Coolcation IV (Στρασβούργο)

Το GPS μάς πληροφορούσε ότι το ταξίδι μας προς το Στρασβούργο θα διαρκούσε 52 λεπτά. Σε λιγότερο από μία ώρα θα είχαμε εγκαταλείψει (για λίγες μέρες) τη Γερμανία. Η Γαλλία και οι εμπειρίες που είχε να μας προσφέρει, μας περίμεναν. 

Είναι από τα ταξίδια που με ενθουσιάζουν. 

Να διασχίζεις εθνικά σύνορα χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό, χωρίς την αίσθηση ότι αφήνεις πίσω σου μια χώρα και εισέρχεσαι σε μια άλλη. Αν δεν υπήρχε η διαχωριστική γραμμή -η οποία στο συγκεκριμένο σημείο ταυτιζόταν με τη ροή του Ρήνου- στον χάρτη και η κινούμενη κουκίδα του αυτοκινήτου, η οποία, κάποια στιγμή, μετακινήθηκε προς την άλλη πλευρά των συνόρων, δεν θα είχαμε καταλάβει το παραμικρό.

Περάσαμε στη Γαλλία και στα περίχωρα του Στρασβούργου χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς να χρειαστεί να δείξουμε ταυτότητα ή διαβατήριο, χωρίς να συναντήσουμε συνοριακά φυλάκια. Μαζί με εμάς δεκάδες άλλων αυτοκινήτων, σε μια αδιάκοπη ροή, έκαναν το ίδιο. Αυτοκίνητα με γερμανικές, γαλλικές, αυστριακές, ολλανδικές,... πινακίδες πηγαινοέρχονταν για ψώνια, για καφέ, για δουλειά, για τουρισμό, από το ένα κράτος στο άλλο, σαν να μη συμβαίνει τίποτε. 

Και δεν συνέβαινε.

Η πρώτη, νυχτερινή, επαφή με το Στρασβούργο υπήρξε εντυπωσιακή

Είναι ο ορισμός της παγκοσμιοποίησης, η έκφραση του σύγχρονου πολιτισμού, η πορεία της ανθρωπότητας σε μια φάση ωριμότητας και αλληλοκατανόησης. Τα εθνικά σύνορα συνεχίζουν να υφίστανται στους χάρτες αλλά ο ρόλος τους καμιά σχέση δεν έχει με το παρελθόν. Οι λαοί ξεχνούν όσα τους χώριζαν παλιά, όσα οδήγησαν σε πολέμους, όσα προκάλεσαν εντάσεις, μίσος, σφαγές, καταστροφή περιουσιών, όλεθρο, φόβο, ανασφάλεια,... και προχωρούν μπροστά. Αφήνουν πίσω τους το σκοτεινό παρελθόν. Ενώνονται, συμμαχούν, συνεργάζονται, συνυπάρχουν, θέτουν κοινούς στόχους, αμύνονται σε κοινές απειλές, μοιράζονται επιτεύγματα, ανταλλάσσουν εμπειρίες και διδάσκονται από κοινά λάθη. Με απλά λόγια, βλέπουν κοινές προοπτικές.

Η βόλτα με το καραβάκι προσφέρει μια άλλη οπτική

Η επιλογή του Στρασβούργου ως έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και άρα της καρδιάς της Ε.Ε. υπήρξε σοφή, ενδεικτική του ότι τα μίση του παρελθόντος είναι ανόητο να θέτουν εμπόδια στο ειρηνικό μέλλον, του τι μπορούν να καταφέρουν οι λαοί ενωμένοι (ακόμη κι εκείνοι που βρέθηκαν, ιστορικά, σε αντίπαλα στρατόπεδα). Ας το σκεφτούμε για λίγο. Η πόλη και η ευρύτερη περιοχή το 1681 προσαρτήθηκε από τη Γαλλία, το 1870 περνάει στον έλεγχο της Γερμανίας, το 1918 επανέρχεται στη Γαλλία, το 1940 τα χιτλερικά στρατεύματα την καταλαμβάνουν, το 1944 απελευθερώνεται για να βρεθεί σε γαλλική κυριαρχία!

