Coolcation II (Χαϊδελβέργη)

Χαϊδελβέργη

Φτάσαμε νωρίς το απόγευμα. Ταχτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο σε χρόνο που θα ζήλευε και ο Flash Gordon και ετοιμαστήκαμε για μια πρώτη περιήγηση σε μια από τις πιο όμορφες, τις πιο παραμυθένιες πόλεις. Χαϊδελβέργη.

Οι επιλογές για διαμονή πολλές. Από πολύ ακριβές ως πολύ, μα πολύ οικονομικές. Καμιά σχέση με τις τιμές που βρίσκει, πλέον, κανείς στα ελληνικά νησιά. Ίσως σε αυτό να έπαιξε ρόλο και η περίοδος -μέσα Ιουλίου- του ταξιδιού μας. Σε όλη τη διάρκειά του, πουθενά, δεν συναντήσαμε ορδές τουριστών, στριμωξίδι, ουρές αναμονής.

Νέκαρ

Κατοικείται από 160.000, ιδιαίτερα τυχερούς, ανθρώπους, από τους οποίους οι 30.000,
περίπου, είναι φοιτητές! Άλλωστε, αποτελεί έδρα του παλαιότερου πανεπιστημίου της Γερμανίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1386 μ.Χ. και συνεχίζει να διατηρεί τη φήμη του. Γοητευτική από την πρώτη ματιά. Με ήλιο, με συννεφιά, με ψιλόβροχο -οι εναλλαγές είναι συνεχείς και απρόβλεπτες- καταφέρνει να συναρπάζει και τον πιο δύσκολο επισκέπτη. Είναι από τις πόλεις, τους κατοίκους της οποίας ζήλεψα. Χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ, περιτριγυρισμένη από πυκνά δάση αποπνέει ζωντάνια και ηρεμία, ταυτόχρονα.

Η αίσθηση που ένιωσα, βγαίνοντας από το πάρκινγκ, όπου αφήσαμε το αυτοκίνητο, ήταν πρωτόγνωρη. Δεν ήξερα προς τα πού να κοιτάξω, ποια κατεύθυνση να ακολουθήσω. Παντού ομορφιά.

Η πόλη προσφέρεται για περίπατο ή για ποδηλατάδα. Διαθέτει τον μεγαλύτερο πεζόδρομο της Γερμανίας, πολλές πλατείες και πλακόστρωτα στενά, από τα οποία τα αυτοκίνητα είναι, σχεδόν, εξορισμένα. Κι εδώ το μήκος των ποδηλατοδρόμων έδειχνε ξεκάθαρα, τις προτεραιότητες της τοπικής κοινωνίας. Οι πεζοί και οι ποδηλάτες βρίσκονται στην κορυφή. 

Τα αξιοθέατα αμέτρητα. Το εμβληματικό παλάτι της -πρωτοχτίστηκε τον 12ο αιώνα- δεσπόζει πάνω από την παλιά πόλη, η Οδός των Φιλοσόφων, το Δημαρχείο στην κεντρική πλατεία της πόλης, η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος, η παλιά γέφυρα, και, βέβαια, η περίφημη μαϊμού.

Η μαϊμού, η μασκότ της
Χαϊδελβέργης

Το μπρούτζινο άγαλμά της βρίσκεται δίπλα στην πύλη της παλιάς γέφυρας και έχει συνδεθεί με αρκετούς μύθους. Ένας από αυτούς λέει ότι εκείνος που θα την αγγίξει -το έκαναν όλοι μα όλοι- θα βρεθεί και πάλι στη Χαϊδελβέργη και άρα η πόλη δεν θα ξεμείνει ποτέ από επισκέπτες. Ένας άλλος ισχυρίζεται ότι, αν κάποιος αγγίξει τον καθρέφτη που κρατάει, θα αποκτήσει πολλά πλούτη. Εκείνη τη μέρα, μάλλον, είδα αρκετές δεκάδες μελλοντικών εκατομμυριούχων. Προσωπικά, όμως, με άγγιξε ο μύθος, σύμφωνα με τον οποίον η μαϊμού βρίσκεται εκεί για να θυμίζει σε όσους τη βλέπουν να κάνουν την αυτοκριτική τους και ότι κανείς δεν είναι καλύτερος από τον άλλον. Κάτι σαν το "καθρεφτάκι" και το "όποιος το λέει είναι", που λέγαμε μικροί. Κάποιοι το λέμε ακόμη. Συγκινητικό!

Το επιβλητικό παλάτι της πόλης είναι χτισμένο σε σημείο από το οποίο μπορεί κάποιος να

Το πάρκο του παλατιού

θαυμάσει την εντυπωσιακή θέα της πόλης. Ένα μεγάλο πάρκο, με ιδιαίτερα φροντισμένο γρασίδι, σιντριβάνια και μεγάλα δέντρα, βρίσκεται δίπλα του. Από ό,τι κατάλαβα, αποτελεί σημείο αναφοράς όχι μόνο των επισκεπτών αλλά και χώρο συνάντησης των νέων και των φοιτητών.

