου) να μας φορτώσουν καινούρια προβλήματα και άγχη;

Εξηγώ. Ο σύλλογος φροντιστών αποφάσισε ότι τα θερινά μαθήματα θα ξεκινήσουν στις 17 Αυγούστου. Ο σύλλογος, βέβαια, μπορεί να αποφάσισε αυτό αλλά κάποιοι άλλοι αποφάσισαν άλλα! Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα περίεργα και τα … ολισθήματα.

Κάποια φροντιστήρια αλλά και καθηγητές που παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα αποφάσισαν να ξεκινήσουν την προετοιμασία των μαθητών τους αμέσως μετά τις ενδοσχολικές εξετάσεις. Γιατί το κάνουν αυτό; Δε γνωρίζω πώς οι ίδιοι αιτιολογούν την απόφασή τους, όμως, προσωπικά εντοπίζω δυο λόγους.

Ο ένας είναι οικονομικός. Το γεγονός ότι τα θέματα στις φετινές πανελλαδικές ήταν πιο απαιτητικά σε σχέση με προηγούμενες χρονιές και αναφέρονταν σε καλύτερα προετοιμασμένους μαθητές δίνει σε κάποιους την άνεση να προωθήσουν ένα εμπόριο που βασίζεται στην τρομοκρατία των παιδιών και κυρίως των γονιών τους. Το εμπόριο του τρόμου θα στηριχτεί σε επιχειρήματα του στιλ «Οι εξετάσεις δυσκολεύουν. Τα παιδιά πρέπει να πιεστούν περισσότερο και για μεγαλύτερο διάστημα, ώστε να τα καταφέρουν». Δηλαδή, οι συγκεκριμένοι κύριοι -έμποροι του τρόμου- μέχρι τώρα προετοίμαζαν μαθητές για βόλτα στην παιδική χαρά και τώρα συνειδητοποίησαν ότι πρέπει να ανασκουμπωθούν; Σιγά και μην συνειδητοποίησαν κάτι τέτοιο! Το μόνο που συνειδητοποίησαν είναι ότι βρίσκονται μπροστά σε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να γδάρουν οικονομικά τους ευάλωτους και γεμάτους άγχος γονείς των υποψηφίων.

Ο δεύτερος λόγος είναι πρακτικός. Αποφάσισαν να ξεκινήσουν νωρίτερα την προετοιμασία των υποψηφίων όσοι αντιμετώπισαν πρόβλημα στην ολοκλήρωση της ύλης. Ο χρόνος δεν τους έφτασε, η ύλη των εξετάσεων δεν προσεγγίστηκε ουσιαστικά, δεν είχαν χρόνο για επαναλήψεις, δεν κατάφεραν να βοηθήσουν τα παιδιά να αφομοιώσουν τις γνώσεις που έπρεπε, οπότε… Καλά κάνουν και ξεκινούν νωρίτερα μπας και καταφέρουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των εξετάσεων. Ελπίζω βέβαια, ότι αυτό θα τους βοηθήσει φέτος να ολοκληρώσουν την προετοιμασία των μαθητών τους χωρίς πίεση, χωρίς μαθήματα τα Σάββατα, τις Κυριακές, στις διακοπές των Χριστουγέννων ή του Πάσχα. Αν αυτό δε συμβεί, θα σημαίνει δυο πράγματα για τους συγκεκριμένους καθηγητές: ή ότι σκέφτονται αποκλειστικά την τσεπούλα τους αδιαφορώντας για τους μαθητές ή ότι είναι τελείως ανεπαρκείς και άρα κακώς τους εμπιστεύονται μαθητές και γονείς.

Από την άλλη, ο επίσημος σύλλογός μας με ανακοίνωσή του στον Τύπο δείχνει απελπιστική αγωνία απέναντι στις επιλογές του. Το κάνει, όμως, χωρίς επιτυχία και με αρκετές δόσεις εμπάθειας απέναντι σε εκείνους που αποφάσισαν να ξεκινήσουν πρόωρα τα μαθήματα.