Αλήθεια, πόσοι άνθρωποι θυσιάστηκαν σε όλες αυτές τις συγκρούσεις; Για ποιον λόγο άραγε; Θα μπορούσε κάποιο από αυτά τα αθώα θύματα να σκεφτεί το άσκοπο της θυσίας, του θανάτου, της καταστροφής; Τι θα ένιωθαν, αν μπορούσαν να δουν την εξέλιξη; Τι θα σκέφτονταν βλέποντας το Στρασβούργο στη σημερινή κατάστασή του, ως σύμβολο και κέντρο της Ενωμένης Ευρώπης;

Μικρά καφέ σε κάθε στενό και πλατεία

Μήπως το περιεχόμενο του μαθήματος της Ιστορίας πρέπει να αλλάξει ριζικά, μήπως οι στόχοι του να επαναπροσδιοριστούν ολοκληρωτικά, μήπως η επίσκεψη όλων των Ευρωπαίων μαθητών στο Στρασβούργο και η επαφή τους με την ιστορία του να αποτελέσουν προτεραιότητα της εκπαίδευσης; Μήπως είναι καιρός η Ιστορία να αρχίσει να διδάσκει και να προωθεί την ενότητα κρατών-λαών-ανθρώπων και όχι τον εθνικιστικό παραλογισμό;

Δεν είπαμε "όχι" σε μια γεύση
από σύγχρονη τέχνη

Με αυτές τις σκέψεις φτάσαμε στο ξενοδοχείο, αρκετά οικονομικό και πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης. Ταχτοποιηθήκαμε κι ενώ το φως της ημέρας έδινε τη θέση του στο σούρουπο, αποφασίσαμε να κάνουμε μια πρώτη γνωριμία με την πόλη των 300.000, περίπου, κατοίκων, έδρας, όχι μόνο, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αλλά και του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, τριών πανεπιστημίων (Ανθρωπιστικών Σπουδών, Λουί Παστέρ και Ρομπέρ Σουμάν) και της Εθνικής Σχολής Διοίκησης. Ο ορισμός της αποκέντρωσης.

Αφήσαμε το αυτοκίνητο (σε πάρκινγκ εννοείται) κοντά στο ιστορικό κέντρο, το ονομαζόμενο  "Petite France" (μικρή Γαλλία) και... πάθαμε πλάκα!

Ο επιβλητικός καθεδρικός
στο Στρασβούργο

Ο Ιλλ, παραπόταμος του Ρήνου, διασχίζει την πόλη, δημιουργεί πανέμορφα κανάλια και της χαρίζει ιδιαίτερο χρώμα. Άραγε, εμείς για ποιον λόγο εξορίσαμε τον Πηνειό για τόσα χρόνια; Γιατί δεν χτίσαμε την πόλη μας γύρω από αυτόν; Ποια αισθητική οδήγησε σε μια τέτοια επιλογή;

Πολλά κτήρια στη "Μικρή Γαλλία" αλλά και πέρα από αυτήν είναι ενδεικτικά της αρχιτεκτονικής της Αλσατίας. Έντονα χρώματα, πολύχρωμα λουλούδια, φροντισμένα πάρκα, καταπράσινα δέντρα, χαρίζουν στην πόλη ό,τι δεν τους προσφέρει ο ήλιος, ο οποίος πρέπει να τους λείπει για μεγάλα διαστήματα. Η περιήγησή μας είτε με τα πόδια είτε με καραβάκι, το οποίο αποτελεί μια καλή λύση για ολοκληρωμένη επαφή με την πόλη και τις γειτονιές της μέχρι και το Ευρωκοινοβούλιο, μας πρόσφερε πλούσιες εικόνες, μας χόρτασε χρώμα, ηρεμία, ομορφιά, μας γέμισε χαρά και εντυπωσιακές στιγμές. Κάθε ώρα της ημέρας το Στρασβούργο μπορεί να είναι μαγευτικό. Η εναλλαγή ήλιου, συννεφιάς, ψιλόβροχου ακόμη και μπόρας, δίνει στην πόλη διαφορετικές εικόνες αλλά πάντα την αίσθηση του ωραίου.

Πολύχρωμα κτήρια, πολύχρωμα λουλούδια, πανδαισία χρωμάτων στην Petite France

Υπήρξαμε τυχεροί, βέβαια, αφού ο καλός καιρός -συνήθως- και η ιδανική θερμοκρασία υπήρξαν σύμμαχοί μας και μας επέτρεψαν να κινηθούμε με άνεση στις γωνιές της πόλης, να επισκεφτούμε τα καφέ και τα εστιατόριά της, να περιηγηθούμε... χορταστικά. Νιώσαμε Ευρωπαίοι, με όλη τη σημασία της λέξης, νιώσαμε περήφανοι που ανήκουμε σε αυτό το οικοδόμημα, το οποίο, σίγουρα, έχει να διανύσει αρκετό δρόμο ακόμη έως την ολοκλήρωσή του. Όμως, να μην ξεχνάμε πόσο πρόσφατο είναι. Θα διδαχτεί από λάθη, θα αξιοποιήσει εμπειρίες και θα συνεχίσει, ελπίζω, να εξελίσσεται. Και ακόμη περισσότερο, θέλω να ελπίζω, ότι και στην εθνική γειτονιά μας, κάποια στιγμή, θα αφήσουμε το παρελθόν στην ησυχία του και θα προσπαθήσουμε για ένα πιο ήρεμο μέλλον.