Το πάρκο, βέβαια, δεν είναι το μόνο σημείο συνάθροισης, αφού δεν ήταν λίγες οι παρέες που συναντήσαμε στις όχθες του Νέκαρ. Οι άνθρωποι δείχνουν ότι εκτιμούν τη φύση και δεν χάνουν ευκαιρία να τη ζουν.

Γραφικά δρομάκια παντού

Εκτός από το φυσικό περιβάλλον η πόλη προσφέρει πολλές επιλογές για χαλάρωση και διασκέδαση. Είναι γεμάτη από καφέ, φούρνους, ζαχαροπλαστεία, μπυραρίες, εστιατόρια, τα οποία καλύπτουν κάθε γούστο και προσφέρονται για μικρές ή και μεγαλύτερες στάσεις των επισκεπτών. Κάποια από αυτά παραμένουν ανοιχτά ως αργά το βράδυ -ίσως σε αυτό να έπαιζε ρόλο και το Euro που βρισκόταν σε εξέλιξη κατά την επίσκεψή μας. Βέβαια, μη φανταστείτε καταστάσεις party animal. Άλλωστε, η εξαντλητική ημερήσια περιήγηση δεν άφηνε και πολλά περιθώρια για ξενύχτι και ξέφρενη νυχτερινή διασκέδαση.

Το Δημαρχείο

Φαντάζομαι ότι η πόλη φοράει τα καλά της -όπως και οι περισσότερες πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης- την περίοδο των Χριστουγέννων αλλά, ίσως, τότε να γίνεται το αδιαχώρητο από τουρίστες. Μάλλον, φανήκαμε τυχεροί. Την επισκεφτήκαμε την κατάλληλη εποχή. Μπορέσαμε και τη γυρίσαμε με άνεση, την αγαπήσαμε, είδαμε την ανθρώπινη πλευρά της, χωρίς περιττά φτιασίδια, τα οποία, σίγουρα δεν έχει την παραμικρή ανάγκη.

Η παλιά γέφυρα στη σκιά του παλατιού

Η είσοδος της παλιάς γέφυρας

Η είσοδος της παλιάς γέφυρας

Η είσοδος της παλιάς γέφυρας

Την αφήσαμε με μια πικρία. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι να δείχνουν τόσο σεβασμό στις πόλεις τους, στο φυσικό περιβάλλον τους, σε αντίθεση με -τους περισσότερους από- εμάς. 

Την αφήσαμε, όμως, και με την υπόσχεση ότι θα έρθουμε ξανά. 

Άλλωστε, όλοι μας είχαμε αγγίξει τη μαϊμού... 

Ποταμόπλοια λειτουργούν ως μπαρ και εστιατόρια

Coolcation* (Μόναχο - Άουγκσμπουργκ)

Έτσι κι αλλιώς, δεν υπήρξα ποτέ αυτό που λένε "εραστής της θάλασσας". Δεν λέω, ωραία είναι και η θάλασσα αλλά υπάρχουν μερικά πολύ ενοχλητικά πράγματα σε αυτή. Το νερό, η αλμύρα, η άμμος, η φρικαλέα ζέστη, τα πετραδάκια και, φυσικά, οι -πολλοί- άνθρωποι.

Οπότε και δεν θα μπορούσα παρά να είμαι από τους πρώτους οπαδούς της νέας τάσης που αναδύεται, εξαπλώνεται δυναμικά και θέλει διακοπές σε μέρη δροσερά, μακριά από πολυσύχναστους προορισμούς.

Κάπως έτσι και με συνοπτικές διαδικασίες αποφασίστηκε ο φετινός προορισμός.

Η πτήση ήταν προγραμματισμένη για τις 6 π.μ.. Βάρβαρη ώρα αλλά, όταν πρόκειται να ξυπνήσω για διακοπές, είμαι έτοιμος για μικρές υποχωρήσεις. Το ξυπνητήρι ρυθμίστηκε και οδηγήθηκα στο κρεβάτι νωρίς νωρίς, ώστε να είμαι φρέσκος και ζωηρός το επόμενο πρωί. 

Αυτό, βέβαια, σχεδίαζα εγώ, κάποιος άλλος, όμως, τα σχεδίαζε διαφορετικά. Γύρω στη 1 π.μ. μια ενοχλητική φασαρία και μια αδικαιολόγητη κινητικότητα κατέκλυσαν τον χώρο, διαταράσσοντας τη νυχτερινή ηρεμία και την προσπάθεια να κοιμηθώ, εν μέσω καύσωνα.

Άντεξα για λίγο και γύρω στις 1:30 σηκώθηκα και έφτιαξα το αφέψημά μου με τα βλέφαρα πιο βαριά και από τις μπάρες που σηκώνουν οι αρσιβαρίστες. 

