Το βάρβαρο σύστημα εισαγωγής και η πιο βάρβαρη εναλλακτική του

Αυτή η ανιαρά επαναλαμβανόμενη ιστορία έχει καταλήξει πιο κουραστική κι από την ίδια την κόπωση. Κάθε χρόνο τα ίδια και χειρότερα. Τρελαμένοι γονείς, καταπιεσμένοι μαθητές, ανεπαρκείς εκπαιδευτικοί να καταδικάζουν το ψυχοφθόρο, το εξοντωτικό, το παπαγαλίστικο σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Το σύστημα που «δεν αφήνει τον κάθε μπούλη/α να το διασκεδάσει, να το ρίξει έξω, να ξεσαλώσει, να ζήσει τις χαρές της ηλικίας του…». 

Για να αποφύγω όσα καταδικάζω, θα προσεγγίσω την πραγματικότητα με λίγα λόγια και σταράτα. Μάλιστα, τα λόγια αυτά δε θα τα μασήσω, που σημαίνει ότι δε θα επιδείξω το παραμικρό έλεος και σεβασμό, οπότε κάποιοι πρέπει να εγκαταλείψουν την ανάγνωση κάπου εδώ! Τι επίδειξη καλότητας!

Έχουμε και γράφουμε. Πράγματι το δεδομένο σύστημα είναι ψυχοφθόρο και εξοντωτικό και θεοποιεί την παπαγαλία και δε δίνει στους υποψηφίους, που φτάνουν να το αντιμετωπίσουν, την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν το σύνολο των ταλέντων(;) τους και να αναδείξουν την πολύπλευρη κουλτούρα που έχουν συσσωρεύσει μέχρι τη δεδομένη στιγμή. 

Ε ναι, το σύστημα εισαγωγής είναι όλα αυτά και ακόμα χειρότερα. Αλλά για ποιους είναι; Είναι για εκείνους που συμμετέχουν κάθε χρόνο σε αυτό και μαζεύουν δεκαεφτά και δεκαοχτώ και δεκαεννιά χιλιάδες μόρια; Μάλλον όχι. Για ποιους είναι λοιπόν; Ε, είναι για εκείνους που ενώ αναίτια πίστευαν στην αρχή της σχολικής χρονιάς ότι είναι για πολλές χιλιάδες μόρια, τελικά διαψεύδονται, πιάνοντας κάτι άλλο. 

Γι αυτούς καλά κάνει και είναι εξοντωτικό και άδικο και βλαμμένο και ό,τι μπορεί να φανταστεί ο κάθε πικραμένος. Κάθε χρόνο διαγωνίζονται με αυτό το βλαμμένο, ανυπόφορο και άδικο σύστημα περίπου ογδόντα χιλιάδες υποψήφιοι. Αν κάποιος πιστεύει ότι όλοι αυτοί είναι ικανοί, έχουν τη γνώση και διαθέτουν τα ψυχικά εφόδια για να συμμετέχουν στις Πανελλαδικές, είναι πιο βλαμμένος και από το βλαμμένο σύστημα. 

Κάθε χρόνο φτάνουν στην Τρίτη Λυκείου άτομα αναλφάβητα -όχι μόνο λειτουργικά αλλά συχνά και οργανικά. Φτάνουν άτομα που αγνοούν τι ακριβώς σημαίνει μελέτη, προγραμματισμός, στόχος. Άτομα που αγνοούν τη γνώση που προηγήθηκε στις προηγούμενες τάξεις. Φτάνουν, τέλος, άτομα που τρέμουν την ιδέα της εξέτασης, της αξιολόγησης, της επιλογής. 

Τελικά, μπορεί και να μη φταίει τόσο πολύ το σύστημα. Σίγουρα φταίει. Εκείνο που φταίει περισσότερο, όμως, είναι το γεγονός ότι οι υποψήφιοι δεν έχουν αξιολογηθεί αντικειμενικά σε κανένα προηγούμενο στάδιο εκπαίδευσης. Φτάνουν στις εισαγωγικές εξετάσεις χωρίς φιλτράρισμα, χωρίς κανείς να τους έχει καταστήσει σαφές τι αξίζουν, πού μπορούν να φτάσουν. Εξωφρενικά μεγάλοι βαθμοί χωρίς κόπο, ντάντεμα και προδέρμ τους συνοδεύουν μέχρι τις Πανελλαδικές. Είναι απολύτως δικαιολογημένο αυτοί και κυρίως οι γονείς τους να βλέπουν τα πράγματα σκούρα. 

Και τι πρέπει να κάνουμε; Μήπως να προσαρμόσουμε το σύστημα πάνω στον κάθε τεμπέλη, μέτριο, ανίκανο και αναλφάβητο; Μα αυτό κάναμε μέχρι τώρα ως κοινωνία σε κάθε τομέα και πιάσαμε πάτο. Πιθανώς δε χρειαζόμαστε ανάλογη συνέχεια. Ε λοιπόν, εκείνος που ξημεροβραδιάζεται στο Facebook ή σε τηλεοπτικές μπούρδες, εκείνος που προτιμάει τα ξενύχτια στα μπουζουξίδικα από εκείνα για μελέτη, εκείνος που διαβάζει επιλεκτικά κι όχι σφαιρικά, εκείνος που έχει μετατραπεί από τους γονείς του σε μπουλομπούλη, χωρίς αυτοπεποίθηση και πρωτοβουλία, δεν έχει θέση στο σύστημα, γιατί θα δεινοπαθήσει με πενιχρά, συνήθως, αποτελέσματα. Έχει θέση αλλού και καλά θα κάνει να τη διεκδικήσει. Αυτογνωσία λέγεται. 