Αν μη τι άλλο, το ταξίδι εξελίσσεται με ιδιαίτερα διδακτικό τρόπο! 

Coolcation III (Μπάντεν Μπάντεν)

Αριστοκρατική ομορφιά
και πολυτέλεια

Πήραμε τον δρόμο, αφήνοντας πίσω μας τη μαγευτική Χαϊδελβέργη.

Επόμενη στάση: Μπάντεν Μπάντεν.

Στη διαδρομή -ανάμεσα σε πυκνά, καταπράσινα και, κατά έναν περίεργο τρόπο, φροντισμένα(;) δάση, όπως και σε κάθε άλλη διαδρομή που κάναμε- συναντήσαμε λιακάδα, συννεφιά, ψιλόβροχο, μπόρα. Χιόνι δεν είδαμε. 

Η αλήθεια είναι ότι ο καιρός δεν υπήρξε διόλου βαρετός κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας.

Νιώσαμε, για μια ακόμη φορά, άξεστοι, όταν στο άκουσμα μιας σειρήνας και ενώ βρισκόμασταν σε μποτιλιάρισμα -λόγω έργων οδοποιίας, το σύνολο των οδηγών παραμέρισε τα αυτοκίνητα ταχύτατα, με έναν τρόπο μαγικό και τελείως φυσικό, ώστε να διευκολύνει το πέρασμα ενός, όπως είδαμε, περιπολικού. Εικόνα τόσο ξένη για εμάς, τους χωρικούς της Ευρώπης. 

Τι πίκρα και πάλι!

Τελικά, αυτοί οι πλούσιοι
του παρελθόντος είχαν γούστο και...
γούστα

Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε ολιγόωρη, δυστυχώς, στάση στο αριστοκρατικό Μπάντεν Μπάντεν. 

Γιατί δυστυχώς; 

Ευτυχώς, τα καταστήματα
ήταν κλειστά!

Μα γιατί στη συγκεκριμένη λουτρόπολη αξίζει να αφιερώσει κανείς περισσότερο χρόνο. Με 55.000, περίπου, κατοίκους, χαρακτηρισμένη ως Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, σημείο αναφοράς και θερινός προορισμός της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας του 19ου αιώνα, με το πιο όμορφο καζίνο του κόσμου (σύμφωνα με τη Μαρλέν Ντίτριχ), με ένα υπέροχο θέατρο, με τη μεγαλύτερη στη Γερμανία αίθουσα για συναυλίες συμφωνικής μουσικής και όπερα, με μουσείο Faberge, με άλλο μουσείο φορτωμένο με έργα διάσημων εικαστικών (Πικάσο, Bansky,...), γεμάτη πάρκα και άρα πράσινο, με καλαίσθητα εμπορικά (με τιμές που ζαλίζουν), με θεραπευτικά λουτρά, με καταπράσινες διαδρομές για περίπατο, με ζαχαροπλαστεία που δεν αφήνουν και τον πιο συγκρατημένο επισκέπτη να αγιάσει, με..., με..., με... . Ατελείωτα "με".

Το "δυστυχώς", λοιπόν, απόλυτα δικαιολογημένο.

Το γεγονός ότι ο Γιοχάνες Μπράμς στα εννέα καλοκαίρια του στο Μπάντεν Μπάντεν συνέθεσε κάποια από τα σημαντικότερα έργα του δεν είναι καθόλου τυχαίο με τόσα "με"!!! Ομορφιά, τάξη, αισθητική, Τέχνη, όλα μαζεμένα σε μια μικρή πόλη.

Ακόμη και σήμερα, η πόλη αποτελεί πόλο έλξης ευκατάστατων ανθρώπων, από κάθε σημείο του κόσμου, γεγονός που μαρτυρούσαν τόσο τα (πολλά) πολυτελή αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν στους δρόμους, όσο και ο μεγάλος αριθμός πολυτελέστατων, "φιρμάτων" και πανάκριβων καταστημάτων, τα οποία στριμώχνονταν σε αρχοντικά κτήρια.

Ο καφές και το γλυκό μας (όχι μόνο ένα, τελικά) συνοδεύτηκαν από τους μαγικούς και χαρούμενους ήχους μιας ορχήστρας κλασικής μουσικής, η οποία, σε μια πλατεία της πόλης μάγεψε κατοίκους και επισκέπτες.