Και τότε η Ζέτα (ο άλλος που έγραφα παραπάνω) με πλησίασε για να με ρωτήσει: "Μήπως να φεύγαμε για το αεροδρόμιο";

Απάντησα με ένα κοφτό και αποφασιστικό "ΟΧΙ" και κάπως έτσι... βρεθήκαμε στο "Ελευθέριος Βενιζέλος" γύρω στις 3 π.μ.

Η πτήση, παρότι εμείς φτάσαμε στον αερολιμένα τα παράωρα (και χωρίς να κερδίσουμε βραβείο καλύτερου επιβάτη), έφυγε στην ώρα της και χωρίς άλλα απρόοπτα προσγειωθήκαμε στο Μόναχο κανονικά.

Επιβιβαστήκαμε στο αυτοκίνητο και πήραμε τον δρόμο για τη Χαϊδελβέργη. 

Η διάθεση της παρέας για καφέ μάς οδήγησε σε μια μικρή παράκαμψη, οπότε στους προαποφασισμένους προορισμούς μας προσθέσαμε έναν ακόμη, το Άουγκσμπουργκ,

Άουγκσμπουργκ

μια πόλη 300.000 περίπου κατοίκων, της νότιο-κεντρικής Γερμανίας. 

Τα πολλά πάρκινγκ -κοινό στοιχείο όλων των πόλεων και χωριών που επισκεφθήκαμε- μάς διευκόλυναν και περιόρισαν τον χρόνο αναζήτησης χώρου στάθμευσης. 

Μας υποδέχτηκε μια πόλη σύγχρονη με εμφανή τα στοιχεία του παρελθόντος της, μια πόλη καθαρή, λαμπερή, φιλική στους πεζούς και τους ποδηλάτες, δροσερή. Μεγάλοι και ήσυχοι πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι παντού, πλατείες με σιντριβάνια, φούρνοι από τους οποίους ξεχύνονταν μυρωδιές από τα φρέσκα εδέσματα που, ήδη, στόλιζαν τις βιτρίνες τους και, βέβαια, πολλά, συμπαθέστατα καφέ με ευγενέστατους και εξυπηρετικούς υπαλλήλους.

Οι πρωινοί θαμώνες είχαν καταλάβει τις καλύτερες θέσεις. Κι εμείς, όμως, δεν δυσκολευτήκαμε πολύ, αφού μια παρέα μάς προσκάλεσε στα ελληνικά: "Ελάτε να καθίσετε εδώ. Εμείς σε λίγο φεύγουμε"!!! 

Μμμμμ!

Αυτή η πρώτη στάση μας στάθηκε ικανή να καταρρίψει αρκετά από τα στερεότυπα για τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και τους κατοίκους τους. Οι άνθρωποι, τελικά, βγαίνουν για καφέ, χαίρονται τις -όλο και περισσότερες πλέον- ηλιόλουστες μέρες, γελάνε πολύ, διασκεδάζουν. Τα καφέ τους είναι φροντισμένα, καθαρά και προσφέρουν άπειρες γευστικές επιλογές στους πελάτες τους. Εκεί που έχουν ένα πρόβλημα είναι στον καφέ και τι εννοούν σαν τέτοιον. Η πρώτη, θετική, εντύπωση που αποκομίσαμε από τον καφέ που δοκιμάσαμε στο Άουγκσμπουργκ διαψεύστηκε, στις περισσότερες περιπτώσεις, αργότερα. Κι ενώ αυτός ο πρώτος καφές ταυτιζόταν με τα ελληνικά πρότυπά μας, οι "καφέδες" που δοκιμάσαμε στη συνέχεια υπήρξαν, μάλλον, απογοητευτικοί. Γούστα είναι αυτά. 

Η βόλτα που ακολούθησε στην πόλη μάς άφησε γεύση... ευρωπαϊκή. Τάξη, ηρεμία, οδηγοί που σέβονται τους πεζούς, όμορφα κτήρια, φροντισμένοι κήποι, πολύχρωμες πρασιές παντού. Τα πάντα απέπνεαν μια αίσθηση σεβασμού στον κάτοικο της πόλης αλλά και τον επισκέπτη της. Σεβασμός στον άνθρωπο.

Επιστρέψαμε στο πάρκινγκ με τις καλύτερες εντυπώσεις. 

Το ταξίδι μας ξεκινούσε με τις καλύτερες προοπτικές!

Rathaus Άουγκσμπουργκ

* Το coolcation είναι όρος που συνδυάζει τις λέξεις "cool" (δροσερός) και "vacation" (διακοπές). Αναφέρεται σε μια νέα τάση στον τουρισμό που έχει αναδυθεί, κυρίως, λόγω της κλιματικής αλλαγής και των αυξανόμενων θερμοκρασιών σε πολλούς παραδοσιακούς τουριστικούς προορισμούς. Το coolcation είναι, με λίγα λόγια, η αναζήτηση διακοπών σε πιο δροσερούς προορισμούς.