Το παιδί που λιποθυμάει, επειδή δεν έπεσε το SOS, πρέπει να γίνει γιατρός; Τι θα κάνει μπροστά σε ένα επείγον περιστατικό; Θα λιποθυμάει κι εκεί και μετά θα θέλουμε γιατρό για το γιατρό; Ε; Εκείνη που πάει στις εξετάσεις και δε γράφει καλά, επειδή το θέμα που της δόθηκε είχε ξαναδοθεί πριν λίγα χρόνια και δεν το περίμενε, έχει λογική στο κεφάλι της; Μάλλον, έχει οτιδήποτε στο κεφάλι της; Δηλαδή, τι είναι τα θέματα, κούκλα μου; Επισκέπτες που δεν τους περίμενες, καλή μου; Μήπως, αγάπη μου, το θέμα έπρεπε να σε ειδοποιήσει μέσω Facebook, πριν να… πέσει; «Γεια, είμαι το τάδε θέμα και θα πέσω» κι εσύ θα του κάνεις like και βλακώδη σχόλια; Κι άντε αυτή να περάσει και να γίνει καθηγήτρια. Τι θα λέει αύριο στους μαθητές της; «Αυτό μην το διαβάσετε, γιατί έπεσε πρόσφατα» θα λέει; Μήπως εκείνος που δεν έχει ξαναδιαβάσει στη ζωή του, έχει θέση στο σύστημα; Τι να πρωτοπρολάβει ο κακόμοιρος; Να μάθει να διαβάζει ή να μάθει τις γνώσεις που απαιτούν οι εξετάσεις; 

Μήπως η πολλή αφασία έχει καταλήξει γραφική; Τα δεδομένα γύρω μας αλλάζουν με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς. Και η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια φάση «διόρθωσης» -όχι κρίσης- η οποία δεν είναι καθόλου παροδική. Λύσεις υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, απλώς δε θα είναι οι εύκολες λύσεις του πρόσφατου παρελθόντος. Και το σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορεί να γίνει πιο ανθρώπινο αλλά αγνοώ πόσο επιθυμητό θα ήταν κάτι τέτοιο από όλους εκείνους που καταδικάζουν τη βαρβαρότητά του. Η αντικειμενική και αυστηρή αξιολόγηση των μαθητών από τις πρώτες βαθμίδες εκπαίδευσης με ανάλογο εκσυγχρονισμό των υποδομών θα ήταν μια τέτοια λύση. Όσοι, λοιπόν, βιάζονται να μιλήσουν για τη βαρβαρότητα του συστήματος, ας σκεφτούν την εναλλακτική. Πιστεύω, όμως, ότι θα τη βρουν λίγο πιο βάρβαρη. 

Ο κ. Ζάχος γνωρίζει πόσο αγαπητός θα γινόταν, 

αν τόνιζε τη βαρβαρότητα του συστήματος, 

αλλά απεχθάνεται το λαϊκισμό

«Πάθη»... Live

                  Προειδοποίηση: 

Αν είστε λάτρεις της τηλεόρασης, 

μην το διαβάσετε για κανέναν λόγο!!! 

«Καλέ, αλήθεια είναι. Το είδα και στην τηλεόραση»! Με τη συγκεκριμένη φράση, κάποιοι επιχειρηματολογούσαν, την εποχή που η ιδιωτική τηλεόραση επιχειρούσε εισβολή στη ζωή μας και κατάφερνε να συντρίψει κάθε ίχνος λογικής, δημιουργώντας αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως «τηλεοπτικό κοινό». 

Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια. Η απήχηση και η δύναμη της τηλεόρασης αυξήθηκε αντιστρόφως ανάλογα σε σχέση με το νοητικό επίπεδο του κοινού της. Πλέον είναι σαφές ότι το κοινό της αποτελούν άτομα με εξαιρετικά χαμηλό δείκτη ευφυΐας, ώστε να δέχονται με ευχαρίστηση όλο το κιτσαριό και το σκουπιδαριό που προβάλλεται κατά κόρον. Η τηλεόραση διαμόρφωσε το κοινό της, συνεχίζει να το καθοδηγεί και το τρέφει με όλο και χαμηλότερης ποιότητας προγράμματα και επιλογές, ώστε να το κρατάει δέσμιο στην προσπάθεια τόνωσης των διαφημιστικών κερδών. 