Το πράσινο και τα νερά δεν λείπουν
από το Μπάντεν Μπάντεν 

Δέντρα σε κάθε πεζόδρομο

Δάσος και πάρκο στο κέντρο
της πόλης

"Μετά από 10' ξεχνάς τον χρόνο, μετά από 20' ξεχνάς τον κόσμο" είχε πει ο Μαρκ Τουαίν για την εμπειρία του από τη λουτρόπολη του Μπάντεν Μπάντεν. Αυτό νιώσαμε κι εμείς αλλά ο χρόνος υπήρξε αμείλικτος μαζί μας. 

Έπρεπε να εγκαταλείψουμε όλη αυτή την ομορφιά με ένα αίσθημα ανικανοποίητου. Ήταν τόσα πολλά αυτά που μπορούσαμε να δούμε ακόμη. 

Θέλω, όμως, πάντα να βλέπω την αισιόδοξη πλευρά. Τα χρόνια περνάνε και σε λίγο θα χρειάζομαι... λουτρά. Ε, λοιπόν, είναι σίγουρο ότι θα προτιμήσω το Μπάντεν Μπάντεν από τα λουτρά Σμοκόβου!

Ευγενικοί άνθρωποι, όπου κι αν βρεθήκαμε

Αργά το απόγευμα -το ευτύχημα ήταν ότι η μέρα είχε μεγάλη διάρκεια, ξεκινήσαμε τόσο γεμάτοι από εικόνες αλλά και γεύσεις για τον επόμενο προορισμό μας...

Coolcation II (Χαϊδελβέργη)

Χαϊδελβέργη

Φτάσαμε νωρίς το απόγευμα. Ταχτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο σε χρόνο που θα ζήλευε και ο Flash Gordon και ετοιμαστήκαμε για μια πρώτη περιήγηση σε μια από τις πιο όμορφες, τις πιο παραμυθένιες πόλεις. Χαϊδελβέργη.

Οι επιλογές για διαμονή πολλές. Από πολύ ακριβές ως πολύ, μα πολύ οικονομικές. Καμιά σχέση με τις τιμές που βρίσκει, πλέον, κανείς στα ελληνικά νησιά. Ίσως σε αυτό να έπαιξε ρόλο και η περίοδος -μέσα Ιουλίου- του ταξιδιού μας. Σε όλη τη διάρκειά του, πουθενά, δεν συναντήσαμε ορδές τουριστών, στριμωξίδι, ουρές αναμονής.

Νέκαρ

Κατοικείται από 160.000, ιδιαίτερα τυχερούς, ανθρώπους, από τους οποίους οι 30.000,
περίπου, είναι φοιτητές! Άλλωστε, αποτελεί έδρα του παλαιότερου πανεπιστημίου της Γερμανίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1386 μ.Χ. και συνεχίζει να διατηρεί τη φήμη του. Γοητευτική από την πρώτη ματιά. Με ήλιο, με συννεφιά, με ψιλόβροχο -οι εναλλαγές είναι συνεχείς και απρόβλεπτες- καταφέρνει να συναρπάζει και τον πιο δύσκολο επισκέπτη. Είναι από τις πόλεις, τους κατοίκους της οποίας ζήλεψα. Χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ, περιτριγυρισμένη από πυκνά δάση αποπνέει ζωντάνια και ηρεμία, ταυτόχρονα.

Η αίσθηση που ένιωσα, βγαίνοντας από το πάρκινγκ, όπου αφήσαμε το αυτοκίνητο, ήταν πρωτόγνωρη. Δεν ήξερα προς τα πού να κοιτάξω, ποια κατεύθυνση να ακολουθήσω. Παντού ομορφιά.

Η πόλη προσφέρεται για περίπατο ή για ποδηλατάδα. Διαθέτει τον μεγαλύτερο πεζόδρομο της Γερμανίας, πολλές πλατείες και πλακόστρωτα στενά, από τα οποία τα αυτοκίνητα είναι, σχεδόν, εξορισμένα. Κι εδώ το μήκος των ποδηλατοδρόμων έδειχνε ξεκάθαρα, τις προτεραιότητες της τοπικής κοινωνίας. Οι πεζοί και οι ποδηλάτες βρίσκονται στην κορυφή. 

Τα αξιοθέατα αμέτρητα. Το εμβληματικό παλάτι της -πρωτοχτίστηκε τον 12ο αιώνα- δεσπόζει πάνω από την παλιά πόλη, η Οδός των Φιλοσόφων, το Δημαρχείο στην κεντρική πλατεία της πόλης, η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος, η παλιά γέφυρα, και, βέβαια, η περίφημη μαϊμού.