Η συνέχεια στο επόμενο...

Ολυμπιακοί Αγώνες και Πανελλαδικές

Δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω αθλήματα (όπως και πολλά άλλα) στην τηλεόραση. Αδυνατώ να συγκεντρωθώ για πολλή ώρα. Βαριέμαι να βλέπω άλλους να αγωνίζονται, να βρίσκονται σε ένταση, να βιώνουν ακραία συναισθήματα ενώ εγώ κάθομαι ήσυχος και αμέτοχος σε μια πολυθρόνα ή όπου αλλού.

Μέσα σε όλο αυτό το ανιαρό σκηνικό, όμως, υπάρχει, για μένα, κάτι ιδιαίτερα συναρπαστικό και εξίσου διδακτικό.

Είναι η διάρκεια της προσπάθειας, ο χρόνος που χωρίζει έναν αθλητή ή μια ομάδα από την επιτυχία ή την αποτυχία. 

Ένα άλμα, μια ρίψη, ένας αγώνας ταχύτητας, διαρκούν, συνήθως, κάποια λεπτά ή και δευτερόλεπτα. Στην ελάχιστη αυτή διάρκεια κρίνεται το αποτέλεσμα. Πρόκειται για κρίσιμη στιγμή.

Είναι εκείνη η στιγμή που κρίνει ποιοι θα βρεθούν στο βάθρο, θα είναι νικητές, επιτυχημένοι, θα απασχολήσουν τα Μέσα, θα αποτελέσουν το επίκεντρο της προσοχής χορηγών, εταιρειών, του κοινού, θα κερδίσουν χρήματα, αναγνώριση και, κάποτε, μια θέση στην αιωνιότητα ή στο... ελληνικό Δημόσιο. Εννοείται ότι αφού υπάρχουν νικητές, θα υπάρχουν και ηττημένοι, απογοητευμένοι, διαψευσμένοι, χαμένοι, εκείνοι που οδηγούνται στην αφάνεια.

Κι όμως, όλοι είχαν τον ίδιο χρόνο για προετοιμασία. 

Σίγουρα όχι τα ίδια μέσα και τις ανέσεις. 

Ναι αλλά δεν υπήρξαν λίγες περιπτώσεις αθλητών, οι οποίοι με πενιχρά μέσα κατάφεραν να διακριθούν, να έχουν καλύτερες επιδόσεις από αθλητές, στους οποίους προσφέρθηκαν τα πάντα -χρήματα, εγκαταστάσεις, προπονητές, γυμναστές, ψυχολόγοι, ...

Αυτή είναι η πραγματικότητα, αυτοί είναι οι κανόνες και δεν αμφισβητούνται από κανέναν. Εντάξει, υπάρχουν, κάποτε, τα παράπονα, οι δικαιολογίες (συνήθως, άστοχες, αβάσιμες και γραφικές) αλλά η πλειονότητα δέχεται το γεγονός της επιτυχίας ή της αποτυχίας. Το διαχειρίζεται ή όχι.

Κι αυτό δεν ισχύει μόνο στον αθλητισμό. Έτσι είναι η ζωή. Ή έτσι θα έπρεπε να είναι.

Όλο αυτό μου έφερε στο μυαλό (και) τις πρόσφατες Πανελλαδικές και τις συνεχιζόμενες και βαρετά επαναλαμβανόμενες κλάψες για το "άδικο σύστημα", για το ότι "είναι παράλογο να κρίνεται το μέλλον των παιδιών από την εξέτασή τους σε ένα τρίωρο", για "τις ανισότητες μεταξύ εχόντων και μη, μεταξύ παιδιών της επαρχίας και των αστικών κέντρων...", για "τις χιλιάδες κενές θέσεις και τα παιδάκια που έμειναν στην απέξω" και πάει λέγοντας.

Όλη η ανοησία και η μιζέρια μαζεμένες γύρω από έναν θεσμό.

Όσοι είμαστε πολύ μέσα στη διαδικασία παρακολουθούμε με αδιαφορία. 

Γνωρίζουμε παιδιά, τα οποία με πενιχρά μέσα τα κατάφεραν. Παιδιά, τα οποία έζησαν τραγικές στιγμές κατά την περίοδο της προετοιμασίας τους και, παρόλ΄ αυτά, πέτυχαν τον στόχο τους. Παιδιά, τα οποία με ελάχιστες ή και καθόλου δαπάνες έκαναν πραγματικότητα τα όνειρά τους.

Από την άλλη, γνωρίζουμε παιδιά, στα, οποία προσφέρθηκαν τα πάντα (υλικά και συναισθηματικά) αλλά δεν τα αξιοποίησαν. 