Όλα αυτά τα γνώριζα πολύ καλά. Απλώς επιβεβαιώθηκαν, για μια ακόμα φορά τη Μεγάλη Εβδομάδα, όταν σκέφτηκα -ατυχής σκέψη- να παρακολουθήσω ειδήσεις σοβαρού (όπως φημολογείται) καναλιού. Το δελτίο έπλεε σε πελάγη δράματος, λαϊκισμού και παραπληροφόρησης. Αυτά, δηλαδή, που εντυπωσιάζουν το κοινό της. Η πρώτη είδηση με άφησε ανεπηρέαστο, αφού έκανε λόγο για την επικείμενη χρεοκοπία της χώρας. Σιγά το καινούριο! Η τηλεόραση οδηγεί τη χώρα σε χρεοκοπία πιο συχνά και από τον Τσίπρα. Η δεύτερη με έκανε να σκεφτώ -επίσης ατυχής σκέψη- ότι οι εγχώριοι τηλεοπτικοί σταθμοί απόκτησαν χιούμορ, αφού έκανε λόγο για την απόλυση μερικών χιλιάδων δημόσιων υπαλλήλων. Το επικείμενο γεγονός παρουσιαζόταν με έντονα τραγικό τρόπο. Αναφορές για το Δημόσιο που διαλύεται, το Δημόσιο που θα αποκτήσει κενά και δε θα μπορεί να εξυπηρετήσει πλέον τους πολίτες, δημιουργούσαν μια εξαιρετικά ανησυχητική κατάσταση. Γέλασα με την καρδιά μου. Μα είναι δυνατόν να διαλυθεί το Δημόσιο; Κάτι διαλυμένο, μπορεί να διαλυθεί; Είναι δυνατόν να ανησυχεί κάποιος για την εξυπηρέτηση των πολιτών σε μια χώρα που η «εξυπηρέτηση του πολίτη» θεωρείται κορυφαίο ανέκδοτο; Τι γέλιο; Να είναι καλά οι άνθρωποι, σκεφτόμουν. 

Αυτά με έφαγαν. Γιατί ο σοφός λαός το λέει: «μη γελάς πολύ, ξινά θα σου βγουν»! Το σοφό λαό, όμως, συχνά τον υποτιμάμε και αδιαφορούμε για τις σοφίες που λέει και που κάνει και οι οποίες μας έφτασαν εδώ που είμαστε. Να μην τα πολυλογώ, κάπως έτσι, μεταξύ δακρύων από τα γέλια και μιας κράμπας στο στομάχι από την ίδια αιτία, έφτασε η ώρα της τρίτης είδησης. Η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν καθόλου συγκεντρωμένος, οπότε δεν κατάλαβα πώς η ιδιαίτερα σοβαρή εκφωνήτρια πέρασε στο θέμα της Μεγάλης Εβδομάδας, της εβδομάδας των Παθών. Κι εκεί που κάτι έλεγε για κατάνυξη και άλλα τέτοια, η εκφωνήτρια εξαφανίζεται από την οθόνη και τη θέση της παίρνουν σκηνές του Θείου Δράματος. Αλήθεια! Ο Χριστός να ευλογεί τους μαθητές, άλλος Χριστός -πιο μελαχρινός αυτός- να κουβαλάει το σταυρό του μαρτυρίου, ένας άλλος Χριστός να σταυρώνεται κι ένας άλλος, που μάλλον ήταν ο πρώτος, να κατεβαίνει από το σταυρό. Σοκ! 

Τα γέλια κόπηκαν μαχαίρι. Πάγωσα. Το υπέροχο ροδαλό χρώμα μου πρέπει να εξαφανίστηκε από τις παριές μου δίνοντας τη θέση του σε ένα εκρού του νεκρού. Μη χειρότερα! Σε ποιους αναφέρονται; Δηλαδή, ο μέσος τηλεθεατής αδυνατεί να κατανοήσει ακόμα και το πιο απλό που του λένε και χρειάζεται τη βοήθεια της εικόνας; Μέχρι τώρα είχαμε τα δελτία καιρού. Ο μετεωρολόγος λέει ότι θα χιονίσει, θα βρέξει, θα έχει ισχυρούς βοριάδες, θα έχει καλοκαιρία και την ίδια στιγμή η οθόνη προβάλλει εικόνες με τα αντίστοιχα καιρικά φαινόμενα, ώστε ο κάθε ηλίθιος που παρακολουθεί να καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Σκέφτομαι ότι αν συμβεί κάποιο λάθος, θα γελάσει κάθε πικραμένος. Τι θα γινόταν άραγε στην περίπτωση που ο μετεωρολόγος ενημέρωνε για επερχόμενο καύσωνα αλλά την ίδια στιγμή, από λάθος, η εικόνα έδειχνε χιονιά; 