Η μαϊμού, η μασκότ της
Χαϊδελβέργης

Το μπρούτζινο άγαλμά της βρίσκεται δίπλα στην πύλη της παλιάς γέφυρας και έχει συνδεθεί με αρκετούς μύθους. Ένας από αυτούς λέει ότι εκείνος που θα την αγγίξει -το έκαναν όλοι μα όλοι- θα βρεθεί και πάλι στη Χαϊδελβέργη και άρα η πόλη δεν θα ξεμείνει ποτέ από επισκέπτες. Ένας άλλος ισχυρίζεται ότι, αν κάποιος αγγίξει τον καθρέφτη που κρατάει, θα αποκτήσει πολλά πλούτη. Εκείνη τη μέρα, μάλλον, είδα αρκετές δεκάδες μελλοντικών εκατομμυριούχων. Προσωπικά, όμως, με άγγιξε ο μύθος, σύμφωνα με τον οποίον η μαϊμού βρίσκεται εκεί για να θυμίζει σε όσους τη βλέπουν να κάνουν την αυτοκριτική τους και ότι κανείς δεν είναι καλύτερος από τον άλλον. Κάτι σαν το "καθρεφτάκι" και το "όποιος το λέει είναι", που λέγαμε μικροί. Κάποιοι το λέμε ακόμη. Συγκινητικό!

Το επιβλητικό παλάτι της πόλης είναι χτισμένο σε σημείο από το οποίο μπορεί κάποιος να

Το πάρκο του παλατιού

θαυμάσει την εντυπωσιακή θέα της πόλης. Ένα μεγάλο πάρκο, με ιδιαίτερα φροντισμένο γρασίδι, σιντριβάνια και μεγάλα δέντρα, βρίσκεται δίπλα του. Από ό,τι κατάλαβα, αποτελεί σημείο αναφοράς όχι μόνο των επισκεπτών αλλά και χώρο συνάντησης των νέων και των φοιτητών.

Το πάρκο, βέβαια, δεν είναι το μόνο σημείο συνάθροισης, αφού δεν ήταν λίγες οι παρέες που συναντήσαμε στις όχθες του Νέκαρ. Οι άνθρωποι δείχνουν ότι εκτιμούν τη φύση και δεν χάνουν ευκαιρία να τη ζουν.

Γραφικά δρομάκια παντού

Εκτός από το φυσικό περιβάλλον η πόλη προσφέρει πολλές επιλογές για χαλάρωση και διασκέδαση. Είναι γεμάτη από καφέ, φούρνους, ζαχαροπλαστεία, μπυραρίες, εστιατόρια, τα οποία καλύπτουν κάθε γούστο και προσφέρονται για μικρές ή και μεγαλύτερες στάσεις των επισκεπτών. Κάποια από αυτά παραμένουν ανοιχτά ως αργά το βράδυ -ίσως σε αυτό να έπαιζε ρόλο και το Euro που βρισκόταν σε εξέλιξη κατά την επίσκεψή μας. Βέβαια, μη φανταστείτε καταστάσεις party animal. Άλλωστε, η εξαντλητική ημερήσια περιήγηση δεν άφηνε και πολλά περιθώρια για ξενύχτι και ξέφρενη νυχτερινή διασκέδαση.

Το Δημαρχείο

Φαντάζομαι ότι η πόλη φοράει τα καλά της -όπως και οι περισσότερες πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης- την περίοδο των Χριστουγέννων αλλά, ίσως, τότε να γίνεται το αδιαχώρητο από τουρίστες. Μάλλον, φανήκαμε τυχεροί. Την επισκεφτήκαμε την κατάλληλη εποχή. Μπορέσαμε και τη γυρίσαμε με άνεση, την αγαπήσαμε, είδαμε την ανθρώπινη πλευρά της, χωρίς περιττά φτιασίδια, τα οποία, σίγουρα δεν έχει την παραμικρή ανάγκη.

Η παλιά γέφυρα στη σκιά του παλατιού

Η είσοδος της παλιάς γέφυρας

Η είσοδος της παλιάς γέφυρας

Η είσοδος της παλιάς γέφυρας

Την αφήσαμε με μια πικρία. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι να δείχνουν τόσο σεβασμό στις πόλεις τους, στο φυσικό περιβάλλον τους, σε αντίθεση με -τους περισσότερους από- εμάς. 

Την αφήσαμε, όμως, και με την υπόσχεση ότι θα έρθουμε ξανά. 

Άλλωστε, όλοι μας είχαμε αγγίξει τη μαϊμού... 