Κυρίως, γνωρίζουμε ποιοι έμειναν στην απέξω και γιατί έμειναν (ευτυχώς) κενές θέσεις στα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Είναι ζήτημα λαϊκισμού και μόνο.

Οι φετινοί -και όχι μόνο- υποψήφιοι θα κριθούν, συχνά, στη ζωή τους. Και θα κρίνονται σε λίγα δευτερόλεπτα ή, έστω λεπτά. Όσο διαρκεί μια συνέντευξη και η εντύπωση που δημιουργούν με μια λέξη, μια έκφραση, μια αντίδραση. Κάποιοι θα προσληφθούν και κάποιοι θα απορριφθούν. Κάποιοι θα εγκαταλείψουν και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν πιο δυναμικά και ώριμα τις προσπάθειές τους.

Αλλά και στη διάρκεια του επαγγελματικού βίου τους (εξαιρείται το ελληνικό Δημόσιο) θα συνεχίσουν να κρίνονται. Μια απόφαση, μια πρόταση, ένα λάθος, μια αντιμετώπιση, θα κρίνουν την εξέλιξη ή τη στασιμότητά τους. 

Σημαίνει, όμως, αυτό ότι η ζωή μας κρίνεται σε κάποιες στιγμές; 

Μμμ, δεν το πολυπιστεύω.

Και δεν το πολυπιστεύω, γιατί πίσω από τη στιγμή της κάθε τελικής προσπάθειας, βρίσκονται πολλές άλλες στιγμές. Είναι οι στιγμές της προπόνησης, της μελέτης, της οργάνωσης, του προγραμματισμού, των δοκιμών, των διορθώσεων, των επαναπροσδιορισμών. Στιγμές οι οποίες αφιερώθηκαν ή όχι στην προετοιμασία, αξιοποιήθηκαν ή κατασπαταλήθηκαν, συνδέθηκαν με κόπο ή με αδράνεια, με σωστές επιλογές συνεργατών ή με τραγικά λάθη...

Τελικά, οι Ολυμπιακοί -και όχι μόνο- Αγώνες θα μπορούσαν να είναι πολύ διδακτικοί. Ακόμη και για τους υποψηφίους των Πανελλαδικών και τους γονείς τους.

Φταίνε τα θέματα ή το παραμύθι; (Με αφορμή τα θέματα στη Φυσική)

Διαβάζω ότι γονείς υποψηφίων, οι οποίοι -οι υποψήφιοι, όχι οι γονείς- πάτωσαν στο μάθημα της Φυσικής στις πρόσφατες Πανελλαδικές, οργανώνουν κίνηση διαμαρτυρίας με συλλογή υπογραφών. Δεν θεώρησα σκόπιμο να ενημερωθώ ούτε σε ποιον απευθύνεται η διαμαρτυρία τους ούτε με ποιον απώτερο σκοπό.

Η κίνηση θα πάει άπατη και δεν θα επηρεάσει, στο παραμικρό, τα αποτελέσματα των εξετάσεων. 

Διαβάζω, επίσης, ότι, με βάση τα, μέχρι στιγμής, βαθμολογικά δεδομένα, ένα 20% των φετινών υποψηφίων έχει γράψει πάνω από 80 (16/20) στο συγκεκριμένο μάθημα. Φαντάζομαι, δε, ότι ένα 25%, περίπου, των μαθητών θα έχει γράψει πάνω από 75 (15/20). Με απλά λόγια, ένας στους τέσσερις (1/4) υποψηφίους έχει γράψει καλά ή σχετικά καλά. Ιδίως αν σκεφτούμε πόσο δύσκολα θεωρήθηκαν τα θέματα.

Και αναρωτιέμαι: Δηλαδή, πόσοι θα έπρεπε να γράψουν πάνω από 80 στη Φυσική; Υπάρχει κάποιος λογικός άνθρωπος που μπορεί να ισχυριστεί ότι το ποσοστό θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερο; Για ποιον λόγο, λοιπόν, διαμαρτύρονται οι... διαμαρτυρόμενοι; Ένας στους τέσσερις με βαθμό πάνω από δεκαπέντε μου φαίνεται ικανοποιητικό ποσοστό. Εξίσου λογικό μου φαίνεται άλλο ένα 20-25% να έχει γράψει από 10 ως 15 και οι υπόλοιποι να έχουν κινηθεί κάτω από τη βάση.

Πρόκειται για αποτελέσματα που αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Δεν διαθέτουν όλοι οι μαθητές την ίδια ευφυΐα, δεν κατέβαλαν την ίδια προσπάθεια, δεν αφιέρωσαν τον ίδιο χρόνο στη μελέτη, δεν είχαν το ίδιο πρόγραμμα, δεν διακρίνονταν από τον ίδιο βαθμό πειθαρχίας και, κυρίως, ψυχραιμίας.     