Και καλά να δείχνουν πλάνα αρχείου και για τον καιρό και για φόνους και για σεισμούς και για λιμούς και για καταποντισμούς και για τον κακό τους το φλάρο, αλλά και για το Θείο Δράμα; Μα δεν έχουν το Θεό τους οι αθεόφοβοι; Όλους αυτούς τους πανηλίθιους που τους παρακολουθούν δεν τους σκέφτονται; Να βγαίνουν την άλλη μέρα και να λένε ότι είδαν τη Σταύρωση ή την Ανάσταση live στο αγαπημένο κανάλι τους; Κι άντε στο τηλεοπτικό κοινό να μη δείχνουν κανέναν σεβασμό, επειδή η βλακεία, στο κάτω κάτω, δε χρειάζεται τον παραμικρό σεβασμό, αλλά πουθενά σεβασμό; Τουλάχιστον, ας έγραφαν μια προειδοποίηση του στιλ «πλάνα από την κινηματογραφική ταινία του τάδε ή του δείνα», να μην αφήνουν τη φαντασία του κάθε βλαμμένου να τρέχει ασυλλόγιστα. Γιατί ο κάθε βλαμμένος που παρακολουθεί τηλεόραση είναι πολύ πιθανό να έχει και την απορία: «μα καλά, χάθηκε ο κόσμος να μας δείξουν και μια συνεντευξούλα του Πόντιου Πιλάτου;» ή «μα καλά, αυτός ο Αυτιάς δεν την πήρε είδηση την αδικία, να καλέσει τον Άννα και τον Καϊάφα και να τους ξετινάξει στις ερωτήσεις;». 

Από την άλλη, είναι απολύτως λογικό μέσα στον απόλυτο παραλογισμό. Η τηλεόραση μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε μέσο απόλυτης γελοιότητας, χυδαιότητας και ακραίου λαϊκισμού. Πόσοι από εκείνους που παρακολουθούν και άρα αντέχουν την αθλιότητα, την ασχήμια, τις κραυγές τουρκικών σειρών, «ενημερωτικών» εκπομπών της πρωινής ή μεσημεριανής ζώνης, τις ανοησίες του κάθε «επώνυμου», έχουν την πνευματική δυνατότητα να αντιληφθούν κάτι άλλο, πέρα από εικόνες; Πόσοι από αυτούς μπορούν να αντιληφθούν το Θείο Δράμα ως κάτι πνευματικό, ως κάτι διαφορετικό από ένα πλάνο ταινίας; 

Ε λοιπόν, η τηλεόραση είναι γι αυτούς και καλά κάνει και τους υποτιμά σε τέτοιο βαθμό. Και δε μου φαίνεται καθόλου παράξενο σε συζητήσεις βλαμμένων τηλεθεατών ανάμεσα σε σχόλια για το Σουλεϊμάν, τον Αυτιά, το Λάκη και την Αννίτα, να ακούγεται πλέον κι αυτό: «Καλέ, σου λέω αλήθεια είναι! Αναστήθηκε! Το είδα και στην τηλεόραση»!!! 

 Ο κ. Ζάχος δεν αισθάνεται την παραμικρή συμπόνια 

για τους τηλεθεατές και φροντίζει να το δείχνει.

Σύγχρονοι «κουμπούρες»

Προειδοποίηση: Ό,τι ακολουθεί δεν είναι 

«πολιτικά ορθό». Περιέχει ακατάλληλους 

 χαρακτηρισμούς και είναι προϊόν μυθοπλασίας. 

 

Γενικά δεν έχω πρόβλημα με τις εκπλήξεις. Μάλιστα, μου αρέσουν(όχι αρέζουν). Είναι μια κάποια αλλαγή. Προκαλούν αναταραχή, όπως η πέτρα που πέφτει στα νερά μιας ήρεμης λίμνης. Υπάρχουν, όμως, εκπλήξεις που δε θέλω. Και δε θέλω εκπλήξεις που κυριολεκτικά με αφήνουν... έκπληκτο. Μπροστά σε τέτοιες βρίσκομαι συχνά στο μάθημα της «Περίληψης». Για όσους αγνοούν, στο συγκεκριμένο μάθημα δίνεται κείμενο στους μαθητές και τους ζητείται να παραθέσουν τα νοήματά του σε μικρή έκταση. Το μάθημα ελέγχει τη δυνατότητα κατανόησης γραπτού λόγου, αφαίρεσης μη ουσιαστικών στοιχείων και διατύπωσης των βασικών νοημάτων σε απλά ελληνικά. 

Όλο και πιο συχνά, αυτή η φαινομενικά απλή διαδικασία με αφήνει άναυδο. Στην προσπάθειά τους να αποδώσουν το νόημα μιας παραγράφου, μαθητές αφήνουν την ομήγυρη σύξυλη. Το νόημα που διατυπώνουν καμιά σχέση έχει με το νόημα της παραγράφου που οι υπόλοιποι έχουμε μπροστά μας. Αμηχανία! Σκέφτομαι: «Που να πάρει! Έχω δώσει λάθος κείμενο στο παιδί»! Ρωτάω: «Εεε, ποιο κείμενο έχεις; Έχεις μπροστά σου το κείμενο “Σύγχρονοι κουμπούρες” (π.χ.); Μήπως σου έχω δώσει κάποιο επόμενο...»; Ανακαλύπτουμε ότι έχει το σωστό κείμενο, απλώς αδυνατεί να κατανοήσει το περιεχόμενό του, το οποίο, βέβαια, και δεν είναι γραμμένο σε Σουαχίλι, Σανσκριτικά, Σφηνοειδή, Γραμμική ΣΤ΄ ή στη γλώσσα κάποιου χαμένου, στα βάθη των αιώνων, πολιτισμού. Είναι γραμμένο στη νέα ελληνική.