Ποταμόπλοια λειτουργούν ως μπαρ και εστιατόρια

Coolcation* (Μόναχο - Άουγκσμπουργκ)

Έτσι κι αλλιώς, δεν υπήρξα ποτέ αυτό που λένε "εραστής της θάλασσας". Δεν λέω, ωραία είναι και η θάλασσα αλλά υπάρχουν μερικά πολύ ενοχλητικά πράγματα σε αυτή. Το νερό, η αλμύρα, η άμμος, η φρικαλέα ζέστη, τα πετραδάκια και, φυσικά, οι -πολλοί- άνθρωποι.

Οπότε και δεν θα μπορούσα παρά να είμαι από τους πρώτους οπαδούς της νέας τάσης που αναδύεται, εξαπλώνεται δυναμικά και θέλει διακοπές σε μέρη δροσερά, μακριά από πολυσύχναστους προορισμούς.

Κάπως έτσι και με συνοπτικές διαδικασίες αποφασίστηκε ο φετινός προορισμός.

Η πτήση ήταν προγραμματισμένη για τις 6 π.μ.. Βάρβαρη ώρα αλλά, όταν πρόκειται να ξυπνήσω για διακοπές, είμαι έτοιμος για μικρές υποχωρήσεις. Το ξυπνητήρι ρυθμίστηκε και οδηγήθηκα στο κρεβάτι νωρίς νωρίς, ώστε να είμαι φρέσκος και ζωηρός το επόμενο πρωί. 

Αυτό, βέβαια, σχεδίαζα εγώ, κάποιος άλλος, όμως, τα σχεδίαζε διαφορετικά. Γύρω στη 1 π.μ. μια ενοχλητική φασαρία και μια αδικαιολόγητη κινητικότητα κατέκλυσαν τον χώρο, διαταράσσοντας τη νυχτερινή ηρεμία και την προσπάθεια να κοιμηθώ, εν μέσω καύσωνα.

Άντεξα για λίγο και γύρω στις 1:30 σηκώθηκα και έφτιαξα το αφέψημά μου με τα βλέφαρα πιο βαριά και από τις μπάρες που σηκώνουν οι αρσιβαρίστες. 

Και τότε η Ζέτα (ο άλλος που έγραφα παραπάνω) με πλησίασε για να με ρωτήσει: "Μήπως να φεύγαμε για το αεροδρόμιο";

Απάντησα με ένα κοφτό και αποφασιστικό "ΟΧΙ" και κάπως έτσι... βρεθήκαμε στο "Ελευθέριος Βενιζέλος" γύρω στις 3 π.μ.

Η πτήση, παρότι εμείς φτάσαμε στον αερολιμένα τα παράωρα (και χωρίς να κερδίσουμε βραβείο καλύτερου επιβάτη), έφυγε στην ώρα της και χωρίς άλλα απρόοπτα προσγειωθήκαμε στο Μόναχο κανονικά.

Επιβιβαστήκαμε στο αυτοκίνητο και πήραμε τον δρόμο για τη Χαϊδελβέργη. 

Η διάθεση της παρέας για καφέ μάς οδήγησε σε μια μικρή παράκαμψη, οπότε στους προαποφασισμένους προορισμούς μας προσθέσαμε έναν ακόμη, το Άουγκσμπουργκ,

Άουγκσμπουργκ

μια πόλη 300.000 περίπου κατοίκων, της νότιο-κεντρικής Γερμανίας. 

Τα πολλά πάρκινγκ -κοινό στοιχείο όλων των πόλεων και χωριών που επισκεφθήκαμε- μάς διευκόλυναν και περιόρισαν τον χρόνο αναζήτησης χώρου στάθμευσης. 

Μας υποδέχτηκε μια πόλη σύγχρονη με εμφανή τα στοιχεία του παρελθόντος της, μια πόλη καθαρή, λαμπερή, φιλική στους πεζούς και τους ποδηλάτες, δροσερή. Μεγάλοι και ήσυχοι πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι παντού, πλατείες με σιντριβάνια, φούρνοι από τους οποίους ξεχύνονταν μυρωδιές από τα φρέσκα εδέσματα που, ήδη, στόλιζαν τις βιτρίνες τους και, βέβαια, πολλά, συμπαθέστατα καφέ με ευγενέστατους και εξυπηρετικούς υπαλλήλους.

Οι πρωινοί θαμώνες είχαν καταλάβει τις καλύτερες θέσεις. Κι εμείς, όμως, δεν δυσκολευτήκαμε πολύ, αφού μια παρέα μάς προσκάλεσε στα ελληνικά: "Ελάτε να καθίσετε εδώ. Εμείς σε λίγο φεύγουμε"!!! 

Μμμμμ!