Για ποιον, λοιπόν, λόγο διαμαρτύρονται κάποιοι, φωνασκούν κάποιοι άλλοι, ωρύονται αρκετοί, εξαπολύουν μύδρους εναντίον της επιτροπής θεμάτων και κατά του συστήματος ορισμένοι;

Όλοι γνωρίζουμε τι και ποιος φταίει αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο να το παραδεχτούμε. 

Παρόλ' αυτά, ας προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε τάξη, με στόχο να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να αφήσουμε τους έρμους τους υποψηφίους στην ησυχία τους και την αγωνία τους.

Πάει, λοιπόν, ο έρμος ο μαθητής στις Πανελλαδικές με φουσκωμένα τα μυαλά, εξαιτίας των... φουσκωμένων σχολικών βαθμών του. Το σχολείο τον παραμύθιασε ότι αξίζει για πολλά, ότι μπορεί να καταφέρει πολλά, έστω κι αν δεν καταβάλλει την απαιτούμενη προσπάθεια. Φτάνει στις εξετάσεις με υπέρμετρα υψηλές προσδοκίες και, μάλλον, για πρώτη φορά στη ζωή του, βιώνει μια πραγματικότητα για την οποία δεν τον έχει προετοιμάσει κανείς.

Φτάνει στις Πανελλαδικές ο κακόμοιρος ο υποψήφιος έχοντας την ιδέα ότι θα αντιμετωπίσει ένα ακόμη, από τα πάρα πολλά, φροντιστηριακό διαγώνισμα. Ναι αλλά στο φροντιστήριο εξεταζόταν, συνήθως, σε αναμενόμενα θέματα, σε προβλήματα που είχε αντιμετωπίσει πρόσφατα, σε ερωτήσεις που σχετίζονταν με το κεφάλαιο που μόλις είχε διδαχτεί και, συχνά, είχε τη βοήθεια των καθηγητών του. Η πλειονότητα (επαναλαμβάνω "η πλειονότητα") των μαθητών σε κάποιο διαγώνισμα (φαντάζομαι) έγραψε για το μαγνητικό πεδίο, σε άλλο για τις ταλαντώσεις, σε κάποιο άλλο για τα κύματα και πήγε λέγοντας. Συγκεκριμένη ύλη, περιορισμένοι τύποι, περιορισμένο είδος προβλημάτων και, συχνά, λέω και πάλι, με τη βοήθεια των καθηγητών του. Έγραφε καλά. Και πάει ο καψερός στις εξετάσεις και τι να δει. Συνδυαστικά θέματα, θέματα που απαιτούν γνώση και εμπειρία από διαφορετικά κεφάλαια ακόμη και από προηγούμενες τάξεις, πρωτοτυπία, φαντασία. Κι εκείνος ο καθηγητής που τον βοηθούσε στα διαγωνίσματα, πουθενά! Όπως είναι φυσικό, το μεγάλο ποσοστό δεν καταφέρνει να αντεπεξέλθει και διαψεύδεται. Όπως συνέβη και φέτος.

Με απλά λόγια, ο κάθε μέτριος (και φυσικά οι γονείς του) απαιτούσε καλά ή και άριστα αποτελέσματα. Άρα απαιτούσε το ανέφικτο. Τελείως παράλογο.

Πάντως, δεν χρειάζεται κανένας πανικός, έτσι κι αλλιώς. Η Ιατρική, η Νομική, η Ψυχολογία, οι Ηλεκτρολόγοι, η Αρχιτεκτονική... θα πάρουν και φέτος τους υποψηφίους που θέλουν και έχουν ήδη ανακοινώσει, έστω κι αν αυτοί εισαχθούν με χαμηλότερους από άλλες χρονιές βαθμούς. Δεν πρόκειται να μείνει κανείς έξω από τη σχολή προτίμησής του, επειδή δεν έγραψε καλά στη Φυσική αλλά επειδή έγραψε χειρότερα από τους άλλους υποψηφίους. Θα μείνει, επίσης, στην απέξω επειδή δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τη βάση που η κάθε σχολή απαιτεί, ώστε οι φοιτητές της να μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της.

Οπότε ούτε οι φωνές ούτε οι διαμαρτυρίες μας χρειάζονται και, βέβαια, δεν βοηθούν κανέναν και κυρίως τους μαθητές, οι οποίοι αγωνιούν για τους βαθμούς τους. Ας τους αφήσουμε στην ησυχία τους και ας παραδεχτούμε ότι κάποιοι τελειόφοιτοι είναι καλύτεροι και καλύτερα προετοιμασμένοι από τους άλλους. Δικαιούνται, λοιπόν, περισσότερα. 

Και όλοι να θυμόμαστε ότι  δεν έχουν καλό τέλος όλα τα παραμύθια. Κάποια έχουν κακό, με σκοπό να μας διδάξουν ότι στη ζωή υπάρχει κι αυτό!