Παλιότερα, τέτοιους μαθητές τους χαρακτήριζαν «κουμπούρες», «ξύλα απελέκητα», «τούβλα», «τενεκέδες ξεγάνωτους»! Σήμερα, τέτοιοι χαρακτηρισμοί είναι απαγορευμένοι. Τώρα χαρακτηρίζονται «αδιάφοροι», «με κενά», «χωρίς συγκέντρωση». Διαφορετικές λέξεις. Ίδιο νόημα. Οι συνθήκες του παρελθόντος δικαιολογούσαν την ύπαρξή τους. Ο αγροτικός προσανατολισμός των κοινωνιών, οι δυσκολίες επιβίωσης, η έλλειψη σχολείων σε απομακρυσμένες περιοχές, η αγραμματοσύνη των προηγούμενων γενιών. Σήμερα, στην εποχή της «έκρηξης της γνώσης», της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, φαντάζουν παράλογα τα ποσοστά των ατόμων που αντιμετωπίζουν τέτοιες αδυναμίες. Κι όμως, οι «κουμπούρες» ζουν και βασιλεύουν και τον κόσμο κυριεύουν. 

Ενώ τα ποσοστά του οργανικού αναλφαβητισμού μειώθηκαν, όλο και περισσότεροι νέοι έχουν πρόσβαση στη μέση, ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση, η πρόσβαση σε βιβλία εφημερίδες και κάθε είδους πληροφορία γίνεται όλο και πιο απλή υπόθεση, το παρελθόν μάς καταδιώκει. Η απειλή παλιά λεγόταν «οργανικός αναλφαβητισμός», σήμερα «λειτουργικός». Μια μορφή αμάθειας που παρατηρείται όχι μόνο στα μαθητικά γραπτά, αλλά και στην καθημερινότητα των ενηλίκων. Λειτουργικά αναλφάβητος θεωρείται εκείνος που αδυνατεί να κατανοήσει (όχι να διαβάσει, αλλά να καταλάβει) μια απλή παρουσίαση γεγονότων που έχουν σχέση με την καθημερινή ζωή του(UNESCO). Με μια λιγότερο πολιτικά ορθή προσέγγιση, θεωρείται εκείνος που απλώς δεν ξέρει τι του γίνεται! 

Σημερινοί μαθητές και (δυστυχώς) αυριανοί φοιτητές, επιστήμονες, επαγγελματίες, πολίτες... αδυνατούν να διαβάσουν με ευχέρεια, να γράψουν χωρίς λάθη, να κατανοήσουν ένα κείμενο, να κάνουν σωστά απλές μαθηματικές πράξεις, να διαχωρίσουν σημαντικό και δευτερεύον, να συνδέσουν αιτία με αποτέλεσμα, να κρίνουν. Στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης κάποιοι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε απλά δεδομένα. 

Ο λειτουργικός αναλφαβητισμός είναι πιο επικίνδυνος από τον οργανικό. Ο οργανικά αναλφάβητος είχε συνείδηση της άγνοιάς του. Ο λειτουργικός αναλφαβητισμός πλήττει οποιονδήποτε. Απειλεί και άτομα που θα χαρακτηρίζαμε «μορφωμένα». Ο λειτουργικά αναλφάβητος αδυνατεί ή αρνείται να παραδεχτεί το πρόβλημά του. Το κύρος του, οι σπουδές του, συγκαλύπτουν(;) τις αδυναμίες του. Πόσοι παραδέχονται ή και κατανοούν ότι δεν αντιλαμβάνονται το άρθρο μιας εφημερίδας ή ότι αδυνατούν να συντάξουν σωστά ακόμα και μια λίστα για ψώνια; Συνήθως φταίει το... κακογραμμένο κείμενο ή η έλλειψη συγκέντρωσης της στιγμής. Φταίει ο κακός ο φλάρος θα έλεγα προσωπικά! 

Ο λειτουργικός αναλφαβητισμός συνθέτει απειλή σε μια εποχή που ο καθημερινός καταιγισμός πληροφοριών είναι δεδομένος. Εμποδίζει τη συμμετοχή στα κοινά, διαιωνίζει χάσματα, καταδικάζει σε άγνοια, οδηγεί σε στασιμότητα και αποκλεισμό. Δεν είναι απλώς πρόβλημα του «κουμπούρα», γιατί οι «κουμπούρες» ζουν ανάμεσά μας. Και οι «κουμπούρες» συμμετέχουν στα κοινά, διεκδικούν και συχνά καταλαμβάνουν θέσεις (αναξιοκρατία λέγεται), αναπνέουν, τρώνε, κοιμούνται, όπως και κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Αποτελούν (οι κουμπούρες) πρόβλημα κοινωνικό και τώρα, που η κρίση χτυπάει την πόρτα και των πιο αναπτυγμένων κρατών, πρέπει να σκεφτούμε ότι ίσως ο περιορισμός τους, είναι μια κάποια λύση. 

Οποιαδήποτε ομοιότητα  με πραγματικά 

πρόσωπα και γεγονότα είναι τυχαία.