Αυτή η πρώτη στάση μας στάθηκε ικανή να καταρρίψει αρκετά από τα στερεότυπα για τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και τους κατοίκους τους. Οι άνθρωποι, τελικά, βγαίνουν για καφέ, χαίρονται τις -όλο και περισσότερες πλέον- ηλιόλουστες μέρες, γελάνε πολύ, διασκεδάζουν. Τα καφέ τους είναι φροντισμένα, καθαρά και προσφέρουν άπειρες γευστικές επιλογές στους πελάτες τους. Εκεί που έχουν ένα πρόβλημα είναι στον καφέ και τι εννοούν σαν τέτοιον. Η πρώτη, θετική, εντύπωση που αποκομίσαμε από τον καφέ που δοκιμάσαμε στο Άουγκσμπουργκ διαψεύστηκε, στις περισσότερες περιπτώσεις, αργότερα. Κι ενώ αυτός ο πρώτος καφές ταυτιζόταν με τα ελληνικά πρότυπά μας, οι "καφέδες" που δοκιμάσαμε στη συνέχεια υπήρξαν, μάλλον, απογοητευτικοί. Γούστα είναι αυτά. 

Η βόλτα που ακολούθησε στην πόλη μάς άφησε γεύση... ευρωπαϊκή. Τάξη, ηρεμία, οδηγοί που σέβονται τους πεζούς, όμορφα κτήρια, φροντισμένοι κήποι, πολύχρωμες πρασιές παντού. Τα πάντα απέπνεαν μια αίσθηση σεβασμού στον κάτοικο της πόλης αλλά και τον επισκέπτη της. Σεβασμός στον άνθρωπο.

Επιστρέψαμε στο πάρκινγκ με τις καλύτερες εντυπώσεις. 

Το ταξίδι μας ξεκινούσε με τις καλύτερες προοπτικές!

Rathaus Άουγκσμπουργκ

* Το coolcation είναι όρος που συνδυάζει τις λέξεις "cool" (δροσερός) και "vacation" (διακοπές). Αναφέρεται σε μια νέα τάση στον τουρισμό που έχει αναδυθεί, κυρίως, λόγω της κλιματικής αλλαγής και των αυξανόμενων θερμοκρασιών σε πολλούς παραδοσιακούς τουριστικούς προορισμούς. Το coolcation είναι, με λίγα λόγια, η αναζήτηση διακοπών σε πιο δροσερούς προορισμούς.

Η συνέχεια στο επόμενο...

Ολυμπιακοί Αγώνες και Πανελλαδικές

Δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω αθλήματα (όπως και πολλά άλλα) στην τηλεόραση. Αδυνατώ να συγκεντρωθώ για πολλή ώρα. Βαριέμαι να βλέπω άλλους να αγωνίζονται, να βρίσκονται σε ένταση, να βιώνουν ακραία συναισθήματα ενώ εγώ κάθομαι ήσυχος και αμέτοχος σε μια πολυθρόνα ή όπου αλλού.

Μέσα σε όλο αυτό το ανιαρό σκηνικό, όμως, υπάρχει, για μένα, κάτι ιδιαίτερα συναρπαστικό και εξίσου διδακτικό.

Είναι η διάρκεια της προσπάθειας, ο χρόνος που χωρίζει έναν αθλητή ή μια ομάδα από την επιτυχία ή την αποτυχία. 

Ένα άλμα, μια ρίψη, ένας αγώνας ταχύτητας, διαρκούν, συνήθως, κάποια λεπτά ή και δευτερόλεπτα. Στην ελάχιστη αυτή διάρκεια κρίνεται το αποτέλεσμα. Πρόκειται για κρίσιμη στιγμή.

Είναι εκείνη η στιγμή που κρίνει ποιοι θα βρεθούν στο βάθρο, θα είναι νικητές, επιτυχημένοι, θα απασχολήσουν τα Μέσα, θα αποτελέσουν το επίκεντρο της προσοχής χορηγών, εταιρειών, του κοινού, θα κερδίσουν χρήματα, αναγνώριση και, κάποτε, μια θέση στην αιωνιότητα ή στο... ελληνικό Δημόσιο. Εννοείται ότι αφού υπάρχουν νικητές, θα υπάρχουν και ηττημένοι, απογοητευμένοι, διαψευσμένοι, χαμένοι, εκείνοι που οδηγούνται στην αφάνεια.

Κι όμως, όλοι είχαν τον ίδιο χρόνο για προετοιμασία. 

Σίγουρα όχι τα ίδια μέσα και τις ανέσεις. 