Αποχή: Είναι ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, ανόητε

«Ο χειρότερος αγράμματος είναι ο πολιτικά αγράμματος. Δεν ακούει τίποτα, δεν βλέπει τίποτα, δεν μετέχει στην πολιτική ζωή.
Δεν δείχνει να γνωρίζει ότι το κόστος διαβίωσης, η τιμή των φασολιών, του αλευριού, του ενοικίου, των φαρμάκων, όλα βασίζονται σε πολιτικές αποφάσεις. Νιώθει ακόμη και περήφανος για την πολιτική του αμορφωσιά, φουσκώνει το στήθος και λέει πως μισεί την πολιτική.
Δεν γνωρίζει, ο ηλίθιος, πως από την έλλειψη συμμετοχής του στα κοινά προέρχεται η ύπαρξη της πόρνης, το παρατημένο παιδί, ο κλέφτης και, χειρότερα απ’ όλα, οι διεφθαρμένοι αξιωματούχοι, oι λακέδες των εκμεταλλευτριών πολυεθνικών εταιρειών…».

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

Με τόσες πτώσεις από τα σύννεφα, το περίεργο είναι ότι είμαστε, ακόμη, αρτιμελείς. Τελευταία και, μάλλον πιο ηχηρή, η πτώση που προκάλεσε η ανακοίνωση του ποσοστού των απεχόντων από τις πρόσφατες ευρωεκλογές. Και τώρα, τα επιτελεία των κομμάτων, οι ομάδες των πολιτικών αναλυτών αλλά και ο κάθε καφενόβιος, τρέχουν να αναλύσουν, να κατανοήσουν, να εξηγήσουν το «γιατί».

Η κατάσταση, αν δεν ήταν για κλάματα, θα ήταν για αφόρητα γέλια.

Αν, πάντως, θέλουμε να εξετάσουμε την κατάσταση χωρίς παρωπίδες, διάθεση να καλοπιάσουμε όσους απείχαν και να προσδώσουμε μανδύα σοβαρότητας σε μια, εξ ορισμού, γελοία κατάσταση, η εξήγηση είναι μία και είναι απλή.

Ας πάρουμε τα δεδομένα από την αρχή. Τη συγκεκριμένη στιγμή οι πολίτες χωρίζονται σε δυο ομάδες. Υπάρχουν εκείνοι που νιώθουν ικανοποιημένοι από την κατάσταση και εκείνοι που νιώθουν έντονη δυσαρέσκεια. Με τους «ούτε κρύο ούτε ζέστη» δεν έχω την παραμικρή διάθεση να ασχοληθώ και δεν το κρίνω αναγκαίο.

Από τη μια, λοιπόν, έχουμε τους ευχαριστημένους, εκείνους, δηλαδή, που αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία τις εξελίξεις. Ζουν καλύτερα, εξελίσσονται, βλέπουν με θετικό τρόπο το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους. Η λογική λέει ότι η συγκεκριμένη κατηγορία πολιτών επιθυμεί την αδιατάρακτη συνέχεια και αυτό σημαίνει ότι θα προσέρχονταν στις κάλπες με στόχο τη διαφύλαξη μιας πραγματικότητας ευοίωνης για τους ίδιους.

Από την άλλη, έχουμε τους δυσαρεστημένους, οι οποίοι, σύμφωνα με τη λογική πάντα, θα συμμετείχαν σαν τρελοί με στόχο την πολυπόθητη γι αυτούς ανατροπή - αλλαγή και μια πιθανή βελτίωση των συνθηκών.

Με απλά λόγια, όλοι οι δρόμοι θα έπρεπε, λογικά, να οδηγούν στις κάλπες, πράγμα, όμως, που δεν συνέβη, με αποτέλεσμα να ακούμε, για πολλοστή φορά, ότι «νικητής των εκλογών ήταν η αποχή». Πόσο βαρετό και ανόητο!

Οπότε τι φταίει πραγματικά;

Είναι ο λειτουργικός αναλφαβητισμός που φέρει ολοκληρωτικά την ευθύνη. Είναι άρα η αδυναμία της πλειονότητας (όπως αποδεικνύεται) να παρακολουθήσει, να επεξεργαστεί ουσιαστικά και να κατανοήσει ακόμη και απλοϊκά δεδομένα της καθημερινότητας και η άγνοια που η συγκεκριμένη αδυναμία επιφέρει.

Ρωτήστε οποιονδήποτε από τους απέχοντες πώς αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και, απλώς, θα συνειδητοποιήσετε το μέγεθος της άγνοιάς του και την αδυναμία του να δώσει μια σαφή εξήγηση για τη στάση του.