Το βιογραφικό των 50.000 €

Το βιογραφικό είναι πολύ σημαντικό πράγμα! Μάλιστα σήμερα, οι περισσότεροι επενδύουν γι αυτό μεγάλα ποσά σε φροντιστήρια προετοιμασίας, ξένες γλώσσες, υπολογιστές, σπουδές και εξειδίκευση σε όλο και ανώτερο επίπεδο. Πρόχειροι υπολογισμοί (γίνονται σε ένα πρόχειρο κομπιουτεράκι ή φύλλο ή τετράδιο) λένε ότι μόνο οι προπτυχιακές σπουδές ενός παιδιού -χωρίς, δηλαδή, να συνυπολογίζονται μαιευτήρια, παιδίατροι, φροντιστήρια κ.τλ.- κοστίζουν περίπου 50.000 €! «Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη»! Ιδίως σε εποχές κρίσης. Αν βέβαια, το συγκεκριμένο ποσό συμβάλλει στη δημιουργία ενός αξιοπρεπούς βιογραφικού, «ας πάει και το παλιάμπελο»! Τι γίνεται, όμως, αν μετά από τόσα έξοδα, χρόνο και κόπο(;) το βιογραφικό είναι ένας τζίφος και μισός; Μα, θα αναρωτηθεί κανείς, είναι δυνατόν τόσα χρήματα, χρόνια και κόπος να οδηγούν σε 1½ τζίφο; Κι όμως, είναι! Μάλιστα, αυτό είναι το σύνηθες. 

Βιογραφικά που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μάθημα σε κάθε σχολή με τίτλο: «βιογραφικά που δε θα καταθέτατε π ο τ έ», φτάνουν συχνά στα χεράκια μου! Βιογραφικά με χαμηλό βαθμό πτυχίου (δε θα τον πρόσεχα, αν υπήρχε κάτι αξιόλογο), με οργάνωση πιο τραγική και από αρχαία τραγωδία, προσόντα τόσο φτωχά όσο και η πλειονότητα των Ελλήνων πλέον, με διαστήματα πιο αραιά και από ουρανοξύστες στη Σαχάρα, ώστε τα ελάχιστα προσόντα να καταλαμβάνουν μεγάλο χώρο και βέβαια, με λάθη. 

Πρόσφατα, υποψήφια για εργασία στο φροντιστήριο ανάφερε ότι διαθέτει «δίπλωμα οδήσησης»! Ναι, «οδήσησης»! Δηλαδή, τι να το κάνει το φροντιστήριο το δίπλωμα ως προσόν; Delivery μαθητών θα κάνει; Θα μας παίρνουν τηλέφωνο και θα μας ζητάνε «έναν μαθητή μέτριο ή έναν δυνατό με πλούσιο αφρόγαλα, ζάχαρη και κανέλα»; Και άντε αυτό. Μα δεν της βγήκε το μάτι από την κατακόκκινη επισήμανση του word; Τζάμπα το ECDL; 

Βιογραφικό νέας εσοδείας έκλεινε -προσπάθεια περιγραφής της προσωπικότητας της υποψήφιας- ως εξής: «Είμαι άτομο συνεργάσιμο, επίμονο στο να πετυχαίνω τους στόχους μου, συνεργάσιμη, […]. Επέλεξα να σπουδάσω αυτό το επάγγελμα, διότι αγαπώ τα παιδιά και μου αρέσει να τους παρέχω με τον πιο απλό τρόπο οποιαδήποτε δυσκολία συναντούν στα μαθήματα που σχετίζονται με την κατάρτισή μου.» (Οι υπογραμμίσεις δικές μου). Σκέφτομαι: «Η μάνα της το ξέρει»; Τόσα λάθη σε τρεις γραμμές; Πού πας, κούκλα μου, απόφοιτη Φιλολογίας του ΑΠΘ, με τέτοιο Curriculum Vitae; Μα δε φτάνουν στα παιδάκια οι δυσκολίες που έχουν από μόνα τους, χρειάζονται και κάποιον ειδικό να τους παρέχει τέτοιες και μάλιστα «με τον πιο απλό τρόπο»; 

Χρειαζόταν άραγε κάποιοι γονείς να ξοδέψουν 50.000 €, τουλάχιστον, για να καταφέρει το μπουμπούκι τους το συγκεκριμένο χάλι; Τόσα λεφτά για να αδυνατεί το μπουμπούκι να γράψει πέντε αράδες χωρίς λάθος; Κι όμως, τέτοιου επιπέδου βιογραφικά πληθαίνουν, επειδή πληθαίνουν οι «λειτουργικά αναλφάβητοι». Έχουμε δημιουργήσει πολλούς τέτοιους. Άτομα με πτυχία, από τα οποία, όμως, λείπουν βασικές δεξιότητες. Γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση αλλά αδυνατούν να επεξεργαστούν και ένα απλό κείμενο, ακόμα και δικό τους. Αδυνατούν να συντάξουν σωστά το πιο απλό νόημα. Άτομα που αγνοούν ότι το πτυχίο δεν είναι αρκετό για την αποκατάστασή τους, γιατί αδυνατούν να κατανοήσουν τις εξελίξεις. Αγνοούν ότι τα χρόνια σπουδών δεν αποτελούν πια χρόνια καλοπέρασης και κραιπάλης αλλά περίοδο ωρίμανσης, απόκτησης εφοδίων που θα βρουν θέση στο βιογραφικό καθιστώντας το καλύτερο από των υπολοίπων. Το σημερινό αξιόλογο βιογραφικό είναι τελείως διαφορετικό από εκείνο που θα μπορούσε να καταθέσει κάποιος τριάντα χρόνια πριν.