Ναι αλλά δεν υπήρξαν λίγες περιπτώσεις αθλητών, οι οποίοι με πενιχρά μέσα κατάφεραν να διακριθούν, να έχουν καλύτερες επιδόσεις από αθλητές, στους οποίους προσφέρθηκαν τα πάντα -χρήματα, εγκαταστάσεις, προπονητές, γυμναστές, ψυχολόγοι, ...

Αυτή είναι η πραγματικότητα, αυτοί είναι οι κανόνες και δεν αμφισβητούνται από κανέναν. Εντάξει, υπάρχουν, κάποτε, τα παράπονα, οι δικαιολογίες (συνήθως, άστοχες, αβάσιμες και γραφικές) αλλά η πλειονότητα δέχεται το γεγονός της επιτυχίας ή της αποτυχίας. Το διαχειρίζεται ή όχι.

Κι αυτό δεν ισχύει μόνο στον αθλητισμό. Έτσι είναι η ζωή. Ή έτσι θα έπρεπε να είναι.

Όλο αυτό μου έφερε στο μυαλό (και) τις πρόσφατες Πανελλαδικές και τις συνεχιζόμενες και βαρετά επαναλαμβανόμενες κλάψες για το "άδικο σύστημα", για το ότι "είναι παράλογο να κρίνεται το μέλλον των παιδιών από την εξέτασή τους σε ένα τρίωρο", για "τις ανισότητες μεταξύ εχόντων και μη, μεταξύ παιδιών της επαρχίας και των αστικών κέντρων...", για "τις χιλιάδες κενές θέσεις και τα παιδάκια που έμειναν στην απέξω" και πάει λέγοντας.

Όλη η ανοησία και η μιζέρια μαζεμένες γύρω από έναν θεσμό.

Όσοι είμαστε πολύ μέσα στη διαδικασία παρακολουθούμε με αδιαφορία. 

Γνωρίζουμε παιδιά, τα οποία με πενιχρά μέσα τα κατάφεραν. Παιδιά, τα οποία έζησαν τραγικές στιγμές κατά την περίοδο της προετοιμασίας τους και, παρόλ΄ αυτά, πέτυχαν τον στόχο τους. Παιδιά, τα οποία με ελάχιστες ή και καθόλου δαπάνες έκαναν πραγματικότητα τα όνειρά τους.

Από την άλλη, γνωρίζουμε παιδιά, στα, οποία προσφέρθηκαν τα πάντα (υλικά και συναισθηματικά) αλλά δεν τα αξιοποίησαν. 

Κυρίως, γνωρίζουμε ποιοι έμειναν στην απέξω και γιατί έμειναν (ευτυχώς) κενές θέσεις στα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Είναι ζήτημα λαϊκισμού και μόνο.

Οι φετινοί -και όχι μόνο- υποψήφιοι θα κριθούν, συχνά, στη ζωή τους. Και θα κρίνονται σε λίγα δευτερόλεπτα ή, έστω λεπτά. Όσο διαρκεί μια συνέντευξη και η εντύπωση που δημιουργούν με μια λέξη, μια έκφραση, μια αντίδραση. Κάποιοι θα προσληφθούν και κάποιοι θα απορριφθούν. Κάποιοι θα εγκαταλείψουν και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν πιο δυναμικά και ώριμα τις προσπάθειές τους.

Αλλά και στη διάρκεια του επαγγελματικού βίου τους (εξαιρείται το ελληνικό Δημόσιο) θα συνεχίσουν να κρίνονται. Μια απόφαση, μια πρόταση, ένα λάθος, μια αντιμετώπιση, θα κρίνουν την εξέλιξη ή τη στασιμότητά τους. 

Σημαίνει, όμως, αυτό ότι η ζωή μας κρίνεται σε κάποιες στιγμές; 

Μμμ, δεν το πολυπιστεύω.

Και δεν το πολυπιστεύω, γιατί πίσω από τη στιγμή της κάθε τελικής προσπάθειας, βρίσκονται πολλές άλλες στιγμές. Είναι οι στιγμές της προπόνησης, της μελέτης, της οργάνωσης, του προγραμματισμού, των δοκιμών, των διορθώσεων, των επαναπροσδιορισμών. Στιγμές οι οποίες αφιερώθηκαν ή όχι στην προετοιμασία, αξιοποιήθηκαν ή κατασπαταλήθηκαν, συνδέθηκαν με κόπο ή με αδράνεια, με σωστές επιλογές συνεργατών ή με τραγικά λάθη...

Τελικά, οι Ολυμπιακοί -και όχι μόνο- Αγώνες θα μπορούσαν να είναι πολύ διδακτικοί. Ακόμη και για τους υποψηφίους των Πανελλαδικών και τους γονείς τους.