Οι περισσότεροι θα μείνουν στη γελοιότητα του «όλοι ίδιοι είναι» και… τέλος. Ναι αλλά πώς κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό; Έχουν ενημερωθεί για τους υποψηφίους των κομμάτων; Μήπως μελέτησαν τον πρότερο βίο τους και τη γενικότερη στάση ζωής τους; Αφιέρωσαν έστω και ελάχιστο από τον χρόνο που σπαταλούν στην περιήγησή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στη διαδικασία της ενημέρωσης;

Σιγά και μην… Οπότε πώς κατέληξαν στο πάνσοφο συμπέρασμα του «όλοι ίδιοι είναι»; Με ποια δεδομένα απέρριψαν, συλλήβδην, το σύνολο των υποψηφίων, χαρακτηρίζοντάς τους διεφθαρμένους και ανάξιους; Απλώς, κατέληξαν, βλακωδώς, σε μια καθησυχαστική θέση για να αιτιολογήσουν -μάλλον στους εαυτούς τους- τη στάση τους. Κατέληξαν σε μια ωραία δικαιολογία που επικαλύπτει την άγνοια, την αδιαφορία, την αδράνεια και, τελικά, τη δουλική συμπεριφορά τους.

Όσοι ασχολούνται με τα της εκπαίδευσης γνώριζαν ήδη. Έβλεπαν την κατάσταση να πλησιάζει απειλητικά. Το έβλεπαν στις απαντήσεις των μαθητών, στην αδυναμία τους να επεξεργαστούν απλά κείμενα, να εντοπίσουν τα ζητούμενα ενός προβλήματος, να αποτυπώσουν με σαφήνεια μια άποψη. Η κατάσταση γεννιέται στους κόλπους της οικογένειας, η οποία δεν έχει τη διάθεση ή τη δυνατότητα να καθοδηγήσει τις νέες γενιές και να προσφέρει σε αυτές ακόμη και τα τυπικά εφόδια. Ενισχύεται και διαιωνίζεται στις σχολικές αίθουσες και το εκπαιδευτικό σύστημα που μένει αγκυλωμένο σε πρακτικές της πρώτης Βιομηχανικής Περιόδου. Και, πλέον, ξεχύνεται στην κοινωνία και καταλαμβάνει κάθε ζωτικό χώρο.

Ο λειτουργικά αναλφάβητος αδυνατεί να αποκτήσει σφαιρική εικόνα του κόσμου και, βέβαια, να τοποθετήσει την ύπαρξή του μέσα σε αυτόν. Επιζητά το απλοϊκό, γιατί του είναι αδύνατο να κατανοήσει το -έστω και ελάχιστα- σύνθετο. Αντιλαμβάνεται φράσεις με ελάχιστες λέξεις, οπότε δεν είναι περίεργο που συγκινείται από συνθήματα. Όσο πιο μικρά και απλοϊκά, τόσο το καλύτερο. "Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια". Τέλειο. Τρεις λέξεις όλες κι όλες. Και, μάλιστα, λέξεις φορτωμένες με συναίσθημα. Βέβαια, πώς αντιλαμβάνεται την έννοια "πατρίδα" στην εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι άλλο θέμα. Πώς βιώνει την έννοια "θρησκεία" σε μια εποχή που η επιστήμη δίνει απαντήσεις (αλλά όχι άφεση αμαρτιών) χρειάζεται συζήτηση. Τι σημαίνει γι αυτόν "οικογένεια" σε μια εποχή που ο θεσμός χρειάζεται ριζικές αλλαγές, ώστε να προσαρμοστεί στις εξελίξεις, δημιουργεί ερωτηματικά.

Οι λειτουργικά αναλφάβητοι (ακόμη και μορφωμένοι) βρίσκονται έξω από τα νερά τους. Θέλουν, επιδιώκουν και αντιλαμβάνονται το απλοϊκό ενώ την ίδια στιγμή η πραγματικότητα -και η πολιτική πραγματικότητα- γίνεται όλο και πιο σύνθετη.

Το τι ακολουθεί το βλέπουμε σήμερα στα σχολεία. Το συνειδητοποιούμε με τα αποτελέσματα των εξετάσεων των μαθητών. Το αντικρίζουμε στα μαθητικά γραπτά. Εκεί φαίνεται καθαρά το τι μας περιμένει. Όταν ο σημερινός μαθητής-φοιτητής αποδεικνύει ένα θεώρημα, το οποίο του ζητήθηκε, απλώς, να το διατυπώσει, όταν ο σημερινός μαθητής-φοιτητής αδυνατεί να αποδώσει (σωστά) περιληπτικά ένα κείμενο, τότε μπορούμε να ξέρουμε πού θα φτάσουν τα ποσοστά της αποχής στο άμεσο μέλλον.

Δεν είναι δύσκολο, τελικά και δεν απαιτούνται βαθυστόχαστες αναλύσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δει κάποιος πού θα κινηθούν οι βαθμοί της περίληψης στο μάθημα της Γλώσσας στις πρόσφατες Πανελλαδικές. Αυτός θα ξέρει και, μάλλον, θα πέσει από τα σύννεφα. Πάλι.