Δυστυχώς, δημιουργήσαμε γενιές πνιγμένες στην ουτοπία της εύκολης λύσης. «Ας μπει σε μια σχολή και μετά, έχει ο Θεός» λένε πολλοί γονείς. Και μπαίνουν. Στο Μαθηματικό, έχοντας γράψει Μαθηματικά κάτω από τη βάση. Στη Φιλοσοφική, ενώ αδυνατούν να αρθρώσουν το πιο απλό νόημα σωστά. Σε κάθε Σχολή, ενώ δεν μπορούν να συνδυάσουν ακόμα και απλοϊκά δεδομένα. Πλέον ο Θεός έχει πάψει «να έχει» γι αυτούς οτιδήποτε. 

Παρασύραμε μάζες παιδιών σε σπουδές, τις οποίες είναι ανίκανα να αξιοποιήσουν. Σπουδάζουν, επειδή αυτό επιβάλλει η πίεση του κοινωνικού περίγυρου, επειδή αυτό είναι -όχι δικό τους- όνειρο των γονιών. Θύματα του λαϊκισμού των πολιτικών, οι οποίοι, για πρόσκαιρα οφέλη, δημιούργησαν σχολές ακόμα και για αναλφάβητους. Θύματα του εκπαιδευτικού λαϊκισμού που μοιράζει απλόχερα μεγάλους βαθμούς δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι ο καθένας είναι ικανός για περισσότερα από όσα αξίζει ή μπορεί. Θύματα μιας κοινωνίας που επένδυσε στο «φαίνεσθαι» κι όχι στο «είναι» μιας ισχυρής προσωπικότητας. 

Τι να πει κανείς; Εγώ πάντως έχω να πω στη μανούλα της υποψήφιας που δηλώνει στο βιογραφικό «...διότι αγαπώ τα παιδιά και μου αρέσει να τους παρέχω με τον πιο απλό τρόπο οποιαδήποτε δυσκολία συναντούν...», να κλαίει με μαύρο δάκρυ τα πενήντα χιλιάρικα και στην ίδια ότι, αν πράγματι αγαπάει τα παιδιά, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να μην ασχοληθεί ποτέ μαζί τους!

Φροντιστήρια για τρομοκράτες

Τα έλεγα και τα ξανάλεγα! Τα έγραφα και τα ξανάγραφα! Μου αρέσει η επανάληψη. Κι άλλοι τα έλεγαν και τα ξανάλεγαν, τα έγραφαν και τα ξανάγραφαν! Τελικά, σε πολλούς αρέσει η επανάληψη. Το αποτέλεσμα, όμως, ένας υπέροχος τζίφος! Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, με το πέπλο της μετριότητας να έχει σκεπάσει τα πάντα. Δε μας έφταναν η μετριότητα των πολιτικών και του «μέσου πολίτη» για να αφυπνιστούμε και να κάνουμε το κουμάντο μας, μπας κι αλλάξει κάτι. Όχι, όλα αυτά δε μας έφταναν και φυσικά ούτε μας περίσσευαν. Έπρεπε να το δούμε όλο το έργο, για να αρχίσουμε να σαλεύουμε. Έπρεπε να δούμε και τους τρομοκράτες -τους «ακραίους πολίτες»- να εκπίπτουν στη μετριότητα, για να σκεφτούμε «βρε, μήπως κάτι δεν πάει καλά στον τόπο αυτό»;

Έτσι είναι. Γιατί όταν βλέπεις τους σημερινούς τρομοκράτες να δρουν με οργάνωση επιπέδου «κλέφτες κι αστυνόμοι» σε νηπιαγωγείο, όταν διαβάζεις προκηρύξεις που σου φέρνουν στο μυαλό κακογυρισμένα κινηματογραφικά ριμέικ του στιλ «επαναστάτης χωρίς αιτία», τότε είναι που σκέφτεσαι: μα καλά, ούτε μια ολοκληρωμένη ενέργεια είναι ικανοί να οργανώσουν; Είναι δυνατόν με το πρώτο, άντε δεύτερο ξεμύτισμα να τους μπουζουριάζουν τα όργανα του κατεστημένου κι αυτοί να τραγουδούν το «περνά περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα»; Δηλαδή, άμα πάψουμε να περιμένουμε και από τους τρομοκράτες μας το κατιτίς παραπάνω, το κάπως ανατρεπτικό, το λίγο επαναστατικό, το οργανωμένο, τέλος πάντων, από πού να περιμένουμε; Από τις προσπάθειές μας να περιμένουμε; 