Διαβάζουμε στην ανακοίνωση του συλλόγου: «…είναι εξοντωτικό για τα παιδιά και αποτελεί και παιδαγωγικό ολίσθημα η έναρξη της προετοιμασίας για την επόμενη χρονιά, μόλις μια εβδομάδα μετά το πέρας των προαγωγικών εξετάσεων…». Μα ποιος φωστήρας, ποιο τέρας σοφίας, ποιος παμμέγιστος του πνεύματος, ποια αυθεντία της παιδαγωγικής το σκέφτηκε αυτό; Τι θέλει να πει ο ποιητής; Δηλαδή, βρε καλόπαιδο, οι φροντιστές όλης της υπόλοιπης Ελλάδας που ξεκινούν την προετοιμασία των μαθητών τους τον Ιούνιο οδηγούνται σε «παιδαγωγικό ολίσθημα» και μόνο εμείς, που αποκλειστικά κατέχουμε -μάλλον ελέω Θεού- την παιδαγωγική αυθεντία, κάνουμε το δέον; Από όλους τους φροντιστές πανελλαδικά μόνο οι Λαρισαίοι έχουν το παιδαγωγικό χάρισμα "πασά" μου;

Σε άλλο σημείο της... ατυχούς ανακοίνωσης διαβάζουμε: «… ο χρόνος (έναρξη στις 17 Αυγούστου) είναι υπεραρκετός, η ύλη ολοκληρώνεται πριν τις εξετάσεις και αρχίζουν οι επαναλήψεις. Εξάλλου, οι επιτυχίες των μαθητών του νομού μας επιβεβαιώνουν περίτρανα ότι η ακολουθούμενη πρακτική είναι η δέουσα». Πω πωωω! Δηλαδή, βρε παιδιά χρειαζόταν ολόκληρη ανακοίνωση για αυτονόητα ακόμα και για τον Γκούφη; Μήπως η ύλη θα μπορούσε να ολοκληρώνεται και μετά τις εξετάσεις ή οι επαναλήψεις να γίνονται, αφού τα παιδιά εισάγονται στο πανεπιστήμιο; Κι αν πράγματι ο χρόνος είναι «υπεραρκετός» για την κάλυψη της ύλης, για ποιο λόγο τα περισσότερα φροντιστήρια ξεπατώνουν τους μαθητές τους με εξοντωτικά μαθήματα εκτός εβδομαδιαίου προγράμματος ή κατά τη διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων και του Πάσχα; Ε, γιατί;;; Μήπως γιατί ο χρόνος είναι "υπεραρκετός";;; Ποια παιδαγωγική θεωρία πρεσβεύει ότι οι μαθητές πρέπει να φτάνουν στις εξετάσεις εξαντλημένοι, καταβεβλημένοι σωματικά και πνευματικά και χωρίς να έχουν στη διάθεσή τους χρόνο για προσωπικό διάβασμα και επαναλήψεις; Όσοι συνέταξαν το συγκεκριμένο κείμενο αγνοούν ότι ένας μαθητής, όσο καλά προετοιμασμένος κι αν είναι, δε θα αποδώσει, αν τον στείλουμε στις εξετάσεις σαν ξεζουμισμένη λεμονόκουπα με πολύωρα μαθήματα της τελευταίας στιγμής και πασαλείμματα της ύλης που απλώς προσθέτουν άγχος στα παιδιά; Ή μήπως τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν πότε ένας καθηγητής λειτουργεί στο κλίμα τού: "τρεχάτε ποδαράκια μου, να μη σας φτάσει ο κώ...ος";
Όσο για το ότι "οι επιτυχίες των μαθητών του νομού μας επιβεβαιώνουν περίτρανα ότι η ακολουθούμενη πρακτική είναι η δέουσα"... Τι να πω και τι να πρωτοθαυμάσω από την επιστημονικότητα της θέσης; Μήπως βρε "Αϊνστάιν" δεν υπάρχουν άλλοι νομοί, οι οποίοι ξεκινούν θερινά μαθήματα τον Ιούνιο κι όχι τον Αύγουστο, με ίδιες ή και μεγαλύτερες από τις δικές μας επιτυχίες μαθητών; Ή μήπως οι επιτυχίες ενός νομού εξαρτώνται αποκλειστικά από το πότε ξεκινούν τα θερινά μαθήματα και όχι από άλλα κοινωνικά ή και οικονομικά κριτήρια;

Λοιπόν, για να μην κοροϊδευόμαστε. Μου φαίνεται ότι ως φροντιστές χάνουμε την ουσία. Και η ουσία δεν μπορεί να καθορίζεται αποκλειστικά από το περιεχόμενο της τσέπης μας αλλά από το συμφέρον των μαθητών μας. Ας αποφύγουμε τις βαρύγδουπες κρίσεις και τα κάθε είδους … "ολισθήματα". Τουλάχιστον, ας πάψουμε να ασχολούμαστε αποκλειστικά με τα ολισθήματα των άλλων. Ας ρίξουμε μια ματιά και στα δικά μας και τότε θα μπορούμε να βγαίνουμε δημόσια και να μιλάμε για παιδαγωγικές ευθύνες και πρακτικές. Δεν ξέρω αν τότε θα είμαστε, αλλά σίγουρα θα φαινόμαστε πιο σοβαροί!

Καθηγητής «προβολατζής»

«Προβολατζή» στους κινηματογραφικούς κύκλους ονομάζουν τον τύπο που είναι υπεύθυνος για τη μηχανή προβολής. Τοποθετεί την μπομπίνα στη θέση της και πατάει το κουμπί για να ανάψει ή να σβήσει η μηχανή. Αυτή αποκλειστικά είναι η δουλειά του «προβολατζή» και πια μπορώ να ξεκινήσω με τα ουσιαστικά.
Ίσως έχετε ακούσει για το ψηφιακό φροντιστήριο που έχει δημιουργήσει το Υπουργείο Παιδείας. Πρόκειται για Διαδικτυακά βιντεάκια, στα οποία έχει μαγνητοσκοπηθεί κάποιος καθηγητής να παραδίδει Μαθηματικά, Φυσική ή Αρχαία. Πρόκειται για αισιόδοξη κίνηση γεμάτη, όμως, παράδοξα.
Παράδοξο πρώτο: Με τη συγκεκριμένη κίνηση το Υπουργείο εμφανέστατα αναγνωρίζει την αναγκαιότητα των φροντιστηριακών μαθημάτων. Δημοσίως, βέβαια, τα φροντιστήρια για το Υπουργείο αποτελούν «γάγγραινα». Και τι κάνει, λοιπόν, το Υπουργείο; Αναγνωρίζει τη χρησιμότητα της «γάγγραινας» και προωθεί μια δική του με χρήματα των φορολογουμένων. Μα δε θα ήταν πιο λογικό και πιο δημοκρατικό να δίνει αυτά τα χρήματα στους φορολογούμενους κι ο καθένας να επιλέγει ελεύθερα τη «γάγγραινά» του, την οποία δεδομένα -και με τη βούλα του Υπουργείου- χρειάζεται;
Παράδοξο δεύτερο: Οι καθηγητές που εμφανίζονται στα βίντεο βρίσκονται μπροστά σε παραδοσιακό πράσινο κακοσβησμένο πίνακα κιμωλίας που θυμίζει έντονα το «κρυφό σχολειό» του ένδοξου παρελθόντος. Ούτε καν πίνακα μαρκαδόρου. Την ίδια στιγμή το Υπουργείο προωθεί το διαδραστικό πίνακα. Δε θα ήταν λογικό να τον προβάλλει στα συγκεκριμένα ψηφιακά μαθήματα; Ή μήπως απλώς είναι ξεκάθαρο ότι ναι μεν θα ακριβοπληρώσουμε τους διαδραστικούς πίνακες χωρίς να διαθέτουμε το κατάλληλο λογισμικό γι αυτούς, όπως συνέβη και με τους φορητούς υπολογιστές που είχαν δοθεί σε μαθητές;
Παράδοξο τρίτο: Περιμένει κανείς από τον καθηγητή - παρουσιαστή καθαρή άρθρωση, ώστε να γίνεται εύληπτος από τους μαθητές. Ναι αλλά αυτό δε συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις και αναρωτιέται κανείς: τόσο δύσκολο ήταν, μεταξύ τόσων εκπαιδευτικών, το Υπουργείο να εντοπίσει και να επιλέξει άτομα με άρτια προφορά;