Κάποιοι θα τα ρίξουν και πάλι στα οργανωμένα συμφέροντα σκοτεινών κέντρων της διεθνούς πλουτοκρατίας που εξυφαίνουν σενάρια συνωμοσίας εναντίον μας. Τα έφτιαξαν, πως τα έφτιαξαν, ώστε μετά τον «μέσο» ακόμα και ο «ακραίος» πολίτης να αδυνατεί να κάνει μια οργανωμένη ακρότητα με τα καλάσνικόφ του, με τις χειροβομβίδες του, με τις ληστείες του, με τα έτσι του και τα αλλιώς του. Κι εμείς, νερό για λειτουργιά εμείς. Σαν χάνοι παρατηρούσαμε την καταστροφική πορεία σαν να μη μας άγγιζε. Και τώρα να δω τι θα γίνει! Θα κάνουμε εισαγωγή (και) τρομοκρατών που θα επιβλέπουν τους δικούς μας μπας και τους ξεστραβώσουν; Δε μας έφτανε η τρόικα; Και στην τρομοκρατία επιτήρηση θα έχουμε, που να πάρει και να σηκώσει; Ανίκανοι για όλα πια; 

Α ρε Κολοκοτρώνη, α ρε Ανδρούτσο! Θα τρίζουν τα κοκαλάκια σας εκεί που είστε βλέποντας όσα βλέπετε. Με καριοφίλια τα βάλατε με κοτζάμ Τούρκο οχτρό και φτιάξατε αυτό που φτιάξατε και μας το αφήσατε κληρονομιά, την οποία αδυνατούμε να αποποιηθούμε. Κι αυτοί, οι ανεπρόκοποι τώρα, με εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, σε ένα κράτος διαλυμένο να μην μπορούν μια ληστειούλα σε επαρχιακό υποκατάστημα τράπεζας να φέρουν σε πέρας; 

Ελπίζω κι εύχομαι, τουλάχιστον τώρα, να αναλάβουμε κάποια ευθύνη. Να δεχτούμε ότι φταίμε ως κοινωνία για την κατάντια και των «άκρων» μας. Φταίμε και δεν ακούω κουβέντα επ’ αυτού. Πώς η νέα γενιά να πετύχει στην τρομοκρατία, όταν τη μεγαλώνουμε, όπως τη μεγαλώνουμε. Δεν πήραμε χαμπάρι ότι μεγαλώνουμε μπουχέσες, ανίκανους να αναλάβουν μια ευθύνη, να σκεφτούν, να οργανώσουν, να το παλέψουν εντατικά. Παιδιά που «δε φταίνε ποτέ και σε τίποτα», χωρίς αίσθηση ότι μια πράξη τους μπορεί να έχει συνέπειες τρομακτικές. Όχι! Να μην κακοκαρδίσουμε τον κάθε μπούλη/α. Να τους έχουμε στα οπαλά και οπαλάκια! Εμ, πώς θα μάθει ο μπούλης/α ότι οι πράξεις του μπορεί να έχουν επιπτώσεις; Με την ανοχή και την ατιμωρησία θα το μάθει; Σιγά και μην. Αν όμως, αυτά τα παιδάκια που σήμερα πήραν τα καλάσνικοφ, είχαν φάει καμιά ξυλιά στον κώλο, καμιά ανάποδη ξεγυρισμένη, καμιά μπούφλα ανάστροφη, αν άκουγαν και καμιά φωνάρα, όταν έσπαγαν τα παράθυρα της γειτόνισσας, όταν έβαζαν φωτιά σε σκουπιδοτενεκέδες, όταν λέρωναν τους τοίχους με συνθήματα, όταν κατάστρεφαν τα θρανία στο σχολείο, όταν έκλεβαν τσιχλόφουσκες από τον κακόμοιρο τον περιπτερά, όταν έκαναν το δικό τους, έτσι θα είχαν τα πράγματα; 

Σίγουρα δε θα είχαν έτσι. Χρειαζόμαστε φροντιστήρια για τους μελλοντικούς τρομοκράτες. Και μην ακούσω ότι τα φροντιστήρια είναι παραπαιδεία ενώ αυτή είναι δουλειά του κράτους! Ας αποδεχτούμε ότι η σημερινή γενιά πήγε στράφι. Ας μην αφήσουμε και όσες ακολουθούν στη μοίρα τους. Γιατί αυτά τα παιδάκια, αν τα προετοιμάζαμε σωστά, θα είχαν μάθει ότι όλα δεν εξελίσσονται όπως στις ταινίες που έβλεπαν με τις ώρες. Θα είχαν στο μυαλό τους ότι τον «ήρωα» μπορεί και να τον μπαγλαρώσουν οι «κακοί» και να τον κάνουν τουλούμι στο ξύλο. Αν σ’ αυτά τα παιδιά φροντίζαμε να δείξουμε ότι η αυθαιρεσία, κάθε είδους και σε κάθε επίπεδο, δεν είναι ανεκτή ούτε από τους πολίτες ούτε από τις αρχές, τότε η κατάσταση θα ήταν διαφορετική. Θα έβλεπαν πιο ώριμα τα πράγματα, θα το πάλευαν περισσότερο, θα έκαναν καλύτερη και πιο μακροχρόνια προετοιμασία. 

Από την άλλη βέβαια, αν προετοιμάζαμε διαφορετικά τη νέα γενιά, ίσως καμιά διάθεση είχε να πιάσει το καλάσνικοφ. Ουφ, αδιέξοδο!