Παράδοξο τέταρτο: Τα φροντιστήρια προσπαθούν να βοηθήσουν τους μαθητές στην αφομοίωση της ύλης με περαιτέρω ασκήσεις ή την άμεση επίλυση αποριών. Στο ψηφιακό φροντιστήριο, όμως, ο μαθητής αδυνατεί να λύσει τις απορίες του άμεσα. Πρέπει να στείλει mail περιμένοντας απάντηση κάποια στιγμή. Φαντάζομαι ότι οι απαντήσεις θα σταλούν πριν τις Πανελλαδικές. Αν και δεν το βλέπω, αφού ακόμα και τη στιγμή που γράφεται το συγκεκριμένο δεν έχουν αναρτηθεί τα επαναληπτικά μαθήματα!
Παράδοξο τελευταίο και καλύτερο: Τα ψηφιακά φροντιστηριακά μαθήματα προσφέρονται ως βοήθεια στο μαθητή. Λογικά αυτό σημαίνει ότι οι καθηγητές πρέπει να συνεχίσουν(;) να κάνουν τη δουλειά τους στα σχολεία και τα παιδιά, αν το κρίνουν απαραίτητο, να επιλέγουν να παρακολουθούν και τα ψηφιακά μαθήματα του Υπουργείου για περαιτέρω εμβάθυνση. Ναι αλλά ζούμε στην Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε τον πολυμήχανο Οδυσσέα. Τι έγινε λοιπόν; Καθηγητής Δημόσιου Λυκείου σκέφτηκε να αξιοποιήσει το πρόγραμμα λίγο διαφορετικά σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Αντί να μπαίνει στον κόπο(;) να παραδίδει ο ίδιος την ύλη αποφάσισε να προβάλλει στους μαθητές του -εν ώρα μαθήματος εννοείται- να παρακολουθούν το ψηφιακό μάθημα! Τα παιδιά παρακολουθούν και ο ίδιος απλώς παραβρίσκεται. Διαλείμματα για απορίες, ποπ-κορν ή αναψυκτικό δεν υφίστανται! Ο καθηγητής - προβολατζής απλώς ενεργοποιεί ή απενεργοποιεί τον προτζέκτορα προβολής.
Εμπνευσμένο! Φαντάζομαι ότι γρήγορα θα βρει μιμητές. Απορώ μάλιστα γιατί να παραβρίσκεται ο καθηγητής. Κάποιος μαθητής ή άλλος συνάδελφος ή ο υπεύθυνος του κυλικείου, τέλος πάντων, θα μπορούσε να επωμιστεί το άνοιγμα του προτζέκτορα και ο ίδιος να ξεκουράζεται, να απολαμβάνει τον καφέ του ή να παραδίδει κάποιο ιδιαίτερο μάθημα. Σκέψη φοβερή και το Υπουργείο πρέπει να την αξιοποιήσει άμεσα.
Οι μαθητές θα συγκεντρώνονται συγκεκριμένη ώρα στις αίθουσες, όπου απλώς θα παρακολουθούν μαθήματα του ψηφιακού φροντιστηρίου. Τα οφέλη πολλαπλά. Η ποιότητα του μαθήματος ανά την ελληνική επικράτεια θα κινείται σε υψηλά επίπεδα και δε θα εξαρτάται ούτε από τη διάθεση ούτε από την ανεπάρκεια κάποιων εκπαιδευτικών. Στο σύνολό τους οι μαθητές -είτε ζουν σε πόλη είτε στο πιο απομονωμένο νησί- θα παρακολουθούν το ίδιο ακριβώς μάθημα από τον ίδιο εκπαιδευτικό, γεγονός που εξασφαλίζει την απόλυτη ισότητα. Θα γλυτώσουμε έναν σκασμό λεφτά από μισθούς, επιδόματα και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, οπότε το χρέος μας θα εξανεμιστεί άμεσα, αφού δε θα χρειαζόμαστε πια τόσους εκπαιδευτικούς.
Οι μόνοι που θα χρειάζονται θα είναι οι… προβολατζήδες. Και νομίζω ότι ένας άντε δυο από αυτούς σε κάθε σχολική μονάδα αρκούν για να γίνεται η δουλειά!